Περιμένοντας το live του Δημήτρη Νικολούδη τα 2 τελευταία Σάββατα του Φεβρουαρίου στο καφέ «Ζώγια – Βιβλίο, τσάι και συμπάθεια» κάνουμε μια μικρή αναδρομή στη μουσική του πορεία.
«Με σπουδαίες συνεργασίες όπως τον Μίκη Θεοδωράκη, τη Λίνα Νικολακοπούλου μέχρι τα ραδιοφωνικά στούντιο της ΕΡΤ, ο Δημήτρης Νικολούδης μεστώνει κι εκπαιδεύει μουσικά για πολλά χρόνια το κοινό του προσθέτοντας στο έργο του τη νέα του μουσική δουλειά στον απόηχο μιας κρίσης, οικονομικής και όχι μόνο, αλλά κατόπιν και των συνεπειών της πανδημίας στα καλλιτεχνικά πράγματα» έγραψαν για αυτόν.
Το πλούσιο βιογραφικό του
Ο Δημήτρης Νικολούδης γεννήθηκε στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης. Μεγάλωσε με δημοτικά νανουρίσματα της γιαγιάς του και τις λαϊκές γιορτές με τα πανηγύρια ακούγοντας τους δύο μοναδικούς μουσικούς των Βασιλικών να παίζουν κλαρίνο και λαούτο. Μέσα από αυτά τα βιώματα λοιπόν γεννήθηκε μέσα του μια απέραντη αγάπη για το Δημοτικό τραγούδι.
Σε συνέντευξή του έχει πει «Από μικρό παιδί στα Βασιλικά, ήμουν σε μια οικογένεια που το τραγούδι υπήρχε ως ψυχαγωγία, ως διασκέδαση. Όλη η οικογένεια μου είχε σχέση με το τραγούδι χωρίς όμως να είναι κάποιος μουσικός ή τραγουδιστής αλλά το τραγούδι ήταν ένα μέρος της ζωής, της καθημερινότητας τους. Δηλαδή καθόταν να φάνε και κυρίως τις Κυριακές θυμάμαι να υπάρχει πάντα ένα τραγούδι, υπήρχε ραδιόφωνο. Έτσι εγώ, από πολύ μικρός, εθίστηκα σε αυτό το πράγμα. Άρχισα να αγαπάω πάρα πολύ τα τραγούδια και άρχισα να κάνω σενάρια στα παιδικά μου, ακόμα, όνειρα για το πώς θα βρεθώ σε αυτόν τον χώρο. Εκεί κάπου στα μαθητικά χρόνια και επειδή όλοι στην οικογένεια μου έλεγαν πόσο ωραία τραγουδάω και με έβαζαν να λέω τραγούδια, το θεώρησα κάπως φυσιολογικό πως πρέπει να ασχοληθώ. Τότε με κάποιους φίλους κάναμε αυτά τα γνωστά παιδικά συγκροτήματα, κυρίως φωνητικά θυμάμαι γιατί δεν είχαμε ακόμα όργανα στα χέρια μας. Σιγά σιγά λοιπόν, αυτό το πράγμα εξελίχθηκε. Άρχισα να ακούω πάρα πολύ ραδιόφωνο, άρχισα να ξεχωρίζω τους συνθέτες και τα είδη των τραγουδιών. Από το δημοτικό δηλαδή που κυριαρχούσε στα γλέντια των Βασιλικών, πέρασα στο λεγόμενο λαϊκό και έντεχνο, έγινε και η μεταπολίτευση όταν ήμουν ακόμα μαθητής στο γυμνάσιο και σίγουρα υπήρχε τότε ένας πλούτος ακουσμάτων και αυτό με επηρέασε πάρα πολύ. Και όχι μόνο με επηρέασε αλλά και με καθόρισε θα έλεγα».
Από το 1987 εντάσσεται στην ΕΡΤ και είναι παρών στην δημιουργία του 102FM, στην δημιουργία της ΕΡΤ 3 και αργότερα στη δημιουργία του 9.58FM.
Σημαντική στιγμή στην καριέρα του ήταν η συμμετοχή του το 1995 σε συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη. Από το 1994 έως το 2000 υπήρξε βασικός ερμηνευτής της ορχήστρας της ΕΡΤ3.
Το 1994 κυκλοφορεί η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Το Αιώνιο Παράπονο» σε μουσική και στίχους του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου. Το 1998 κυκλοφορεί η δεύτερη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο «Με τέχνη και με Πάθος» με τραγούδια του Ντίνου Χριστιανόπουλου και του Σταύρου Κουγιουμτζή. «Αυτό που εν πρώτης θα έλεγα για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο ήταν η γνώση του και η μεταδοτικότητα του. Ήταν κάτι το τρομερό. Δεν υπήρχε κάτι που να μην έχει γνώση, να μην απαντήσει ή να το συζητήσει. Μάλιστα ήταν και πολύ καλός αφηγητής στις συζητήσεις του που αυτό όλο στο μετέδιδε. Από εκεί και πέρα υπάρχουν και άλλα, πάρα πολλά. Λείπει. Πρώτα από όλα λείπει η παρουσία του» έχει πει για τον σπουδαίο ποιητή.
Επίσης σ ‘αυτό το διάστημα εμφανίστηκε για τρεις συνεχείς χρονιές στο Casteig , Μέγαρο Μουσικής του Μονάχου ενώπιον πολυπληθούς ακροατηρίου από Έλληνες και Γερμανούς. Εκτός Ελλάδας επίσης αυτήν την περίοδο έχει τραγουδήσει στην Τουρκία – αρχαίο θέατρο της Περγάμου, στα Σκόπια, στην Κορυτσά και στα Τίρανα, στη Βιέννη, και στην Περούτζια. Έχει μεγάλη δισκογραφική παρουσία και μια βαλίτσα γεμάτη από εμφανίσεις με εξέχουσες μουσικές μορφές της χώρας.
Το 2022, επέστρεψε στη δισκογραφία με τον ολοκληρωμένο δίσκο «Στην άκρη του δρόμου» (εκδόσεις Μετρονόμος), ένα βιβλίο-cd που περιλαμβάνει δεκατρία τραγούδια που έγραψαν γι’ αυτόν φίλοι και συνεργάτες. Την μουσική στο δίσκο υπογράφουν οι: Μανόλης Ανδρουλάκης, Χρήστος Βερνάδος, Θανάσης Γκαϊφύλιας, Παντελής Θαλασσινός, Κώστας Θωμαΐδης, Γιώργος Καζαντζής, Χρήστος Κολοβός, Πάρις Παρασχόπουλος, Κώστας Πρατσινάκης, Γιάννης Τσολακίδης και τους στίχους οι: Φίλιππος Γράψας, Σταύρος Ζαφειρίου, Ναντίνα Κυριαζή, Δημήτρης Λέντζος, Πρόδρομος Μάρκογλου, Σπύρος Μπαλτογιάννης, Γιώργος Δ. Μπίμης, Χρήστος Παναγιωτόπουλος, Αντώνης Παπαϊωάννου και Στέργιος Πολύζος ενώ δύο τραγούδια είναι σε ποίηση Διονύσιου Σολωμού και Κικής Δημουλά.
«Όλα ξεκίνησαν από ένα τραγούδι του Χρήστου Βερνάδου με αυτόν τον τίτλο. Ήταν τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο του ’20, όταν είχε πλέον ξεκινήσει η πανδημία, όπου μου τηλεφωνεί ο Χρήστος και μου λέει ότι έχει κάνει ένα τραγούδι και είχε τη φωνή μου στα αυτιά του. Έτσι, μου το έστειλε, μου άρεσε πάρα πολύ – είναι σε ποίηση Πρόδρομου Μάρκογλου – και ενώ το κράτησα άρχισε στο μυαλό μου να γεννιέται η ιδέα ενός ολόκληρου δίσκου. Τότε, υπήρχαν ήδη και τα δύο τραγούδια του Γιάννη Τσολακίδη που του τα ζήτησα και μετά άρχισα να τηλεφωνώ ανθρώπους που βρέθηκα στην πορεία μου, όπως ο Θανάσης Γκαϊφύλιας, ο Παντελής Θαλασσινός και άλλοι σημαντικοί δημιουργοί και έτσι μάζεψα 13 τραγούδια από διαφορετικούς δημιουργούς. Αυτό μου έδωσε πολύ μεγάλη χαρά γιατί διαπίστωσα πως υπήρχε μία πολύ καλή διάθεση προς το πρόσωπο μου και τη φωνή μου, αλλά μου έδωσε και μία δυσκολία ως προς την συνοχή ενός δίσκου με 10 διαφορετικούς συνθέτες. Εκεί συνέβαλε ο Σάκης Λάϊος που χρόνια συνεργάζομαι μαζί του και είναι ένας εξαιρετικός μουσικός. Ήταν ένας δίσκος που έγινε με πολλή δουλειά στο στούντιο αλλά και στα σπίτια στα δύο χρόνια της πανδημίας» είπε στην Παράλλαξη για το νέο του δίσκο.
Τον ακούμε στις 21 και 28 Ιανουαρίου στη Ζώγια!
