Γράφει ο Δημήτρης Δανάμπασης Ηθοποιός, Μέλος του Σ.Ε.Η., Εκφωνητής, Παραγωγός ραδιοτηλεοπτικών διαφημίσεων
Η πολύ μεγάλη μεταδοτικότητα της «Όμικρον» όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο χτύπησε το θέατρο και τον κινηματογράφο που δεν έχουν πάψει τα τελευταία δυο χρόνια να δέχονται απανωτά χτυπήματα.
Μπορεί οι αίθουσες να παραμένουν ανοιχτές, όμως στην ουσία το θέατρο υπολειτουργεί, αφού οι σκηνές ανοίγουν και κλείνουν διαδοχικά καθώς η πανδημία με τις μεταλλάξεις τις συνεχίζει να χτυπά συντελεστές και ηθοποιούς, καθιστώντας πολλές φορές προβληματική την συνέχιση των παραστάσεων. Κάτι που είναι φανερό από τις πρόβες κιόλας, που όπως λένε οι ίδιοι οι παραγωγοί, δεν γνωρίζουν εάν τελικά θα καταφέρουν να φέρουν εις πέρας τις προγραμματισμένες και πολλές φορές χρηματοδοτούμενες παραστάσεις τους.
Και τα δεδομένα αλλάζουν συνεχώς…..
Αντικαταστάτες επί των αντικαταστατών, ώστε σε περίπτωση κρουσμάτων οι παραγωγές να μπορούν να συνεχίζουν κανονικά, απανωτά τεστ και πάει λέγοντας. «Ζούμε σε περίεργες εποχές», μας λέει ο Δημήτρης Δανάμπασης με αφορμή και τη συμμετοχή του στην παράσταση του ΚΘΒΕ ‘Η δολοφονία του Μαρά’, σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη.
Και φυσικά εκτός του οικονομικού ρίσκου, οι προσωρινές διακοπές των παραστάσεων λόγω κρουσμάτων κορονοϊού έχουν αντίκτυπο στην καλλιτεχνική δημιουργία και την ψυχολογία των ίδιων των ηθοποιών. Αίθουσες μισοάδειες, μισοάδειο και το χειροκρότημα με την ψυχοσύνθεση του κοινού να αλλάζει μέρα με τη μέρα..
Ποιος δεν θυμάται τις ουρές στα ταμεία, τότε που ο κόσμος διψούσε για θέατρο και συνήθως προαγόραζε το εισιτήριό του μέχρι και ένα μήνα πριν. Βέβαια, δεν είναι όλα σκοτεινά, υπάρχει και η φωτεινή πλευρά, αυτή που μας κάνει να αισιοδοξούμε και αυτό φαίνεται στις παραστάσεις που απευθύνονται στους νέους, καθώς οι νέοι νιώθουν πιο ασφαλείς….
Το σίγουρο είναι ότι η αλλαγή του καιρού μας κάνει να ελπίζουμε ολοένα και περισσότερο…τα επιδημιολογικά φαινόμενα μειώνονται σταδιακά, τα μέτρα αίρονται, το χειροκρότημα θα επανέλθει αυτή τη φορά πιο δυνατό ενώ η μαγεία του θεάτρου παραμένει ζωντανή….
Γιατί όπως πολύ σοφά λέει και ο Κάρολος Κούν: «Η αφετηρία και η βάση του θεάτρου, όπως και κάθε μορφής τέχνης, είναι η ποίηση και η μαγεία. Αν λείψουν αυτά δεν υπάρχει θέατρο».
