Δύο αριθμοί αρκούν για να αποκαλύψουν το πραγματικό μέγεθος της μάχης που αρχίζει να διαμορφώνεται γύρω από τον Πρίνο.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΡΑΓΩΓΙΑΣ
Ο πρώτος είναι 6,12 εκατομμύρια τόνοι CO₂ τον χρόνο.
Τόση είναι η συνολική ποσότητα που αντιστοιχεί στα 15 μη δεσμευτικά Μνημόνια Κατανόησης που έχει υπογράψει η EnEarth με βιομηχανίες οι οποίες ενδιαφέρονται να χρησιμοποιήσουν τον Πρίνο για μόνιμη αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα.
Ο δεύτερος αριθμός είναι 2,8 εκατομμύρια τόνοι.
Τόση είναι η ετήσια δυναμικότητα έγχυσης που μπορεί να υποστηρίξει ο Πρίνος όταν αναπτυχθεί πλήρως, σύμφωνα με την ανεξάρτητη πιστοποίηση της NSAI, η οποία τοποθετεί τη συνολική πιστοποιημένη αποθηκευτική ικανότητα 2P στα 51,5 εκατ. τόνους.
Η σύγκριση είναι εντυπωσιακή.
Η εκδηλωμένη ζήτηση είναι περισσότερο από διπλάσια της διαθέσιμης ετήσιας χωρητικότητας. Αν όλα τα σημερινά MoUs μετατρέπονταν σε πραγματικές συμβάσεις και οι ποσότητες παρέμεναν ίδιες, θα υπήρχε έλλειμμα 3,32 εκατ. τόνων τον χρόνο.
Με απλά λόγια, ο Πρίνος θα μπορούσε να εξυπηρετήσει θεωρητικά λιγότερο από το 46% του ενδιαφέροντος που έχει ήδη δηλωθεί.
Βεβαίως τα MoUs είναι μη δεσμευτικά. Δεν σημαίνει ότι όλοι οι ενδιαφερόμενοι θα ζητήσουν τελικά αυτές τις ποσότητες ή ότι θα τις ζητήσουν ταυτόχρονα. Αποκαλύπτουν όμως ότι πριν ακόμη ξεκινήσει η πραγματική εμπορική κατανομή, ο διαθέσιμος χώρος εμφανίζεται ήδη εξαιρετικά περιζήτητος.
Και κάπου εκεί το θέμα αλλάζει. Διότι δεν είναι πλέον μόνο «η αποθήκευση CO₂ στον Πρίνο» αλλά ποιος θα πάρει χώρο κάτω από τη θάλασσα της Καβάλας και ποιος θα μείνει εκτός.
Οι επτά μεγάλοι παίκτες
Η πλήρης λίστα των 15 εταιρειών με τις οποίες έχουν υπογραφεί MoUs δεν έχει δημοσιοποιηθεί.
Υπάρχει όμως ένα επίσημο έγγραφο που δείχνει ποιοι μεγάλοι παίκτες έχουν ήδη μπει θεσμικά στη συζήτηση για την κατανομή της χωρητικότητας.
Στο ΦΕΚ 775 της 16ης Φεβρουαρίου 2026, όπου καταγράφεται η διαδικασία διαβούλευσης για το Market Test, εμφανίζονται οι εταιρείες που κατέθεσαν παρατηρήσεις στους όρους πρόσβασης στον Πρίνο.
Είναι οι HELLENiQ ENERGY, ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, ΕΛΛΑΓΡΟΛΙΠ, MEDPHOS, KAVALA SOLUTIONS, TITAN και MOTOR OIL.
Αν και η συμμετοχή τους στη διαβούλευση δεν αποδεικνύει ότι όλες βρίσκονται ανάμεσα στους 15 κατόχους MoUs εντούτοις, αποδεικνύει ότι επτά συγκεκριμένοι μεγάλοι βιομηχανικοί όμιλοι ενδιαφέρθηκαν αρκετά ώστε να παρέμβουν επισήμως στη διαδικασία με την οποία θα αποφασιστεί πώς θα μοιραστεί η περιορισμένη χωρητικότητα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις το ενδιαφέρον είναι ήδη πιο συγκεκριμένο.
Η Kavala Solutions έχει συνδεθεί δημόσια με ενδιαφέρον για περίπου 250.000 τόνους CO₂ ετησίως.
Το OLYMPUS της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ σχεδιάζει δέσμευση περίπου 1 εκατ. τόνων τον χρόνο, με προβλεπόμενη μεταφορά του υγροποιημένου CO₂ διά θαλάσσης στον Πρίνο.
Παράλληλα, το IFESTOS του ΤΙΤΑΝ στο Καμάρι Βοιωτίας σχεδιάζει δέσμευση άνω των 1,9 εκατ. τόνων ετησίως, με τον Πρίνο να εμφανίζεται μεταξύ των πιθανών προορισμών μόνιμης αποθήκευσης.
Μόνο η κλίμακα αυτών των δύο μεγάλων έργων, IFESTOS και OLYMPUS, φτάνει περίπου τα 2,9 εκατ. τόνους CO₂ τον χρόνο.
Δηλαδή ποσότητα αντίστοιχη –και οριακά μεγαλύτερη– από ολόκληρη την ετήσια δυναμικότητα των 2,8 εκατ. τόνων του Πρίνου.
CO₂ από έξι χώρες στην Καβάλα
Η υπόθεση όμως δεν αφορά μόνο την ελληνική βιομηχανία.
Στα ευρωπαϊκά έγγραφα το έργο εμφανίζεται ως Prinos–Apollo CO₂ και περιγράφεται ως διασυνοριακή υποδομή.
Ο σχεδιασμός προβλέπει ότι CO₂ θα μπορεί να φτάνει στον Πρίνο από ελληνικές πηγές μέσω αγωγών, αλλά και με πλοία από Βουλγαρία, Κροατία, Κύπρο, Ελλάδα, Ιταλία και Σλοβενία.
Η Καβάλα δεν σχεδιάζεται μόνο ως τόπος αποθήκευσης εκπομπών ελληνικών εργοστασίων αλλά μετατρέπεται, στον ευρωπαϊκό σχεδιασμό, σε περιφερειακό κόμβο διαχείρισης CO₂ για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο.
Και τότε προκύπτει το επόμενο ερώτημα: αν η ζήτηση των σημερινών ενδιαφερόμενων υπερκαλύπτει ήδη τη διαθέσιμη χωρητικότητα, πόσο χώρο μπορεί να διαθέσει ο Πρίνος σε φορτία CO₂ από άλλες χώρες;
Οι 3.000 τόνοι χάλυβα
Το project, πάντως, φαίνεται να περνά σταδιακά από τη θεωρία στην κατασκευή.
Στις 18 Σεπτεμβρίου η γαλλική Vallourec ανακοίνωσε ότι ανέλαβε από την EnEarth την προμήθεια περίπου 3.000 τόνων σωληνώσεων και εξαρτημάτων γεωτρήσεων για την πρώτη φάση του έργου.
Πρόκειται για ειδικά υλικά που προορίζονται για τις γεωτρήσεις μόνιμης αποθήκευσης CO₂ και για τη διασφάλιση της μακροχρόνιας στεγανότητάς τους.
Παράλληλα η πλατφόρμα Omega μετασκευάζεται, με στόχο να εγκατασταθεί στον Κόλπο της Καβάλας, ενώ η πρώτη γεωτρητική εκστρατεία προγραμματίζεται για το 2027.
Το συνολικό επενδυτικό σχέδιο υπερβαίνει το 1 δισ. ευρώ, ενώ έχουν ήδη εξασφαλιστεί περίπου 270 εκατ. ευρώ ευρωπαϊκής και εθνικής χρηματοδότησης.
Τώρα αρχίζει το πραγματικό παζάρι
Η κρίσιμη στιγμή θα έρθει με το Market Test.
Εκεί το γενικό ενδιαφέρον θα πρέπει να μετατραπεί σε πραγματικές δεσμεύσεις χωρητικότητας.
Οι όροι δεν είναι αμελητέοι. Προβλέπονται μακροχρόνιες συμβάσεις, οικονομικές εγγυήσεις και μηχανισμός «store or pay», σύμφωνα με τον οποίο όποιος δεσμεύσει χώρο αναλαμβάνει οικονομικές υποχρεώσεις ακόμη και αν δεν χρησιμοποιήσει τελικά όλη τη χωρητικότητα.
Εκεί, συνεπώς, θα ξεχωρίσουν τα MoUs από τις πραγματικές επιχειρηματικές αποφάσεις.
Υπάρχει τέλος και ένα ακόμη αναπάντητο ερώτημα.
Η ειδική σελίδα του Πρίνου εξακολουθεί να εμφανίζει 15 MoUs και 6,12 εκατ. τόνους, ενώ η κεντρική εταιρική σελίδα της EnEarth αναφέρει πλέον 16 Μνημόνια και έως 7 εκατ. τόνους ετησίως.
Δεν προκύπτει ότι η επιπλέον συμφωνία αφορά κατ’ ανάγκην τον Πρίνο. Μπορεί να συνδέεται με άλλο έργο του χαρτοφυλακίου της εταιρείας.
Η διαφορά όμως γεννά ένα απολύτως εύλογο ερώτημα:
ποιος είναι ο 16ος ενδιαφερόμενος, τι ποσότητα αφορά και πού σχεδιάζει να αποθηκεύσει το CO₂ του;
Γιατί το μεγάλο θέμα γύρω από τον Πρίνο δεν είναι πλέον εάν θα υπάρξει ενδιαφέρον, αλλά αν θα υπάρξει αρκετός χώρος για όλους όσοι ήδη τον διεκδικούν.
