Στη νήσο Διάπορος της Χαλκιδικής, ένα μοναδικό φυσικό τοπίο με ανεκτίμητη περιβαλλοντική αξία, εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια μια υπόθεση που αποκαλύπτει με τον πιο ωμό τρόπο πώς δημόσια δασική έκταση, μπορεί να μετατραπεί σε «χρυσορυχείο» κάποιων «ικανών», αρκεί η προέλευσή της να «ξεχαστεί».
Ο πυρήνας της υπόθεσης είναι απλός αλλά συνταρακτικός: οκτώ οικοδομικές άδειες εκδόθηκαν σε εκτάσεις με δασική προέλευση, αφού προηγουμένως οι ιδιοκτήτες απέκρυψαν την ιστορική ταυτότητα της γης.
Η ΥΔΟΜ Σιθωνίας, κατόπιν καταγγελιών για την πραγματική προέλευση των ακινήτων, ανακάλεσε στις άδειες.
Η απόφαση αυτή δεν ήταν αυθαίρετη, ούτε αποτέλεσε διοικητική εμμονή. Αντιθέτως, βασίστηκε στην απόλυτη νομική αρχή ότι δεν μπορεί να οικοδομηθεί έκταση που ήταν δασική.
Το κρίσιμο βέβαια στοιχείο δεν είναι οι ίδιες οι ανακλήσεις, αλλά το γεγονός ότι ο αναμφισβήτητα δασικός χαρακτήρας των εκτάσεων αποσιωπήθηκε και αυτό δημιούργησε προϋποθέσεις για «αξιοποίηση» της έκτασης με τεράστιο οικονομικό όφελος. Το όφελος αυτό δεν περιορίστηκε στους ιδιοκτήτες των επίμαχων εκτάσεων.
Παράγοντες της τοπικής διοίκησης και νομικοί και τεχνικοί μεσολαβητές φαίνεται να γνώριζαν την πραγματική κατάσταση και να διευκόλυναν τη διαδικασία, παρέχοντας «εξυπηρετήσεις», επιταχύνοντας γνωμοδοτήσεις ή επιβραδύνοντας κρίσιμους ελέγχους. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Άλλωστε οι πρόσφατες υποθέσεις στη Σαντορίνη και στη Μήλο είναι ενδεικτικές της «μεθοδολογίας» που ακολουθείται όταν πρόκειται για εκτάσεις – φιλέτα. Αλλά εδώ παρουσιάζεται σε μια προκλητική μορφή: η γη «καθαρίζεται» διοικητικά, ώστε να μετατραπεί σε χρυσοφόρο περιουσιακό στοιχείο.
Στο αντίποδα των παραπάνω και στο ίδιο νησί, υπάρχει άλλη περίπτωση σύννομης οικοδομικής δραστηριότητας, σε έκταση που είναι αδιαμφισβήτητα παλαιάς ιδιοκτησίας, με τίτλους προ του 1945 και χωρίς κανένα δασικό ζήτημα. Εκεί, οι διαδικασίες ακολούθησαν νόμιμη πορεία και τα έργα προχωρούν χωρίς ενστάσεις με αλλεπάλληλες μελέτες και εγκρίσεις με σεβασμό στο περιβάλλον, που θα συμβάλλουν στην περαιτέρω ανάδειξη της περιοχής.
Η σύγκριση είναι ενδεικτική: στη μία περίπτωση, η διαφάνεια επιτρέπει την ανάπτυξη· στην άλλη, η σκόπιμη απόκρυψη της δασικής προέλευσης υποκρύπτει σκιά και σκάνδαλο.
Το κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να τεθεί σήμερα είναι ποιος ελέγχει, και ποιος αποφεύγει να ελέγξει -την προέλευση των εκτάσεων που οικοδομούνται. Όταν η δασική προέλευση αποκρύπτεται σκόπιμα, δεν πρόκειται για γραφειοκρατική παράλειψη αλλά για ένοχες πράξεις με τεράστιες οικονομικές προεκτάσεις.
Η υπόθεση των ανακλήσεων στη νήσο Διάπορος είναι υπόθεση διαφάνειας, δημόσιου συμφέροντος και δικαιοσύνης. Κι αν σήμερα κάποιοι κέρδισαν από την «αμνησία» της γης, η Πολιτεία έχει καθήκον να θυμηθεί- και να αποδώσει ευθύνες.
*Από την έντυπη «Karfitsa», αρ. φύλλου 1.089/19.07.2025.
