Η ηθοποιός Μυρσίνη Καρματζόγλου έρχεται στη Θεσσαλονίκη με τη θεατρική παράσταση «Ο Ηρακλής… Αλλιώς». Σε συνέντευξή της στην Karfitsa αναφέρεται στην καινοτομία της σκηνικής αποτύπωσης του δημοφιλούς μυθικού ήρωα από διαφορετικούς ηθοποιούς και μάλιστα και από… γυναίκες (κάτι που γίνεται στη συγκεκριμένη παράσταση) και εξηγεί τους τρόπους με τους οποίους επιχειρείται το σπάσιμο κάθε στερεότυπου, με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνονται οι θεατές τον Ηρακλή… αλλιώς!
Συνέντευξη στην ΕΥΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
Ο ρόλος του Ηρακλή είναι ταυτισμένος με άντρες ηθοποιούς. Αποτελεί ευχάριστη ανατροπή να βλέπεις μια γυναίκα σε αυτόν τον ρόλο. Πώς ήταν για εσάς αυτή η διαδικασία της προετοιμασίας;
Αυτή η ιδέα υπήρχε εξ αρχής. Ότι δηλαδή ο ήρωας θα περάσει σαν «σκυτάλη» από όλους τους ηθοποιούς. Και αυτό ήταν κάτι που από την αρχή μου φάνηκε και ενδιαφέρον και πολύ χρήσιμο για σήμερα. Ο Ηρακλής είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς ήρωες της μυθολογίας και η αποτύπωσή του σκηνικά από διαφορετικά σώματα είναι κάτι το οποίο πιστεύω πως θα κάνει τον καθένα να ταυτιστεί μαζί του. Πόσο μάλλον όταν περιλαμβάνονται και σώματα γυναικεία για την αποτύπωση του ήρωα αυτού, σπάζοντας έτσι κάθε στερεότυπο του πώς πρέπει να είναι και να παρουσιάζεται ο πασίγνωστος Ηρακλής και έτσι να αρχίσουμε να τον βλέπουμε «αλλιώς». Η όλη διαδικασία περιείχε αρκετή έρευνα, τόσο σωματική όσο και θεωρητική. Εμπνευστήκαμε από αγγεία, γλυπτά, πίνακες, μουσικές, κείμενα, αναλύσεις και πολλά άλλα στη θεωρητική μας δουλειά, τόσο προσωπικά ο καθένας, αλλά και με πολλή ανταλλαγή μεταξύ μας στις πρόβες και τις συναντήσεις μας. Σε επόμενο στάδιο προσπαθήσαμε να βάλουμε στο σώμα μας την έρευνα αυτή, ψάχνοντας στις δικές μας κινήσεις την κάθε πτυχή του ήρωα.
Έγινε συγκεκριμένη προσέγγιση όσον αφορά τον ρόλο του μυθικού ήρωα; Υπήρξαν αλλαγές ή ορισμένες παρεμβάσεις;
Υπήρξαν σίγουρα αλλαγές στο πως βλέπουμε εμείς οι ίδιοι τον ήρωα. Στερεοτυπικά, είχαμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας έναν άνθρωπο που στηριζόταν στην υπερβολική σωματική του δύναμη, αλλά στην πορεία αντιληφθήκαμε πως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Στηριχθήκαμε στο πολύ όμορφο κείμενο της Μαρίας Αγγελίδου, στο οποίο καταφέρνει να μας παρουσιάσει έναν ήρωα πολύπλευρο, ο οποίος φοβάται πραγματικά και, όπως λέμε στην παράσταση, αρκετά συχνά: «Ο ήρωας ο αληθινός πρώτον φοβάται και ακούει τον φόβο, τον μετράει, τον μελετάει και δεν τον αψηφάει, τον θυμάται». Δεν του είναι κανένας άθλος «παιχνιδάκι» και χρειάζεται κάθε φορά να επιστρατεύσει διαφορετικούς τρόπους για να φέρει εις πέρας τις αποστολές του. Έτσι, προσπαθήσαμε διαβάζοντας ξανά και ξανά τον ήρωα να αποδώσουμε κάθε πτυχή του και να φωτίσουμε σε κάθε του άθλο και διαφορετικό του χαρακτηριστικό. Άλλοι άθλοι όντως ήθελαν σωματική δύναμη, άλλοι όμως ήθελαν σκέψη, συνεργασία ή προσαρμοστικότητα, στοιχεία τα οποία εύκολα αρθρώνουμε με λέξεις, αλλά αρκετά δύσκολα ανατρέχουμε σε αυτά στην καθημερινότητα μας.
Ποιοι αποτελούν για εσάς ήρωες της σημερινής μας εποχής;
Είναι μια ερώτηση που έχω την τύχη να απευθύνω κάθε φορά στους θεατές και πάντα προσπαθώ να κρατήσω την κάθε απάντηση. Θα χρησιμοποιήσω, λοιπόν, μια απάντηση που μας δόθηκε σε μια παράσταση: «Ήρωες είμαστε όλοι και όλες σε αυτόν τον κόσμο.» Φυσικά σε διαφορετικές συνθήκες ο καθένας και η καθεμία. Άλλοτε δεν χωράει ο νους την δυσκολία, άλλοτε είναι πιο εύκολα τα πράγματα, αλλά σχεδόν πάντα θα υπάρχει η πρόκληση, το πρόβλημα που καλείσαι να αντιμετωπίσεις και, για κάθε πρόβλημα που προκύπτει, χρειάζεται η εκάστοτε κατάλληλη λύση που μπορεί πολλές φορές, να μην είναι πάντα η προφανής.
Υπάρχουν μηνύματα τα οποία θέλετε να περάσετε μέσα από τον μύθο του Ηρακλή;
Στοχεύουμε πολύ στο να σπάσουμε τα στερεότυπα που κοινωνικά είναι χαραγμένα μέσα μας γενικά, αλλά και ειδικά στην περίπτωση μας, για την έννοια του ήρωα. Θα χρησιμοποιήσω ξανά στίχους από την παράσταση: «Ο Ηρακλής δεν ήταν ένας, ήταν δέκα και από τους δέκα μια τουλάχιστον γυναίκα». Έπειτα το ζήτημα του φόβου, ο οποίος δεν είναι και πολύ αποδεκτό χαρακτηριστικό πόσο μάλλον για έναν ήρωα πρότυπο δύναμης, καθώς μεγαλώνοντας όλοι ακούμε ένα «Έλα μην φοβάσαι δεν είναι τίποτα», «Τι φοβάσαι;» «Καλά ολόκληρη κοπέλα/ ολόκληρος άντρας και φοβάσαι;». Ναι, φυσικά φοβάμαι και δεν είναι κακό να φοβάμαι. Ίσως, αντί να προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους να θάβουν τους φόβους τους μέσα τους και να κάνουν ότι δεν τους βλέπουν, είναι καλή ιδέα να προτείνουμε να τους αναγνωρίζουν, να τους αποδέχονται και να βρουν τρόπο να πάνε πάνω από αυτούς. Ίσως έτσι, ο φόβος γίνει δύναμη αντί για εμπόδιο και πόσο διαφορετικά θα είναι τότε τα πράγματα!
