«Ο έρωτας είναι κάτι που μπορεί να προκύψει σε κάθε ηλικία, δεν υποτάσσεται σε περιορισμούς. Ίσως, μάλιστα, ο έρωτας να είναι ακόμα πιο δυνατός στις μεγαλύτερες ηλικίες, γιατί είναι πιο… απελπισμένος», δήλωσε στην «Κ» η ηθοποιός και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Άννα Βαγενά, η οποία θα παρευρεθεί στη Θεσσαλονίκη για ένα ρεσιτάλ με τρεις διαφορετικούς μονολόγους σε τρεις ημέρες.
Η κ. Βαγενά θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, από αυτήν την Παρασκευή (20/10) έως και την Κυριακή (22/10), υποδυόμενη κάθε βράδυ στο θέατρο Αμαλία και από μία διαφορετική ηρωίδα.
Ειδικότερα, θα ενσαρκώσει τρεις διαφορετικούς γυναικείους χαρακτήρες που ζουν η κάθε μία στην δική της εποχή: Την «Αγγέλα Παπάζογλου», τη Μικρασιάτισσα πρόσφυγα από το ομώνυμο έργο του Γιώργη Παπάζογλου, τη «Λενάκι», μια αγρότισσα μάνα στον «Γάμο» της Βάσας Σολωμού Ξανθάκη και την «Ρήνα», μια σημερινή μάνα στο «Βεραμάν Φόρεμα», το οποίο έχει δημιουργήσει η ίδια.
Σε μία εφ’όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στην Karfitsa, μοιράζεται λεπτομέρειες για το «Βεραμάν Φόρεμα» που «θα εγκαινιαστεί» στη Θεσσαλονίκη, αλλά και για το πόσο της στοίχισαν στην θεατρική της πορεία οι πολιτικές της απόψεις.
Τα τρία έργα που θα παρουσιάσετε στη Θεσσαλονίκη έχουν ως κεντρικούς χαρακτήρες γυναίκες που διανύουν δύσκολες καταστάσεις. Τι μηνύματα επιθυμείτε να περάσετε στο κοινό;
Το σημαντικότερο είναι να αναφερθεί ότι για τρεις συνεχόμενες ημέρες θα παρουσιαστούν τρεις διαφορετικές παραστάσεις, κατόρθωμα απαιτητικό, αλλά με χαροποιεί αυτή η πρόκληση. Αυτές οι τρεις γυναίκες, λοιπόν, παρά τις αντιξοότητες που πέρασαν δίνουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας και δυναμισμού σε όλες τις υπόλοιπες εκεί έξω.
Πώς αισθάνεστε που έχετε ταυτιστεί με τον ρόλο της Αγγέλας Παπάζογλου που υποδύεστε για πάνω από δύο δεκαετίες;
Καταρχάς είναι τιμή μου, γιατί η κ. Παπάζογλου ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο. Μια γυναίκα που έζησε, που ήρθε από την Μικρά Ασία στην Ελλάδα, ακολουθώντας τη μοίρα των προσφύγων, ζώντας τα υπόλοιπα χρόνια της στη χώρα μας. Σίγουρα το γεγονός ότι «παίζω» αυτόν τον ρόλο 24 χρόνια έχει επηρεάσει την ερμηνεία μου, καθώς και εγώ η ίδια έχω αλλάξει με την πάροδο του χρόνου.
Γιατί επιλέξατε το αφηγηματικό θέατρο; Ποιο ήταν το στοιχείο που σας κέρδισε;
Με ενδιαφέρει πάρα πολύ το αφηγηματικό θέατρο, γιατί στηρίζεται σε λογοτεχνικά κείμενα και αυτό δίνει μία άλλη ελευθερία στον ηθοποιό να το προσεγγίσει, σε αντίθεση με όταν ερμηνεύει έναν ρόλο δομημένο από έναν συγγραφέα, όπου υπάρχουν περισσότεροι περιορισμοί.
Πείτε μας λίγα λόγια για το «Βεραμάν Φόρεμα»…
Θα «ανέβει» για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη. Δεν έχει ξανανέβει πουθενά μέχρι τώρα. Είναι ένα έργο που έγραψα εγώ κατά τη διάρκεια του κορονοϊού, με αφορμή τους ηλικιωμένους που βρίσκονταν αποκομμένοι σε οίκους ευγηρίας τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη και πέθαιναν μόνοι τους. Πρόκειται για δύο ανθρώπους που γνωρίζονται κατά τη διάρκεια της πανδημίας και πορεύονται μαζί σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Είναι ένα πολύ ρομαντικό κείμενο κατά την άποψη μου. Ο έρωτας είναι κάτι που μπορεί να προκύψει σε κάθε ηλικία, δεν υποτάσσεται σε περιορισμούς. Ίσως, μάλιστα, ο έρωτας να είναι ακόμα πιο δυνατός στις μεγαλύτερες ηλικίες, γιατί είναι πιο… απελπισμένος.
Η πολιτική σας παρουσία έχει επηρεάσει την θεατρική σας πορεία;
Σίγουρα, αν αναλογιστούμε ότι δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για να αφοσιωθώ ολοκληρωτικά στην τέχνη μου. Και όχι μόνο. Λόγω των πολιτικών μου απόψεων, κάποιοι άνθρωποι επέλεξαν να απομακρυνθούν από εμένα, επιλογή που θεωρώ λάθος, γιατί ο καλλιτέχνης είναι κάτι το διαφορετικό από τον πολιτικό, δεν ακολουθεί και δεν επηρεάζεται από την πολιτική σκηνή, είναι ελεύθερος.
Τα μελλοντικά σας σχέδια;
Είχα σκηνοθετήσει μια παράσταση που παρουσιάζεται στο θέατρο μας στο Μεταξουργείο, στην Αθήνα. Ονομάζεται «Φοβάμαι, ταυρομάχε», είναι ένα κείμενο του Pedro Lemebel, είναι ένας ύμνος στην διαφορετικότητα των ανθρώπων. Μια πραγματικά εκπληκτική παράσταση, που δεν γινόταν να μην «ανέβει» και φέτος φυσικά. Επίσης, μετά τη Θεσσαλονίκη θα ερμηνεύσω και την «Αγγέλα Παπάζογλου» εδώ στην Αθήνα, όπως και τη «Λωξάντρα», που «έχω παίξει» και στο παρελθόν, στο θέατρο Αλάμπρα για κάποιες παραστάσεις μέχρι και τις γιορτές. Είναι ένα πολύ γεμάτο πρόγραμμα και χαίρομαι που έχω αφοσιωθεί αποκλειστικά στο θέατρο αυτήν την εποχή, γιατί με γεμίζει σε μεγάλο βαθμό.
