«Αν ελληνικός λαός κλείσει την πόρτα στη ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ, εγώ δεν θα τους βάλω από το παράθυρο», απεφάνθη χθες ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Νίκος Ανδρουλάκης σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ.
Της: ΕΛΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Τι εννοεί άραγε; Ότι αν, για παράδειγμα, ο λαός δώσει στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη ένα ισχυρό ποσοστό, που όμως υπολείπεται ελάχιστα από την αυτοδυναμία, ο κ. Ανδρουλάκης θα πει «όχι» στη βούληση της πλειοψηφίας να συνεργαστεί με το πρώτο κόμμα; Και αντίστοιχα, αν ο λαός δώσει σημαντικό προβάδισμα, αν λέμε, στον ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του Αλέξη Τσίπρα, θα του γυρίσει την πλάτη ο κ. Ανδρουλάκης με μόνο επιχείρημα ότι «δεν θα τον βάλει από το παράθυρο»;
Και ποιο είναι το σκεπτικό με το οποίο υπονοεί ότι προϋπόθεση για να στηρίξει τη συγκρότηση κυβέρνησης, αν ο λαός τού δώσει αυτήν τη δύναμη, είναι να είναι άλλος πρωθυπουργός από τον αρχηγό του πρώτου κόμματος και νυν πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη;
Με τη χθεσινή του παρέμβαση ο κ. Ανδρουλάκης δεν κόμισε απολύτως τίποτα νέο στον δημόσιο διάλογο. Αντιθέτως, επιβεβαίωσε ότι παρότι πλέον έχει απολέσει το χαρακτηριστικό του νεοεκλεγέντος αρχηγού, δεν έχει ακόμη βρει ένα διακριτό και στιβαρό πολιτικό στίγμα.
Πιθανότατα εκεί οφείλεται και η αμηχανία που προκλήθηκε στο κομματικό του στρατόπεδο από τη στιγμή που ο κ. Μητσοτάκης έκλεισε ορμητικά το παράθυρο των πρόωρων εκλογών το φθινόπωρο. Ο κ. Ανδρουλάκης και το επιτελείο του είχαν επενδύσει στις κάλπες το φθινόπωρο. Μια τέτοια προοπτική, παρότι θα δημιουργούσε συνθήκες ακραίας πόλωσης που δεν ευνοεί τα μικρότερα κόμματα, θα διευκόλυνε τη βασική, όπως αποδεικνύεται, στόχευση της δημιουργικής ασάφειας, τουλάχιστον ως τις πρώτες κάλπες.
Ο κ. Ανδρουλάκης γνωρίζει ίσως καλύτερα από τον καθέναν ότι στους λόγους για τους οποίους πέτυχε μια εντυπωσιακή πολιτική νίκη έναντι των αντιπάλων του δεν περιλαμβάνεται η ευδιάκριτη ιδεολογικοπολιτική πυξίδα – ήταν το προσωπικό όραμα. Αυτό σε μια εσωκομματική διαδικασία, όπως αυτή της ανάδειξης νέου αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, αποδείχτηκε ότι δεν συνιστά πρόβλημα. Σε μια πολύμηνη προεκλογική μάχη ωστόσο, και μάλιστα στις δύσκολες συνθήκες στις οποίες θα δοθεί από όλα τα κόμματα από σήμερα μέχρι την επόμενη άνοιξη, ο «άχρωμος» πολιτικός λόγος, η έλλειψη διακριτού στίγματος και γενικότερα η τακτική των ίσων αποστάσεων μπορεί να αποδειχτούν τροχοπέδη στην προσπάθεια του κόμματος να διατηρήσει και -ει δυνατόν- να αυξήσει τα ποσοστά του.
Τα ερωτήματα που εγείρονται είναι απλά και οι απαντήσεις επιτακτικές. Ποιος είναι τελικά ο μεγαλύτερος αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ σήμερα και ποιος ο πιθανότερος εταίρος του; Η ΝΔ του Μητσοτάκη είναι άραγε ταυτόσημη με εκείνη την παλιά, «επάρατη Δεξιά», που… «ο λαός δεν ξεχνά»; Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα είναι ο ίδιος που θεωρούσε το ΠΑΣΟΚ αμαρτωλό μέρος του παλιού συστήματος που κατέστρεψε τη χώρα; Που κρέμασε τον πρώην πρόεδρο του κόμματος στα μανταλάκια; Και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ τι είναι σήμερα; Η σύγχρονη εκδοχή του ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής ή η συνέχεια του ΠΑΣΟΚ του εκσυγχρονισμού; Μπορεί να υπάρξει ξανά το «όλον ΠΑΣΟΚ» για το οποίο μιλούσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος και πάνω σε ποια πολιτική βάση, με ποιο πολιτικό περιεχόμενο και τι στρατηγικό στόχο;
Και τελικά ποιος είναι ο απώτερος στόχος του κ. Ανδρουλάκη; Η συμμετοχή και ανάληψη ευθύνης για τη διακυβέρνηση του τόπου ή η παραμονή στην αντιπολίτευση μέχρις ότου έρθει το πληρωμα του χρόνου για την εφαρμογή της Σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα, χωρίς τους αναγκαστικούς συμβιβασμούς που επιβάλλει το εκλογικό σύστημα; Το ότι οι πασόκοι είναι ζυμωμένοι με την έννοια της εξουσίας το λαμβάνει υπ’ όψιν;
Οι δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος καταγράφουν αισθητή μείωση του «αέρα» που μπήκε στα «πανιά» του κόμματος μετά την εκλογή του κ. Ανδρουλάκη. Οι βουλευτές και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ προβληματίζονται ήδη. Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Μπορεί προσωρινά να γίνει φίλος, αλλά συχνά μπορεί να γίνει και εχθρός…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
