«Οταν ενωμένοι αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους, τότε νικάμε και τότε ατενίζουμε το πεπρωμένο μας με αποτέλεσμα», επισήμανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, κατά την αντιφώνηση του στο γεύμα που παρέθεσε προς τιμήν του, στη Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης, ο διοικητής της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Ηπείρου – Μακεδονίας, αντιστράτηγος Γρηγόριος Μπουντλιάκης.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αναφέρθηκε στις επετείους της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης στις 26 Οκτωβρίου του 1912 και του “ΟΧΙ” την 28η Οκτωβρίου του 1940 και είπε πως και οι δύο επιβεβαιώνουν ότι τότε η Ελλάδα ενωμένη μεγαλουργούσε και ξεχώρισε για τον συνδυασμό δύο κινήτρων, της επιβίωσης και της τιμής.
«Η ιδιότητα μου, οι στιγμές που διανύουμε, η εποχή μας, η αβεβαιότητα που μας περιβάλλει, οι κίνδυνοι που μας περιβάλλουν απαιτούν να θυμόμαστε εκείνες τις μέρες όχι μόνο σαν ένα μάθημα ιστορίας το οποίο πρέπει να αποστηθίσουμε γιατί έτσι πρέπει.
Αλλά να τις θυμόμαστε σαν ένα τεράστιο δίδαγμα που επαναλαμβανόμενο, με επιμονή, με πείσμα μας λέει πως όταν ενωμένοι αντιμετωπίζουμε τους κινδύνους, τότε νικάμε και τότε ατενίζουμε το πεπρωμένο μας με αποτέλεσμα», είπε ο κ. Τασούλας.
Μίλησε για τον ενθουσιασμό που επικράτησε μετά το “ΟΧΙ” του Μεταξά, το οποίο υιοθέτησε όλος ο ελληνικός λαός και τόνισε ενδεικτικά ότι, αν και η πρόσκληση για επιστράτευση είχε μία προθεσμία λίγων ημερών, την πρώτη μέρα ανταποκρίθηκε πάνω από το 80% των κληθέντων για επιστράτευση.
Επικαλέστηκε περιγραφές της εποχής και αναφέρθηκε στο πνεύμα του ΄40, λέγοντας: «Ο πολιτικός κόσμος ήταν είτε εκτοπισμένος, είτε παραμερισμένος, είτε φυλακισμένος. Η μεταξική δικτατορία είχε φροντίσει γι’ αυτό. Αλλά μπροστά στην ανάγκη της ελευθερίας όλα παραμερίστηκαν. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, μετέπειτα πρωθυπουργός, από την Κάρυστο όπου ήταν εκτοπισμένος, έστειλε επιστολή στον ίδιο τον πρωθυπουργό και ζήτησε να στρατευθεί και στρατεύθηκε και υπηρέτησε.
Ο Καφαντάρης, ο Σοφιανόπουλος, ο Σοφούλης, αρχηγός των Φιλελευθέρων, ο Ζαχαριάδης που ήταν φυλακισμένος στις Φυλακές της Κέρκυρας, όλοι τους παραμέρισαν τις διαφορές τους με το καθεστώς, που προφανώς ήταν μεγάλες, κι έβαλαν πάνω από όλα την τύχη της Ελλάδος.
Το ίδιο έκανε ο πνευματικός κόσμος. Βλέπουμε πως άνθρωποι, που μπορεί σήμερα να μην το φανταζόμαστε, αλλά ο Ελύτης υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στο μέτωπο, ο Τερζάκης, ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Αγγελος Βλάχος, ο Λουκής Ακρίτας, ο Ρώμας , ο Ανδρέας Καραντώνης.
Ηθοποιοί, ο Λυκούργος Καλλέρης, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, όλοι αυτοί υπηρέτησαν. Ο Τσαρούχης, ο ζωγράφος, όλοι επιστρατεύθηκαν, υπηρέτησαν την πατρίδα και έφεραν το αποτέλεσμα του “ΟΧΙ”».
«Οι νίκες το 1940 και στο Καλπάκι, αλλά και εν συνεχεία και μέσα στη Βόρειο Ηπειρο ήταν αποτέλεσμα της ανάγκης του Έθνους και να επιβιώσει αλλά και να προστατεύσει την τιμή του», σημείωσε ο κ. Τασούλας και πρόσθεσε: «Αυτά δεν έγιναν τυχαία, δεν έγιναν επειδή η Ελλάδα ήταν προορισμένη να νικήσει, έγιναν επειδή οι Ελληνες αυτόν τον προορισμό της Ελλάδας τον υπηρέτησαν ενωμένοι».
