Για όσους ενδεχομένως δεν παρατήρησαν σωστά, στην κομματική εκδήλωση της ντροπής, όπου τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απείλησαν με επιβολή δημοκρατίας (;), ο αψύς Σφακιανός κ. Πολάκης χαρακτήρισε -ούτε λίγο ούτε πολύ- τον Νίκο Ανδρουλάκη «κρατημένο», υπονοώντας ότι από… κάπου τον κρατάει η ΝΔ, ενώ δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τους ανθρώπους του ΚΚΕ «κολλημένους στο παρελθόν».
Τα παιδιά λοιπόν της Κουμουνδούρου είναι άγρια. Άγρια και διχαστικά… Ζουν ένα δικό τους όνειρο για καταστάσεις τις οποίες δεν έχουν ζήσει αλλά με απίστευτη αφέλεια ιδιοποιούνται. Μια ουτοπία χωρίς προηγούμενο. Μιλούν συνεχώς για τον Εμφύλιο, την Εθνική Αντίσταση αλλά και για την αντίσταση κατά της χούντας σαν να διαθέτουν τη μοναδική αλήθεια στον ρου της Ιστορίας.
Η ανάγκη του ΣΥΡΙΖΑ να προσεγγίζει κάθε σοβαρό θέμα μέσα από το πρίσμα του Εμφυλίου έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό το επίπεδο της εμμονής. Η επιλογή του κόμματος να βάζει ακόμη και τον ύμνο του ΕΑΜ στις τωρινές προεκλογικές συγκεντρώσεις του Αλέξη Τσίπρα, εκτός από ανιστόρητη, είναι, όπως λέμε, το άκρον άωτον της πολιτικής κιτσαρίας και του σουρεαλισμού.
Οι άνθρωποι που σήμερα αποτελούν τον κορμό του ΣΥΡΙΖΑ ουδεμία ιστορική σχέση έχουν με την Αντίσταση και τους αγώνες της Αριστεράς που τόσο εύκολα σφετερίζονται, ενώ η σύνδεσή τους με τη σύγχρονη εποχή παράγει έναν διχαστικό λόγο που επιχειρεί να χωρίσει ξανά τον ελληνικό λαό στα δύο.
Αναπαράγουν τοξικά απόνερα του Εμφυλίου για να καλύψουν την πολιτική τους ανεπάρκεια. Ο κ. Τσίπρας χρησιμοποιεί έναν τυφλό διχαστικό λόγο, επιθέσεις κατά πάντων όσων θεωρεί εχθρούς αλλά και επιστρατεύεται φαντάσματα από το χθες προκειμένου να «ντοπάρει» τους βουλευτές του, αρθρώνοντας έναν υποτιθέμενο αντιδεξιό λόγο.
Το ίδιο είχε κάνει και το 2015 με το περίφημο «Ή εμείς ή αυτοί», αδιαφορώντας βεβαίως για το κόστος και τη ζημιά που αυτό προξένησε αλλά και για τις συνέπειες που είναι βέβαιο ότι θα έχει ξανά. Είναι φιγούρες του χθες που προσδοκούν να επαναφέρουν αυτά που η κοινωνία και η χώρα πασχίζουν να αφήσουν πίσω τους.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
