Ο Χάρης Φλέουρας μίλησε στον Άκη Ηλιού για τον ρόλο του στην παράσταση «Ντίνος Χριστιανόπουλος – Το ταγκαλάκι», το πόσο απαιτητικός ήταν, για τα κοινά τους χαρακτηριστικά και τονίζει μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία του ποιητή που κλήθηκε να υποδυθεί.
Η παράσταση επιστρέφει στο θέατρο Αμαλία για τρεις μόνο ημέρες, στις 29 & 30 Σεπτεμβρίου και στην 1η Οκτωβρίου.
Πόσο απαιτητικό ήταν να υποδυθείτε έναν τόσο σημαντικό άνθρωπο;
Απαιτητικό ήταν, αλλά όχι περισσότερο από κάθε άλλο ρόλο που καλούμαι να παίξω. Τον μελέτησα πολύ, εννοείται, από τηλεοπτικές συνεντεύξεις του κυρίως, μέσα από το ηχογράφημα που μου παρέδωσε ο Αντώνης με τη συνέντευξη τους, καθώς και με ιστορίες που άκουσα γι’ αυτόν, από δικούς του ανθρώπους, τους οποίους είχα την ευκαιρία να συναντήσω στη Θεσσαλονίκη.
Πόσο απαιτητικό ήταν να υποδυθείτε έναν τόσο σημαντικό άνθρωπο;
Απαιτητικό ήταν, αλλά όχι περισσότερο από κάθε άλλο ρόλο που καλούμαι να παίξω. Τον μελέτησα πολύ, εννοείται, από τηλεοπτικές συνεντεύξεις του κυρίως, μέσα από το ηχογράφημα που μου παρέδωσε ο Αντώνης με τη συνέντευξη τους, καθώς και με ιστορίες που άκουσα γι’ αυτόν, από δικούς του ανθρώπους, τους οποίους είχα την ευκαιρία να συναντήσω στη Θεσσαλονίκη.
Τι ήταν αυτό που σας δυσκόλεψε περισσότερο;
Επαναλαμβάνω πως κάθε ρόλος είναι δύσκολος μέχρι να μπεις στα παπούτσια του άλλου, όπως λέμε στο θέατρο. Ο Χριστιανόπουλος ήταν μια πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα με όλη την αυστηρότητα και μαζί την ευαισθησία του, καθώς και το γνώριμο φαρμακερό του χιούμορ. Δεν ήθελα να ξεπέσω στη μίμηση ακόμη και από την εκφορά του λόγου μου σαν ηθοποιός που τον υποδύεται. Αυτό ήταν κάτι που μας δυσκόλεψε, αλλά πιστεύω ότι μέσα από τις πρόβες ο συγκεκριμένος σκόπελος ξεπεράστηκε.
Βρίσκεται κοινά χαρακτηριστικά ανάμεσα σε εσάς και τον σπουδαίο αυτό ποιητή;
Ίσως λίγο το χιούμορ του, αφού και μένα μου λένε οι δικοί μου άνθρωποι πως μπορώ να γίνω τοξικός με το βαμβάκι, όμως, δηλαδή βιτριολικός. Από κει και πέρα, η ευαισθησία του ήταν αυτή που τον έκανε να είναι ποιητής και τόσο σημαντικός μάλιστα, στοιχείο που δεν το συναντάς συχνά σε άλλους ανθρώπους,
Ποια ήταν η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό σας όταν σας έγινε η πρόταση;
Ο Αντώνης μου είχε μιλήσει γι’ αυτό το έργο εδώ και τρία χρόνια περίπου. Ήθελε απ’ την αρχή εγώ να πάρω το ρόλο και γι’ αυτό δεν αναζήτησε άλλους ηθοποιούς. Η πρώτη σκέψη ήταν πως θα ήθελα να το κάνω. Μετά ήρθαν όλες οι άλλες ανησυχίες που σας λέω παραπάνω.
Για όλους όσους θέλουν να παρακολουθήσουν την παράσταση, τι συναισθήματα θα τους προκαλέσει;
Απ’ ότι έχει δείξει η μέχρι τώρα πορεία των λίγων παραστάσεων που έχουμε δώσει, αυτό που με ρωτάτε συνοψίζεται σε τρεις απλές φράσεις: Γνωριμία των νεότερων με το έργο του και συγκίνηση των μεγαλύτερων, των φίλων του, αυτών που τον έζησαν επί δεκαετίες. Οι τελευταίοι που ήρθαν και είδαν την παράσταση έφυγαν με τις καλύτερες εντυπώσεις, άρα κι εμείς αισθανόμαστε καλά σ’ αυτό το κομμάτι.
Ποιο είναι το συναίσθημα λίγο πριν βγείτε στην σκηνή; Είναι κάθε φορά το ίδιο;
Το συναίσθημα, όταν είσαι επαγγελματίας ηθοποιός και καλείσαι να κάνεις το ίδιο πράγμα επί πολλά βράδια στη σειρά, παραμένει το ίδιο κι αυτό. Εν προκειμένω, αισθάνομαι κάθε φορά έτοιμος να αναμετρηθώ με το κείμενο, δηλαδή με τον ίδιο το λόγο του ποιητή.
