Το τριήμερο 22-24 Σεπτεμβρίου η Αθήνα θα κληθεί να δώσει μία ακόμα μάχη για την υπεράσπιση των εθνικών μας θεμάτων στην έδρα του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη στη Γενική Συνέλευση.
Της ΕΛΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Και η ηγεσία της χώρας, ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης και ο ΥΠΕΞ Ν. Δένδιας προετοιμάζονται σκληρά, με πλήρη επίγνωση ότι οι συνθήκες στο πεδίο των Ελληνοτουρκικών έχουν μεταβληθεί σημαντικά λόγω της απροκάλυπτης, πλέον, επιθετικότητας της Τουρκίας, αλλά και της τακτικής της να πατά -όπως συνηθίζει- σε δύο βάρκες. Και στο ΝΑΤΟ και να επενδύει στις σχέσεις της με τη Ρωσία, σπάζοντας ουσιαστικά το εμπάργκο της Δύσης προς τη Μόσχα.
Στη Νέα Υόρκη, στον ΟΗΕ, στην πραγματικότητα, η χώρα μας θα κληθεί να αντιμετωπίσει μία γενικευμένη διπλωματική επίθεση από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με όχημα την ομιλία του για την επέτειο των 100 χρόνων από την ήττα του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία, που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή και έβαλε τα θεμέλια για τη δημιουργία του τουρκικού κράτους.
Και θα το πράξει μέσα σε ένα περιβάλλον που θυμίζει ναρκοπέδιο. Ο προχθεσινός «εορτασμός» από το ΝΑΤΟ (μέσω tweet) της τουρκικής νίκης και της ημέρας των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων σε μία στιγμή που η προκλητική ρητορική της Άγκυρας κλιμακώνεται -έστω κι αν στη συνέχεια η συμμαχία αναγκάστηκε να κατεβάσει μετά από έντονο διάβημα της Αθήνας- δείχνει πολλά. Και κυρίως δείχνει ότι, τουλάχιστον ο γγ του ΝΑΤΟ δεν έχει συνειδητοποιήσει τον ρόλο της Τουρκίας σε βάρος της συμμαχίας και ότι βάζει στην ίδια βάση κάποιον που έχει κάνει Ευαγγέλιό του το Διεθνές Δίκαιο με εκείνον που συστηματικά το παραβιάζει, προκειμένου να δημιουργήσει τετελεσμένα.
Το αφήγημα που μεθοδικά «χτίζει» όλο το τελευταίο διάστημα ο Τούρκος πρόεδρος αποτυπώνει και τη στρατηγική του, η οποία είναι προφανές ότι θα ενταθεί καθ’ οδόν προς τις εθνικές κάλπες που θα στηθούν στη γείτονα το 2023.
Ο Ερντογάν, εκμεταλλευόμενος (και) τη διεθνή συγκυρία και τη σύγκρουση ΗΠΑ – Δύσης με τη Ρωσία, επιδιώκει να σβήσει σταδιακά το αποτύπωμα του Κεμάλ Αττατούρκ και να σφραγίσει την εικόνα της χώρας με τη δική του, άκρως αναθεωρητική, στρατηγική. Και κομβικό ρόλο σε αυτή του τη στρατηγική προσωπικής επιβίωσης έχει η σύγκρουση με την Ελλάδα.
Όλα τα σημάδια -και είναι καθημερινά- καταδεικνύουν ότι οι εποχές που η Άγκυρα επιζητούσε μία μίνιμουμ, έστω, συνεννόηση με την Ελλάδα, έστω για ζητήματα δευτερεύουσας σημασίας έχουν παρέλθει οριστικά.
Σήμερα, ο Ερντογάν αισθάνεται προφανώς ότι τον βολεύει να αναδεικνύει την Ελλάδα ως στρατηγικό «εχθρό» της Τουρκίας. Και προφανέστατα, η τακτική του αυτή πυροδοτείται από τον άκρως ενισχυμένο γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά ρόλο της χώρας μας στην ευρύτερη περιοχή. Το γεγονός ότι ΗΠΑ και ισχυροί Ευρωπαίοι ηγέτες πιστώνουν στην Ελλάδα ότι είναι ο μοναδικός αξιόπιστος σύμμαχος στην ευρύτερη περιοχή ενοχλεί βαθιά τον Τούρκο πρόεδρο και τον ωθεί σε σκληρή σύγκρουση με τη χώρα μας.
Στην πρόσφατη ομιλία του ο Ερντογάν «έπλεξε» το αφήγημα περί εχθρικών ενεργειών της Αθήνας, με δήθεν «κλείδωμα» τουρκικών F-16 από τους S-300, ενώ την επομένη τα τουρκικά ΜΜΕ προανήγγειλαν την πρόθεση του Τούρκου προέδρου να φέρει το θέμα στο ΝΑΤΟ. Και όχι μόνο του. Μαζί με ένα βαρύ πακέτο διεκδικήσεων που ξεκινούν από την αποστρατικοποίηση των νησιών, τις γκρίζες ζώνες, τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.
Με δεδομένες, λοιπόν, τις προθέσεις του κ. Ερντογάν, η Αθήνα πρέπει να ξεκινήσει διπλωματική εκστρατεία προκειμένου να αναδείξει τις συνέπειες αυτής της τακτικής, όχι μόνο για την ειρήνη στο Αιγαίο και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, αλλά για την ίδια την υπόσταση της Ατλαντικής Συμμαχίας. Γιατί, κάλλιστα, ένας ανεξάρτητος παρατηρητής θα μπορούσε αβίαστα να συμπεράνει ότι η τακτική Ερντογάν έναντι της Ελλάδας λειτουργεί σαν βόμβα στα θεμέλια του ΝΑΤΟ. Χωρίς, βέβαια, να παραβλέπει κανείς το ενδεχόμενο ότι αυτή η τακτική μπορεί να υπαγορεύεται και από τον από Βορρά, πρόσφατο σύμμαχο του Τούρκου προέδρου…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
