Θετικά αξιολογεί την παρέμβαση του πρωθυπουργού στον ΟΗΕ ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αρθρογραφώντας στο «Βήμα της Κυριακής».
Κατά τον κ. Βενιζέλο, ο πρωθυπουργός παρουσίασε «με πληρότητα» τις ελληνικές θέσεις για το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 29 Οκτωβρίου. Όπως σημειώνει, αυτό έγινε στη διάρκεια ανοιχτής συζήτησης υψηλού επιπέδου για τις αναδυόμενες τεχνολογίες και τη θαλάσσια ασφάλεια, πρωτοβουλίας της ελληνικής προεδρίας του Συμβουλίου, στην οποία ο πρωθυπουργός προήδρευσε. Την παρέμβαση χαρακτηρίζει «αναμφίβολα σημαντική».
Ο αρθρογράφος υπογραμμίζει, ωστόσο, ότι επρόκειτο για εθνική παρέμβαση χωρίς αίτημα ψηφίσματος και όχι για ελληνική προσφυγή αντίστοιχη με εκείνη του 1976. Τότε, θυμίζει, το ΣΑ ενέκρινε το ψήφισμα 395, που έκανε ρητή αναφορά στο Κεφάλαιο VI του Χάρτη και επισήμαινε τη συμβολή των δικαστικών μέσων, ιδίως του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. «Το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα από το 1976 έως σήμερα το έχουμε βιώσει», προσθέτει.
Στο ευρύτερο πλαίσιο, ο κ. Βενιζέλος τοποθετεί την εθνική στρατηγική σε ορίζοντα διακοσίων, εκατό και πενήντα ετών. Εκτιμά ότι τα τελευταία 52 χρόνια η ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής ξεκινά από το Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μέσα σε ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον και στη σκιά της κρίσης της Δύσης. Για την Ελλάδα, όπως υποστηρίζει, υπάρχει μια «σχεδόν γενετική αντίφαση»: η κύρια απειλή για την εθνική ασφάλεια προέρχεται από κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, δηλαδή της ίδιας συμμαχίας που προβλέπει συλλογική άμυνα.
Αναφέρεται στην εντύπωση που, όπως γράφει, κυριαρχεί στη δημόσια συζήτηση, ότι ΝΑΤΟ, ΕΕ και στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ δεν έδωσαν λύση, ενώ μπορούν να τη δώσουν διμερή ή τριμερή σχήματα. Απαντά ότι η συνεργασία με το Ισραήλ, μεταξύ άλλων η προμήθεια της «Ασπίδας του Αχιλλέα», είναι επιλογή εθνικής ασφάλειας και όχι ανάθεση της διαχείρισης των ελληνοτουρκικών. Το ίδιο, επισημαίνει, ισχύει για τη γαλλική συμμετοχή στο καλώδιο GSI.
Για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, θεωρεί ότι θα ήταν καλό να επεκταθεί η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία του 2020, εντός της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Παρατηρεί ότι η Λιβύη διατύπωσε αντιρρήσεις για τη συμφωνία αυτή «όψιμα», το 2025, ενώ είχε ήδη από το 2019 καλέσει όσους έχουν νομικές αντιρρήσεις να προσφύγουν στη Χάγη.
Κεντρικό μήνυμα του άρθρου, κατά τον κ. Βενιζέλο, είναι ότι ούτε το Ισραήλ, ούτε η Γαλλία, ούτε η Αίγυπτος μπορούν να αναλάβουν για λογαριασμό της Ελλάδας τις πολιτικές πρωτοβουλίες, όπως η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας με την Τουρκία, με συμφωνία ή με δικαστική απόφαση. Η χώρα, γράφει, οφείλει να είναι προετοιμασμένη όχι μόνο αμυντικά αλλά και πολιτικά-διπλωματικά, και το πολιτικό της προσωπικό έτοιμο να αναλάβει το κόστος. Η οικονομική κρίση, προσθέτει, «πρέπει να λειτουργεί διδακτικά».
Κλείνοντας, ο αρθρογράφος εκτιμά ότι η μακρά προεκλογική περίοδος δεν επιτρέπει στρατηγικό αναστοχασμό ούτε αισιοδοξία για ευρείες συναινέσεις. Ο χρόνος των διεθνών εξελίξεων, επισημαίνει, ότι δεν υποχωρεί μπροστά στον εσωτερικό πολιτικό χρόνο, και επομένως είναι επιβεβλημένο, όπως τονίζει, να έχουμε υπόψη μας τα δεδομένα και τα ερωτήματα.
