Ο θεατρικός μονόλογος «Ντίνος Χριστιανόπουλος – Το Ταγκαλάκι» έρχεται στην Θεσσαλονίκη γενέτειρα πόλη του μεγάλου ποιητή για λίγες μόνο παραστάσεις στο θέατρο Αμαλία, από τη Δευτέρα 6 έως και Τρίτη 14 Μαρτίου 2023, σε ερμηνεία του Χάρη Φλέουρα και σκηνοθεσία Αντώνη Μποσκοϊτη.
Το έργο αποτελεί θεατροποίηση μίας συνέντευξης επικών διαστάσεων που είχε παραχωρήσει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος από το σπίτι του στις Σαράντα Εκκλησιές στον Αντώνη Μποσκοΐτη το 2013. Τον Ντίνο Χριστιανόπουλο υποδύεται ο Χάρης Φλέουρας. Τη μουσική συνέθεσε ο Γιώργης Χριστοδούλου, ενώ στίχους στο τραγούδι της παράστασης έγραψε ο συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης.
Συνέντευξη στην ΝΑΤΑΛΙΑ ΝΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ
Αντώνης Μποσκοΐτης
Πως ήταν η πρώτη επαφή με τον κ. Χριστιανόπουλο και τι αποκομίσατε από αυτόν;
Η πρώτη επαφή ήταν το 2011 στην Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής στη Θεσσαλονίκη, όταν τραγούδησε Τσιτσάνη η Μαρίζα Κωχ και είχαμε ανέβει παρέα από την Αθήνα. Εκεί είχε ερθει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, όπου κάναμε μια πρώτη μεγάλη κουβέντα. Δύο χρόνια μετά πήγα από το σπίτι του, στις Σαράντα Εκκλησιές, και μου έδωσε τη συνέντευξη, που αποτέλεσε την πρώτη ύλη γι’ αυτή την παράσταση. Μέχρι και το 2015 – 16, που ήταν ακόμη ενεργός στα πράγματα, μιλούσαμε περιστασιακά στα τηλέφωνα. Αυτό που εγώ αποκόμισα ήταν ότι επρόκειτο για έναν πανέξυπνο και υπερευαίσθητο άνθρωπο πίσω από τη φανομενική «ξινίλα» του. Χωρίς να’μαι ο πλέον αρμόδιος για να το πω αυτό, μην ανήκοντας στον στενό κύκλο των φίλων του, μπορώ να λέω ότι ο Χριστιανόπουλος που εγώ γνώρισα ήταν ένας άνθρωπος, που αν κάτι διέκρινε στον άλλον, του ανοιγόταν και του πρόσφερε τη φιλία του. Και ότι αποζητούσε, απολαμβάνοντας σχεδόν, την επικοινωνία με τους γύρω του.
Πως θεατροποιήσατε τις συνεντεύξεις;
Δεν μου είναι δύσκολη η θεατροποίηση μίας συνέντευξης, εφόσον μου αρέσει η μεταφορά της προφορικότητας από τον προφορικό στον γραπτό λόγο. Μέσα κει μπαίνουν όλες οι λεπτομέρειες μίας συνάντησης μου με τον εκάστοτε συεντευξιαζόμενο, κάτι που αυτομάτως προσδίδει μία θεατρικότητα κατά την ανάγνωση των συνεντεύξεων. Δεν συμβαίνει πάντα και αυτό έχει να κάνει, πιστεύω, με την προσωπικότητα που έχω απέναντι μου. Έτσι, δεν είναι τυχαίο που το πρώτο μου βιβλίο, στο οποίο περιέχονταν συνεντεύξεις μου με καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, το ονόμασα «18 συνεντεύξεις – Σαν μονόπρακτα».
Πείτε μας έναν αγαπημένο σας στοίχο από κάποιο ποίημα του και πως το αισθάνεστε εσείς
Καημένε Μακρυγιάννη να ‘ξερες γιατί το τζάκισες το χέρι σου/ το τζάκισες για να χορεύουν σέικ τα κωλόπαιδα. Αυτό είναι ένα ποίημα του Χριστιανόπουλου που λατρεύω. Προσοχή: Ο ποιητής εδώ κατά τη γνώμη μου ξέρει πολύ καλά που απευθύνεται και δεν επιτίθεται στη νεολαία γενικώς και αορίστως. Μου θυμίζει το περίφημο μανιφέστο του Παζολίνι όταν μιλούσε με πικρία για τους εραστές του, τα τσόλια του λούμπεν προλεταριάτου, που κατήντησαν μικροαστοί και έχασαν κάθε ίχνος γοητείας.
Χάρης Φλέουρας
Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση. Γιατί καταπιαστήκατε με αυτή την μεγάλη προσωπικότητα του Ντίνου Χριστιανόπουλου
Με τον Αντώνη Μποσκοΐτη είμαστε στενοί φίλοι τα τελευταία πέντε – έξι χρόνια. Τυχαίνει να είμαστε και γείτονες, οπότε θυμάμαι που περάσαμε παρέα την πρώτη καραντίνα, ο Αντώνης, εγώ και η καλή μας φίλη, Νίκη Σερέτη. Ξενύχτια με συζητήσεις και μακροπρόθεσμα σχέδια. Όλο λέγαμε πως κάτι ωραίο θα κάνουμε μαζί. Μία παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, ο Αντώνης τη μελετούσε από το 2020. Του είχε γίνει μια πρόταση από θεατρική ομάδα της Θεσσαλονίκης, αν τα λέω σωστά τώρα, για να παρουσιαζόταν ως θεατρικό μονόπρακτο η συγκεκριμένη συνέντευξη του. Δεν έγινε τότε ελέω κορονοϊού κι έτσι, πριν από ένα εξάμηνο περίπου, σκεφτήκαμε και αποφασίσαμε: «Γιατί να μην το κάνουμε εμείς;» Τόσο απλά έγιναν τα πράγματα και για μένα είναι μεγάλη πρόκληση το να υποδυθώ τον Χριστιανόπουλο. Όπως και για κάθε ηθοποιό είναι πρόκληση να υποδύεται τέτοιες απόλυτα υπαρκτές αντισυμβατικές έντονες προσωπικότητες.
Ποιο είναι το εκτόπισμα της παράστασης μιας και ο Χριστιανόπουλος είναι Θεσσαλονικιός να παίζεται στην πόλη του;
Το εκτόπισμα δεν το γνωρίζουμε ακόμη, καθώς έχουμε μία εβδομάδα για την πρεμιέρα στο θέατρο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης και συνεπώς μας πετυχαίνετε πάνω σε εντατικές πρόβες. Το ενδιαφέρον, πάντως, των ανθρώπων – αν ρωτάτε αυτό – είναι έντονο. Πολύ σωστά θελήσαμε να ξεκινήσουμε από τη Θεσσαλονίκη, την πόλη που έζησε και «έδρασε» ο Χριστιανόπουλος, όσο κι αν τον πλήγωσε – σας λέω τώρα λόγια δικά του, όπως μιλάει μέσα στη συνέντευξη και στο έργο. Θέλαμε ακόμη η παράσταση να έχει έναν αέρα Θεσσαλονίκης, γι’ αυτό και είναι μεγάλη τιμή που για το τραγούδι του φινάλε συνεργάστηκαν ο Γιώργης Χριστοδούλου στη μουσική με τον Θωμά Κοροβίνη στους στίχους, έναν απ’ τους σημαντικότερους Έλληνες διανοούμενους, Θεσσαλονικιός και φίλος του Χριστιανόπουλου. Και, βέβαια, τον Παντελή Θεοχαρίδη στο τραγούδισμα, άλλη αγαπημένη φωνή της Θεσσαλονίκης. Πιστεύω πως θα απαντούσα αλλιώς στο ερώτημα σας αν μου γινόταν μετά το άγχος της πρεμιέρας του διημέρου 6 και 7 Μαρτίου.
Πείτε μας έναν αγαπημένο σας στοίχο από κάποιο ποίημα του και πως το ερμηνεύεται εσείς
Εκτιμώ πολύ το ποίημα του, «Σαν τους αριστερούς κατατρεγμένοι» που μελοποίησε και ο Μάνος Χατζιδάκις στα «Τραγούδια της Αμαρτίας». Ο ίδιος μέσα στη συνέντευξη του, έχοντας περάσει γενεές δεκατέσσερις τη Χρυσή Αυγή, την καραμανλική δεξιά και το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, καταλήγει να μιλάει με τρυφερότητα για τον φίλο του, Λεωνίδα Κύρκο, ενώ δηλώνει και την εκτίμηση του στην Παπαρήγα για τη σταθερότητα του λόγου της. Η ταύτιση του κυνηγημένου αριστερού «για το ψωμί» με τον κυνηγημένο ομοφυλόφιλο «για το κορμί» είναι ένας στίχος του Χριστιανόπουλου που ανέκαθεν με συγκινούσε βαθύτατα.
