«Δεν πιστεύω ότι στη δουλειά μας οφείλουμε να καθοδηγούμε το κοινό ή να κάνουμε από καθέδρας διδασκαλία», τονίζει σε συνέντευξή της στην Karfitsa, η ηθοποιός Άννα Μονογιού. Όπως η ίδια αναφέρει «ο κάθε θεατής μπορεί μόνος του και χωρίς καμιά καθοδήγηση να ταυτιστεί ή όχι, με τις καταστάσεις και τους χαρακτήρες του έργου».
Συνέντευξη στην ΕΥΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η θεατρική παράσταση η «Συνάντηση» του Stephen Belder, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη, ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη στο θέτρο Αμαλία. Με πρωταγωνιστές την, Άννα Μονογιού Γιώργο Κιμούλη και Στάθη Παναγιωτίδη. H «Συνάντηση» είναι έργο που αποδεικνύει πως κανενός το παρελθόν δεν μπορεί διαγραφεί, υπενθυμίζοντας τη φράση του Σαίξπηρ στην Τρικυμία: «Το παρελθόν είναι πρόλογος
ΜΟΤΟ: Το παρελθόν δε μπορεί να διαγραφεί, μπορεί όμως να είναι ένας οδηγός -κατά κάποιον τρόπο- αποφυγής παρόμοιων λαθών στην παρούσα και μέλλουσα ζωή μας.
Πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο σας και τις ιδιαιτερότητές του.
Ο ρόλος της Λίζας θα έλεγα πως είναι ένας χαρακτήρας που συναντάμε συχνά δίπλα μας και είναι η περίπτωση της γυναίκας που στηρίζει με όλες της τις δυνάμεις το σύντροφό της. Γνωρίζοντας καλά τις ιδιαιτερότητές του, προσπαθεί όσο το δυνατόν «αναίμακτα» να βρει λύσεις, πιστεύοντας ότι αυτές θα σώσουν εκ παραλλήλου την ήδη βαλτωμένη σχέση τους. Αυτή είναι η ελπίδα της, αλλά μπορεί ταυτοχρόνως να είναι και η αυταπάτη της.
Με ποιον τρόπο συμβάλει στην πλοκή του έργου;
Θα έλεγα καταλυτικά, δεδομένου ότι δεν είναι συγκρουσιακή ως ταπεραμέντο και σε συνδυασμό με το ευέλικτο του χαρακτήρα της, βοηθά στο να έρθουν στο φως κάποιες πτυχές του παρελθόντος που αφορούν στον κεντρικό ήρωα του έργου. Πτυχές που έμμεσα αφορούν και την ίδια.
Θα θέλατε να μας αναφέρετε μια συναισθηματικά φορτισμένη σκηνή για εσάς και για το κοινό που θα παρακολουθήσει το έργο;
Νομίζω πως όλο το έργο προκαλεί μια διαρκή εναλλαγή συναισθημάτων. Δε λείπουν ούτε το χιούμορ, ούτε οι συγκρούσεις, ούτε οι τρυφερές στιγμές. Δεν υπάρχει λοιπόν μόνο μία σκηνή που έχει συναισθηματική φόρτιση. Άλλωστε, ίσως δεν έχει σημασία η γνώμη μου, όταν κάποιος δεν έχει παρακολουθήσει την παράσταση.
Η «Συνάντηση» είναι ένα έργο που μας αποδεικνύει πως κανενός το παρελθόν δεν μπορεί να διαγραφεί. Θεωρείτε πως αυτό μπορεί να μας βοηθήσει σε διάφορα στάδια της ζωής μας;
Όντως το παρελθόν δε μπορεί να διαγραφεί. Έχει γράψει οριστικά και όπως λέει ο ήρωας του έργου σε μια αποστροφή του λόγου του, το μέλλον δε μπορεί να γίνει συνεργείο επιδιόρθωσης του παρελθόντος. Από την άλλη μπορεί όμως να είναι ένας οδηγός -κατά κάποιον τρόπο- αποφυγής παρόμοιων λαθών στην παρούσα και μέλλουσα ζωή μας. Η αυτοκριτική, όταν αυτή γίνεται με ειλικρινή τρόπο, βοηθά εκτός των άλλων στην αυτογνωσία μας
Πως ήταν η συνεργασία σας με τον Γιώργο Κιμούλη και τον Στάθη Παναγιωτίδη;
Θα έλεγα άψογη. Με το Γιώργο είμαστε φίλοι. Η συμμετοχή μου στην πρόσφατη ταινία που σκηνοθέτησε – το ΓΛΑΡΟ του Τσέχοφ- μας έφερε ακόμα πιο κοντά καλλιτεχνικά. Στα γυρίσματά της, γνωρίστηκα και με το Στάθη που συμμετείχε επίσης, οπότε θα έλεγα πως ήμασταν έτοιμοι για αυτήν τη νέα συνεργασία.
Τι είναι αυτό που η «Συνάντηση» θα ήθελε να περάσει στο κοινό της;
Είναι νομίζω ένα αξιόλογο θεατρικό έργο και πολύ σύγχρονο από κάθε άποψη. Δεν πιστεύω ότι στη δουλειά μας οφείλουμε να καθοδηγούμε το κοινό ή να κάνουμε από καθέδρας διδασκαλία. Ο κάθε θεατής, αποκομίζει αυτό που αντιλαμβάνεται. Μπορεί μόνος του και χωρίς καμιά καθοδήγηση να ταυτιστεί ή όχι, με τις καταστάσεις και τους χαρακτήρες του έργου. Πιστεύω πως είναι μια πολύ καλά κουρδισμένη παράσταση με σεβασμό στο θεατή που θα επιλέξει να τη δει.
