Ακόμα και αν δεν αποσυρθεί από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη «διαγραφεί» από τη συνείδηση ενός μεγάλου μέρους της εκλογικής δεξαμενής, αλλά και από το μεγαλύτερο μέρος της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Αυτό το τελευταίο δεν συνέβη απότομα. Ήδη μετά τις εκλογές του 2019 και μέχρι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ιδεολογικής ταυτότητας.
Του ειδικού συνεργάτη
Επί τέσσερα χρόνια η λεγόμενη ομάδα των 53+ προειδοποιούσε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και για το ζήτημα της πασοκοποίησης, αλλά και για τα φαινόμενα ηγεμονισμού και αλαζονείας που παρουσίαζε ο Τσίπρας σε προσωπικό επίπεδο. Ο φόβος της εσωτερικής περιδίνησης είναι ένα ζήτημα που όλα αυτά τα χρόνια κρατούσε την εσωκομματική αντιπολίτευση μακριά από κάποια επίσημη αμφισβήτηση. Παρ’ όλα αυτά, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις των στελεχών της ριζοσπαστικής Αριστεράς λεγόντουσαν όλα ανοιχτά.
Το μέγα ερώτημα που τέθηκε -όχι τώρα, αλλά το 2019- ήταν «γιατί συνετρίβη ο ΣΥΡΙΖΑ σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις;». Ο Τσίπρας με διάφορες κομματικές διαδικασίες δημιουργικής ασάφειας απέφυγε να απαντήσει καθαρά και ξάστερα στα στελέχη και στον κόσμο του κόμματός του εκείνη την περίοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ για τέσσερα χρόνια κινήθηκε με ένα αναπάντητο «γιατί;». Το μόνο που ενδιέφερε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ είναι να εξασφαλίσει τη δική του προσωπική -σοβιετικού τύπου- ηγεμονία στο κόμμα.
Οι κακοί σύμβουλοι
Τα ίδια, λοιπόν, τα στελέχη του κόμματος, της παλαιάς φρουράς, λένε ξεκάθαρα ότι το μέγα πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι είχε πάντα κακούς συμβούλους. Και τώρα και στο παρελθόν. Ακόμα και την περίοδο 2015-2019.
Δεν είναι τυχαίο πως όσοι αξιόλογοι, σοβαροί σύμβουλοι πολιτικής επικοινωνίας, αναλυτές και εκλογολόγοι πέρασαν από την Κουμουνδούρου έφυγαν τρέχοντας. Και δεν ήταν λίγοι. Και Έλληνες και ξένοι (κυρίως Αμερικανοί) που ήρθαν για να αναλάβουν τη στρατηγική μετασχηματισμού και σχεδιασμού της πολιτικής επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα, μόλις είδαν πώς λειτουργεί το σύστημα γύρω από τον πρόεδρο, έγιναν… Λούης. Έτσι, όπως υποστηρίζουν οι Ομπρελιστές, ο Αλέξης Τσίπρας έμενε συνεχώς με κάποιους αυτοδίδακτους decadence συγκεντρωσιάρχες του παλαιού ΠΑΣΟΚ, που έτσι κι αλλιώς ήταν «καμένοι» πολιτικά. Όλα αυτά τα χρόνια, αυτοί οι κλοσάρ πολιτικοί γυρολόγοι έπεισαν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ότι:
- Ο λαός χρειάζεται έναν νέο Ανδρέα Παπανδρέου.
- Οι πολίτες θέλουν να γυρίσουν στην επίπλαστη ευημερία προηγούμενων δεκαετιών, για αυτό πρέπει να τους χαϊδεύεις τα αυτιά.
- Στον κόσμο πρέπει να λες όσο γίνεται περισσότερα και μεγαλύτερα ψέματα για να γίνεσαι πιστευτός.
- Το πόπολο διψάει για αίμα, διαφθορά, σκάνδαλα, ιστορίες μυστηρίου και συνωμοσιολογίας.
- Ένας πολιτικός αρχηγός πρέπει να είναι μονίμως νευριασμένος, να δείχνει συνεχώς συνοφρυωμένος και γενικώς «να έχει νεύρα από οκτώ χρόνων». Να είναι λίγο μάγκας, λίγο κουτσαβάκης, ατακαριστός κι… απάνω τούρλα. Να είναι performer, δηλαδή…
- Ο λαός θέλει κλάψα, νταούλια, ελπίδα γενικά και αόριστα, σκυλιά που αλυχτάνε και δικαιοσύνη στον φούρνο με πατάτες.
Όλα τα παραπάνω κόστισαν αρκετά στην Κουμουνδούρου. Όπως μάλιστα λένε αρκετά στελέχη του χώρου, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε ποτέ τη στόφα του ηγέτη, πολλώ δε μάλλον του Ανδρέα Παπανδρέου που υπήρξε κορυφαίος ακαδημαϊκός και διακεκριμένος οικονομολόγος.
«Το κόμμα δεν είναι δικό του»
Κατά καιρούς έχει ακουστεί πολύ σκληρή κριτική κατά του Τσίπρα, όπως, για παράδειγμα, ότι «πήρε το δαχτυλίδι λόγω της προσωπικής του σχέσης με τον Αλέκο Αλαβάνο, χωρίς να έχει τα φόντα για κάτι τέτοιο». «Όσο και αν προσπάθησαν να τον χτίσουν με image makers παραμένει ένας πρόεδρος δεκαπενταμελούς…», είναι ακόμα ένα από τα φαρμάκια που εκτοξεύουν οι εσωτερικοί πολιτικοί του αντίπαλοι. Τον κατηγορούν ακόμα και για το γεγονός ότι ενώ εμφανίζεται ως πολέμιος των συμφερόντων και της διαπλοκής, παραμένει συνομιλητής όλων των μεγάλων επιχειρηματιών της χώρας και όπως λένε «είναι πιο συστημικός κι από τους δεξιούς».
Η αλήθεια είναι ότι ενώ η Ελλάδα άλλαξε, ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε εκτός εποχής. Έπιασε αράχνες κοινώς. Καβάλησε ένα κύμα και απλώς πήγε δέκα μέτρα παρακάτω με την ίδια σανίδα. Δεν έμαθε ποτέ σερφ. Ο Τσίπρας δεν έχασε μόνο από τη ΝΔ. Δεν τον ψήφισαν ούτε οι δικοί του… Και αυτό έχει ίσως τη μεγαλύτερη σημασία από όλα. Πίσω από την πλάτη του Τσίπρα τα σκληροπυρηνικά στελέχη τον κατηγορούν επιπλέον:
- Για τις σελέμπριτι επιλογές του, οι οποίες δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα.
- Για τους πολιτικά άκαπνους που μάζεψε δίπλα του και οι οποίοι δεν μπορούσαν να διαχειριστούν την επικοινωνιακή σύγκρουση με τη ΝΔ. Σε αυτούς συγκαταλέγεται -μεταξύ άλλων- και η Πόπη Τσαπανίδου για την οποία μιλούν με τα χειρότερα λόγια, off the record, σε ό,τι αφορά το πολιτικό και γνωσιακό της επίπεδο…
- Για τα ορφανά του ΠΑΣΟΚ που έβγαλε μπροστά στη βιτρίνα του κόμματος.
- Για το γεγονός ότι συνέδεσε τον ΣΥΡΙΖΑ με τα ορφανά της λαϊκής δεξιάς, από τον Καμμένο μέχρι τον Αντώναρο κόντρα στην ιδεολογία και στη φιλοσοφία της Αριστεράς.
- Για το γεγονός ότι έπαιρνε γραμμή αντιπολίτευσης από τον Πολάκη και τον Βαξεβάνη και συνδέθηκε πλήρως με τις δήθεν αποκαλύψεις τους…
- Για το γεγονός ότι αγνοεί τα όργανα και τις φράξιες του κόμματος.
- Για την ύπαρξη καμαρίλας και ομάδας «προεδρικών», οι οποίοι λειτουργούν επί τη βάσει του δόγματος «ό,τι πει ο πρόεδρος. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει».
Για τη στρατηγική της… προοδευτικής κυβέρνησης, οι διαρκείς παλινδρομήσεις του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, οι εκκλήσεις στους ψηφοφόρους του Κασιδιάρη, η απουσία συγκεκριμένου μηνύματος και η τοξικότητα που θύμιζε εποχές πριν από το 2012 αποδίδονται στην ηγετική ομάδα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.
«Μπορεί να μας έκανε κυβέρνηση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είμαστε εμείς!». Αυτή είναι η κουβέντα που επικρατεί στο εσωτερικό της Κουμουνδούρου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
