, Σάββατο
04 Φεβρουαρίου 2023

Θεσσαλονίκη: Η νέα γενιά ονειρεύεται το θέατρο του μέλλοντος

Ένα θέατρο συμπεριληπτικό, πολυμορφικό, εξωστρεφές, που θα συνδέεται περισσότερο με τον κόσμο της Θεσσαλονίκης, με ιδέες και παραγωγές που θα το καθιστούν πρωταγωνιστή στα θεατρικά δρώμενα, με αξιοκρατία και ένα υγιές εργασιακό περιβάλλον ονειρεύεται η νέα γενιά της υποκριτικής τέχνης της πόλης.

Επτά νέοι ηθοποιοί και σκηνοθέτες που δραστηριοποιούνται στη Θεσσαλονίκη απαντούν στο ερώτημα της Karfitsa «πως ονειρεύονται το θέατρο του μέλλοντος;».

Της ΦΙΛΙΠΠΑ ΒΛΑΣΤΟΥ

Χαρά Γιώτα

Χαρά Γιώτα

«Ζώντας στη Θεσσαλονίκη επτά χρόνια τώρα, είχα την τύχη να γνωρίσω αμέτρητα νέα, ζωντανά άτομα, γεμάτα ανάγκη να δημιουργήσουν.

Η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη που παραμένει ζεστή. Οι δρόμοι της είναι γεμάτοι ζωή. Στις πλατείες και τις γειτονιές της μπορείς ακόμα να δεις άτομα που συναντιούνται, συνομιλούν, συνεχίζουν να δημιουργούν και να επινοούν τα εαυτά τους και τον κόσμο γύρω τους, πηγαίνοντας κόντρα σε σκοτεινούς καιρούς και αντιστεκόμενα στην αποχαύνωση της σύγχρονης εποχής. 

Ονειρεύομαι να δω το θέατρο αυτής της πόλης εξίσου ζωντανό με τους ανθρώπους της. Ένα θέατρο που μας αφορά στ’ αλήθεια, δημιουργούς και θεατές. Ένα θέατρο που πάλλεται, αναπνέει, αντιμετωπίζει τον κόσμο με μάτια ανοιχτά και χέρια υποδεκτικά. Φρέσκο, συμπεριληπτικό, διαθεματικό. Upbeat! Πολύφωνο και πολυμορφικό».

(Παίζει στην παράσταση «Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος» στο ΚΘΒΕ).

Βασίλης Παπαδόπουλος

Βασίλης Παπαδόπουλος

«Αν είναι να μιλήσουμε για θέατρο του μέλλοντος, δεν γίνεται να μην αναφερθούμε στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας στο ελεύθερο θέατρο. Εν έτει 2022 είναι θλιβερό να μην υπάρχουν τα αυτονόητα. Διότι έτσι, δυναμώνει το ελεύθερο θέατρο και κατά επέκταση το θέατρο γενικότερα. Αν πούμε όμως, ότι αυτό έχει λυθεί (γέλια) φαντάζομαι ένα θέατρο εξωστρεφές. Ένα θέατρο, που θα συνεργάζεται με τις Βαλκανικές χώρες, με ανταλλαγή θιάσων, μετακλήσεις, σεμινάρια, masterclass. Ένα θέατρο που θα προτείνει και θα προβληματίζει. Ένα θέατρο ανοιχτό, που θα «μιλάει» ουσιαστικά, στο θεατή. Η αγορά της Θεσσαλονίκης είναι ξεκάθαρα, πιο περιορισμένη σε σχέση π.χ. με της Αθήνας. Άρα, κατά τη γνώμη μου, το θέατρο εδώ πάνω, πρέπει να δουλεύει περισσότερο συλλογικά και όχι ατομικά. Να ακούει και να αγκαλιάζει τις ανάγκες των καλλιτεχνών του. Και όλοι μαζί, με μπροστάρη το Κρατικό θέατρο και στηρίγματα τους φορείς της πόλης, να αλλάξουμε σελίδα, βάζοντας ουσιαστικά τη Θεσσαλονίκη στο χάρτη του παιχνιδιού. Και όχι σαν κομπάρσο. Σαν πρωταγωνιστή που θα προτείνει και θα φέρνει νέες ιδέες».

(Παίζει στην παράσταση «Τα τρελά βατράχια» στο ΚΘΒΕ).

Στέλιος Βραχνής

Στέλιος Βραχνής

«Δεν ξέρω εάν θα το αποκαλούσα όνειρο… Σίγουρα όμως, αποτελεί ένα από τα πιο βαθειά μου ζητούμενα, η πιο σοβαρή μου επιθυμία. Από τη μία είναι το ζήτημα της τόλμης και του οράματος εκ μέρους των θεατρικών ομάδων και από την άλλη η «εκπαίδευση» των θεατών-πολιτών της πόλης-χώρας. Η μεγάλη ρήξη, ο πειραματισμός γινόταν σχεδόν πάντοτε από το ελεύθερο θέατρο και όχι από το κράτος (π.χ. Θέατρο Αμόρε, Νέα Σκηνή, Θέατρο Άττις κ.α.). Άνθρωποι με όραμα που παρέμεναν προσηλωμένοι στην έρευνα τους και κυριολεκτικά εκπαίδευαν το κοινό τους προς κάτι που ενδεχομένως διέφευγε από το τετριμμένο, το ασφαλές, το εύπεπτο, το μετακινούσαν βαθειά, το οδηγούσαν προς ατραπούς πολύ πιο γόνιμες, καίριες και ζωογόνες. Αυτό φυσικά, χρειάζεται στήριξη! Οπότε, αυτό που πιο βαθειά επιθυμώ είναι η χώρα αυτή, η πόλη αυτή να δει επιτέλους πως μια από τις πιο δυνατές της βιομηχανίες είναι η τέχνη και μάλιστα το θέατρο, και να αρχίσει να επενδύει επιτέλους στον πολιτισμό πραγματικά, γιατί αλλιώς τίποτε απ’ όσα πονούν δεν θα γιάνουν ποτέ, παρά μόνο θα κακοφορμίζουν όλο και πιο πολύ και εμείς θα λέμε πως φταίει η εποχή».

(Είναι σκηνοθέτης και ιδρυτής της Ομάδας Θέατρο Πρόταση).

Κωνσταντίνος Τσώνης

Κωνσταντίνος Τσώνης

«Το θεατρικό μέλλον της Θεσσαλονίκης, ανεξάρτητα από την πραγματικότητα, το φαντάζομαι ανθηρό. Εύχομαι κι ελπίζω το κράτος να δώσει δύναμη επιτέλους σε αυτό που ονομάζουμε ελεύθερο θέατρο με επιχορηγήσεις και να βοηθήσει στη δημιουργία νέων ποιοτικών σκηνών. Γιατί καλλιτεχνικό κι ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει με όνειρα κι όρεξη, το οποίο όμως δυστυχώς δεν στηρίζεται…».

(Ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας Monks και αυτή την περίοδο παίζει στην Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης στο έργο «Τρελαντώνης» της Πηνελόπης Δέλτα καθημερινές για σχολεία).

Χρήστος Τσάβος

Χρήστος Τσάβος

«Ονειρεύομαι στο μέλλον μια Θεσσαλονίκη γεμάτη θέατρο.

Χώρους νέους, διαφορετικούς και με ανθρώπους να πειραματίζονται και να δοκιμάζουν. Να παραχωρηθούν χώροι εγκαταλελειμμένοι που ρημάζουν σε νέες ομάδες με όραμα και όρεξη. Συνεργασίες με κρατικούς και δημοτικούς φορείς. Με ηθοποιούς και συντελεστές της κάθε παράστασης που θα μπορούν να βιοπορίζονται από το επάγγελμα τους. Μια πόλη που θα κινείται στον παλμό του θεάτρου. Μια πόλη που οι άνθρωποι της θα έχουν την ανάγκη να βλέπουν θέατρο».

(Παίζει στο « Τάβλι» στο θέατρο Τ από την Ομαδα monks και στην «Ελένη» του Ευριπίδη του Μικρού Βορρά).

Κορνηλία Προκοπίου

Κορνηλία Προκοπίου

«Έχω την εντύπωση ότι στη Θεσσαλονίκη το θέατρο είναι λίγο πιο παλιό από την γενιά του. Οι θεατές κυνηγάνε τις μεγάλες αθηναϊκές παραγωγές, με διάσημους ηθοποιούς. Δουλεύοντας κι εγώ σε μια μικρότερη ομάδα, τον Μικρό Βορρά, που παλεύει για την ποιότητα τον παραστάσεων της ,αυτό με θλίβει. Το πρώτο που θέλω είναι το θέατρο που κάνουμε να αφορά τον σύγχρονο, τον νέο θεατή. Θα είναι σπουδαίο, οι δημιουργίες των μικρών ομάδων να παίρνουν τον χώρο που τους αξίζει, ώστε να υπάρχει δυνατότητα να εξελιχθούν, να προσφέρουν τα μέγιστα. Έτσι πιστεύω ότι και το κοινό θα εκπαιδευτεί και θα στηρίξει το θέατρο της πόλης του. Σίγουρα, με ενδιαφέρει πολύ να εδραιωθεί ένα υγιές εργασιακό περιβάλλον και ένα πιο αξιοκρατικό σύστημα σε ότι αφορά κρατικούς οργανισμούς».

(Παίζει στο «Τρεις… κι ο Αίσωπος, στο «Ο ραφτάκος των λέξεων» και στο «Ο λούκι Λουκ και ο λευκός ιππότης»).

Ανδρέας Παράσχος

Ανδρέας Παράσχος

«Ονειρεύομαι μία θεατρική Θεσσαλονίκη που θα αγκαλιάζει λίγο περισσότερο τους νέους καλλιτέχνες, δίνοντάς του περισσότερες ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν αυτά που θέλουν και να πάνε ολόκληρη την καλλιτεχνική διαδικασία ένα βήμα παρακάτω. Ένα θέατρο λοιπόν που να μας μετατοπίζει και που προπάντων δεν θα μας κρατάει στάσιμους. Σε ένα πλαίσιο με καλύτερες συνθήκες εργασίας, έτσι ώστε ο/η κάθε καλλιτέχνης να βιοπορίζεται μόνο από αυτό, χωρίς να χρειάζεται να κάνει παράπλευρες δουλειές. Παράλληλα θα ήταν σημαντικό να υπάρξει μια έμπρακτη στήριξη των θεατρικών ομάδων που λειτουργούν αυτόνομα στο ελεύθερο θέατρο και που πασχίζουν να επιβιώσουν. Ονειρεύομαι θέατρα γεμάτα, ονειρεύομαι θεατές «γεμάτους»».

(Παίζει στην «Οδύσσεια» του Ομήρου και στην «Ελένη» του Ευριπίδη. Σκηνοθετεί τον «Σιμιγδαλένιο» του Αλ. Αδαμόπουλου που θα ανέβει σύντομα).

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA