Η Γεωργία Νταγάκη μετά την πρώτη sold out συναυλία στο Beerfest Live Stage επιστρέφει το Σάββατο 4 Μαρτίου για μια ανατρεπτική παράσταση!
Με αφορμή το live της μίλησε στην Karfitsa. «Η Θεσσαλονίκη μετά το Ρέθυμνο που είναι και ο τόπος καταγωγής μου, είναι το δεύτερο -μουσικά- σπίτι μου. Κάθε παράσταση μας στην Θεσσαλονίκη είναι μία γιορτή πλημμυρισμένη από αγάπη και οικειότητα», τόνισε η Γ. Νταγάκη.
Συνέντευξη στη Ντία Κιοσσέ
Αν και επαγγελματίας καλλιτέχνης από αρκετά μικρή ηλικία, θα μπορούσατε να φανταστείτε τον εαυτό σας σε ένα άλλο επάγγελμα;
Βουτώντας σε βαθειά νερά, μιας και όπως αναφέρατε ξεκίνησα να παίζω σε επαγγελματικούς χώρους από πολύ μικρή, συνειδητοποίησα με τα χρόνια ότι αν αυτό δεν συνέβαινε τη στιγμή και με τον τρόπο που συνέβη, ίσως δεν γινόταν ποτέ επάγγελμα. Αυτό αφενός γιατί ποτέ δεν «έβλεπα» τον εαυτό μου να ασχολείται επαγγελματικά με κάτι τόσο εύθραυστο όπως η μουσική και αφετέρου οι δυσκολίες και οι απαιτήσεις είναι τόσο μεγάλες που όταν κάτι το αγαπάς τόσο, δεν θες να το απομυθοποιήσεις ποτέ, και με κανέναν τρόπο.
Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι ούτε τώρα ούτε στο παρελθόν, μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να ασχολείται επαγγελματικά με κάτι μη καλλιτεχνικό και δημιουργικό.
15 χρόνια δισκογραφίας, 15 χρόνια στο μουσικό στερέωμα, είχατε φανταστεί ότι θα πετυχαίνατε τόσα πολλά όταν είχατε πρωτοξεκινήσει;
Αισθάνομαι ευγνώμον και νιώθω πραγματικά υπερήφανη για όλα αυτά που έχουν συμβεί μέσα στα χρόνια μου στην μουσική. Παράλληλα όμως έχω τόσο πολύ την ανάγκη να δημιουργώ και νιώθω ότι κάθε φορά ξεκινάω από το μηδέν. Αυτός είναι ένας δικός μου τρόπος που αυτόματα με βάζει σε μια εγρήγορση ώστε να παραμένω το ίδιο φρέσκια, ορεξάτη και δημιουργική σε ότι θέλω να ακολουθήσει.
Ποιος/α μουσικός θα αποκαλούσατε «καλλιτεχνικό» σας γονιό;
Τον Νίκο Ξυλούρη. Όχι μόνο για την καλλιτεχνική του αξία, αλλά για την στάση ζωής και τις αξίες του ως άνθρωπος στην κοινωνία.
Μέσα στα τόσα χρόνια καριέρα σας και έχοντας συνεργαστεί με Έλληνες και Ξένους καλλιτέχνες, ποια συνεργασία σας θα ξεχωρίζατε και γιατί;
Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάποια θα είναι σίγουρα αυτή με τον συνθέτη Νίκο Ξυδάκη έναν καλλιτέχνη που θαυμάζω πολύ, και στην διεθνή σκηνή φυσικά την συνεργασία μου με τον θρύλο της ροκ Eric Burdon, όπου περιοδεύσαμε στην Ευρώπη και δισκογραφήσαμε παράλληλα σε έναν από τους δίσκου του ‘’Athens Traffic Live’’.
Αν δεν είχατε επιλέξει το έντεχνο, ποιο άλλο είδος του μουσικού πενταγράμμου θα επιλέγατε;
Θεωρώ ότι η μουσική μου και ο συνδιασμός του οργάνου-φωνής σε σχέση με το ρεπερτόριο και τον ήχο που έχω επιλέξει, δεν μπορεί να μπει εύκολα κάτω από μια ταμπέλα και να προσδιοριστεί μουσικά σε μια μόνο κατηγορία, μιας και έχει πολλά στοιχεία, πολλές φορές και ετερόκλητα μεταξύ τους. Αυτό ίσως το κάνει και με έναν τρόπο και τόσο μοναδικό.
Αυτό συμβαίνει επίσης γιατί δεν ακολούθησα έναν προκαθορισμένο και έτοιμο δρόμο μιας άλλης καλλιτεχνικής προσωπικότητας. Αφενός γιατί δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο και αφετέρου γιατί προσπάθησα να διεκδικήσω από τα πρώτα μου βήματα στη μουσική, έναν αυτόφωτο νέο και δικό μου δρόμο, που να εκφράζει όλα αυτά που θέλω να είμαι και που θέλω να μοιραστώ. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να διαλέξω κάποιον άλλο τρόπο ως άνθρωπος και ως μουσικός πέραν αυτού που εν τέλει προχωρώ, με τα δεδομένα αυτά. Αν είχα συνεχίσει τις σπουδές του κλασσικού πιάνου σίγουρα θα μπορούσα να δω τον εαυτό μου μέσα σ’ ένα μουσικό πλαίσιο της κλασσική μουσικής που αγαπώ πολύ.
Αν άτομα του επαγγελματικού σας περίγυρου σας έλεγαν να αλλάξετε το μουσικό σας ρεπερτόριο, θα το κάνατε;
Δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να αλλάξει τον ίδιο μας τον εαυτό, ούτε καν εμείς οι ίδιοι πολλές φορές. Αν σε αυτό που κάνεις βγάζεις την αλήθεια σου τότε κανείς δεν μπορεί να στην διαφοροποιήσει.
Πώς νιώθετε που επιστρέφετε ξανά στην σκηνή του Beerfest, ύστερα από το μεγάλο sold out στις 14 Ιανουαρίου;
Η Θεσσαλονίκη μετά το Ρέθυμνο που είναι και ο τόπος καταγωγής μου, είναι το δεύτερο
-μουσικά- σπίτι μου. Κάθε παράσταση μας στην Θεσσαλονίκη είναι μία γιορτή πλημμυρισμένη από αγάπη και οικειότητα. Όπως ακριβώς το σπίτι μας. Ανυπομονώ λοιπόν να βρεθώ ξανά στην αγαπημένη μου πόλη και να ζήσουμε- όπως εμείς ξέρουμε- μια βραδιά γεμάτη μέθεξη και συγκίνηση.
Τι θα λέγατε στα νέα παιδιά που τώρα ξεκινούν την καλλιτεχνική τους πορεία;
Υπομονή, προσπάθεια, συνέπεια, χαμηλά το κεφάλι και υψηλούς στόχους.
