Στα «παπούτσια» της Μελίνας Μερκούρη φαίνεται πως μπήκε, για την πρώτη της δήλωση με τη νέα της ιδιότητα, της εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη σύντομη περιπέτεια με την υγεία της, η Πόπη Τσαπανίδου και αναφέρθηκε στο ζήτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα.
Απαντώντας, λοιπόν, στην υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, ανέφερε: «Η επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα είναι μια υπόθεση που ενώνει όλους τους Έλληνες, πάνω από κομματικές ταμπέλες. Ο αγώνας για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι εθνικός και διαρκεί δεκαετίες. Οι ανησυχίες του αρχηγού της αντιπολίτευσης είναι εύλογες, καθώς προκύπτουν μετά από σειρά δημοσιευμάτων στον βρετανικό Τύπο που μιλάνε για δανεισμό και ανταλλαγή των γλυπτών, αλλά και δημοσιευμάτων στον ελληνικό Τύπο που κάνουν λόγο για υβριδική λύση. Η κυβέρνηση, λοιπόν, οφείλει να εξηγήσει στον ελληνικό λαό τι σημαίνει και τι συνιστά υβριδική λύση και να ενημερώσει τις πολιτικές δυνάμεις για την πορεία των διαπραγματεύσεων. Η υπουργός Πολιτισμού, κυρία Μενδώνη, η οποία επιχειρεί με αιχμές να μετατρέψει ένα τόσο κρίσιμο θέμα σε πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης, ας μην ξεχνά ότι το 2018 επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε ο δρόμος για τη μετέπειτα θετική απόφαση της UNESCO, με την υιοθέτηση σύστασης που αναγνώριζε ρητά την ηθική, πολιτιστική και νομική διάσταση της επανένωσης των γλυπτών. Τα Γλυπτά του Παρθενώνα είναι εθνικής αλλά και οικουμενικής σημασίας υπόθεση. Μέχρι σήμερα καμία κυβέρνηση δεν την εργαλειοποίησε, δεν προσπάθησε να αποκομίσει πρόσκαιρα μικροπολιτικά οφέλη μιας προεκλογικής επικοινωνίας. Ας μην υποπέσει σε αυτό το ατόπημα η κυβέρνηση Μητσοτάκη».
Οι ακροβασίες της Κουμουνδούρου
Μόνο που η νέα εκπρόσωπος Τύπου κάνει στην πρώτη της αυτή δήλωση αρκετά λογικά άλματα, αν όχι λαθροχειρίες. Καταρχάς υπερτονίζει την αξία της απόφασης της UNESCO για την επανένωση των γλυπτών. Αποφάσεις υπάρχουν πολλές, πραγματικότητα όμως μία. Και για να γίνει κατανοητό, η απόφαση για αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης υπάρχει από το 1988 για τον ΟΗΕ και 138 από τα 193 μέλη του την είχαν αναγνωρίσει ως τέτοιο. Είναι η Παλαιστίνη 35 χρόνια αργότερα κράτος;
Ακόμα η Πόπη Τσαπανίδου υιοθετεί σαν δεδομένα τα δημοσιεύματα των -βρετανικών- κυρίως εφημερίδων για την «επικείμενη υβριδική συμφωνία», χωρίς όμως να έχει υπάρξει καμία απολύτως επιβεβαίωση από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης, η οποία μάλιστα σε όλους τους τόνους δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει τα γλυπτά σαν ιδιοκτησία του Βρετανικού Μουσείου. Πώς λοιπόν κατηγορεί την κυβέρνηση για «εργαλειοποίηση» του ζητήματος των γλυπτών, όταν η τελευταία δεν έχει καν αναφερθεί στο ζήτημα;
Αξίζει, βέβαια, να σημειωθεί και αυτό το πάθος που επιδεικνύει εσχάτως ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, νωρίτερα για τα αρχαία του σταθμού Βενιζέλου στο μετρό της Θεσσαλονίκης. Η πρόσφατη αυτή αρχαιολατρία που έχει… πλήξει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα καθαρά προεκλογικό εργαλείο όπως γίνεται σαφές από τα έργα και τις ημέρες του κόμματος.
Όταν ο Τσίπρας έβλεπε γλυπτά στον σταθμό Βενιζέλου
Σε συνάντησή του με την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, ο Τσίπρας τη ρωτούσε σχετικά με τα «γλυπτά στον σταθμό Βενιζέλου» με την υπουργό να τα… χάνει και να του απαντά «ποια γλυπτά, δεν υπάρχουν γλυπτά, κύριε πρόεδρε, στη Βενιζέλου». Όπως μάλιστα του υπενθύμισε, μετακίνηση αρχαιοτήτων δεν υπάρχει μόνο στον σταθμό Βενιζέλου, αλλά υπήρξε και επί των ημερών του στον σταθμό Αγίας Σοφίας. Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε τότε ότι δεν είχε ιδέα.
Ιδέα και πιθανότατα ούτε και θέση έχουν στην Κουμουνδούρου για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, θέμα που κάποτε συνήθιζε να ενώνει -όπως σωστά αναφέρει η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που ψάχνουν είναι ένα ακόμα θέμα να πιαστούν, ώστε να αρχίσουν να φωνάζουν για «προδότες» και «εθνικούς μειοδότες» που «παίζουν με τη δημοκρατία». Αυτός είναι ο καημός τους, ανεξάρτητα από τα γλυπτά, μήπως καταφέρουν ό,τι δεν κατάφεραν με το σίριαλ των παρακολουθήσεων ή τις καταγγελίες για διαφθορά της κυβέρνησης.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
