Στροφή στα τεχνολογικά επαγγέλματα, αλλά κυρίως σε σχολές που εφάπτονται στα ενδιαφέροντά τους, κάνουν οι υποψήφιοι των πανελλαδικών εξετάσεων, οι οποίοι ετοιμάζουν τα μηχανογραφικά τους, ως τελευταίο βήμα πριν από την έναρξη της φοιτητικής ζωής. Αυτό ανέφερε μιλώντας στην Karfitsa ο πρόεδρος του Συνδέσμου Φροντιστών Βορείου Ελλάδος, Νίκος Πετρόπουλος, τονίζοντας ότι οι υποψήφιοι φοιτητές έχουν κατά νου σε μεγάλο βαθμό τα επαγγέλματα του 2030.
«Υπάρχει μια στροφή σε σπουδές που έχουν να κάνουν με την τεχνολογία. Αυτό είναι κάτι φυσικό. Επηρεάζονται από την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και την εξέλιξη της τεχνολογίας. Σιγά σιγά μπαίνουν στη διαδικασία να σκεφτούν ποια επαγγέλματα θα επηρεαστούν από την τεχνητή νοημοσύνη. Υπάρχει και μια στροφή τα τελευταία χρόνια στα πολυτεχνεία, ιδίως για τις σχολές ηλεκτρολόγων μηχανικών και μηχανολόγων μηχανικών. Οι στρατιωτικές σχολές και τα σώματα ασφαλείας παραμένουν ψηλά στις επιλογές των παιδιών, όπως επίσης και κάποιες παραδοσιακές σχολές όπως είναι η ιατρική και η ψυχολογία. Και για τη νομική υπάρχει ενδιαφέρον. Ωστόσο πολλά παιδιά το βλέπουν όχι τόσο από την πλευρά της μάχιμης δικηγορίας, αλλά των εναλλακτικών σε συνδυασμό με την τεχνολογία. Μια μαθήτρια μού είπε ότι θέλει να ασχοληθεί με τη νομική για να βοηθήσει να τεθούν οι κανόνες για την τεχνητή νοημοσύνη και τη βιοηθική. Έχουν και τέτοια όνειρα τα παιδιά, πράγμα που σημαίνει ότι έχουν το βλέμμα στα επαγγέλματα του 2030», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Απαγκίστρωση από τη νοοτροπία της σχολής «κύρους»
Οι μαθητές εστιάζουν στα επαγγέλματα υπό το πρίσμα της τεχνολογίας, χωρίς όμως να επιλέγουν απαραίτητα σχολές πληροφορικής. Σημαντική αλλαγή, συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια, είναι ότι δεν επικρατεί η νοοτροπία της σχολής «κύρους». «Καλή σχολή είναι αυτή που βρίσκεται στα ενδιαφέροντα του παιδιού και που θα μπορέσει να του δώσει τα εφόδια ώστε να εξελιχθεί. Δεν είναι καλή σχολή αυτή που έχει 19.000 μόρια, ούτε είναι κακή σχολή αυτή που έχει 8.000 μόρια», σύμφωνα με τον κ. Πετρόπουλο.
Οι γονείς από την πλευρά τους συχνά προτιμούν για τα παιδιά τους σχολές στον τόπο κατοικίας τους. Ο λόγος φυσικά είναι τα υπέρογκα έξοδα σπουδών. «Πριν από το 2008 ακούγαμε από τους γονείς ότι θα κάνουν οποιαδήποτε θυσία για να πάει το παιδί να σπουδάσει σε άλλη πόλη. Στην κρίση άλλαξε αυτό. Το να σπουδάσει εκτός της πόλης του ένα παιδί για τέσσερα χρόνια είναι ένα έξοδο περί τα 30.000 – 40.000 ευρώ το λιγότερο», σημειώνει στην Karfitsa ο κ. Πετρόπουλος.
Πάντως είναι πολύ σημαντικό για την οικογένεια, το παιδί να κάνει αυτό που πραγματικά αγαπά. Και αυτό γιατί έτσι θα λάβει οφέλη και εφόδια για τη μετέπειτα σταδιοδρομία του. Εξηγεί συγκεκριμένα: «Όταν αναπτύξεις τις δυνατότητές σου μέσα από μια πανεπιστημιακή σχολή, σαφώς θα έχεις περισσότερες επιλογές μπροστά σου. Πρέπει όμως να το κυνηγήσεις και ο ίδιος μέσα από τη σχολή».
