Ρεπορτάζ Αναστασία Καρυπίδου
Είναι ένα χωριό με μόλις 70 μόνιμους κατοίκους σε απόσταση «αναπνοής» από τη Θεσσαλονίκη. Από τους ντόπιους οι περισσότεροι είναι μεγάλης ηλικίας, 75 ετών και άνω, ενώ τα παιδιά είναι μετρημένα στα δάχτυλα, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες. Ο χρόνος κυλούσε ήρεμα, πολύ ήρεμα στο χωριό… μέχρι που ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Τότε, το Μονοπήγαδο της Θέρμης ήταν από τους πρώτους προορισμούς σε όλη τη χώρα που άνοιξε αμέσως την «αγκαλιά» του για να υποδεχτεί οικογένειες προσφύγων, που ξεριζώθηκαν λόγω της ρωσικής εισβολής.
Κάτοικοι της περιοχής παραχώρησαν ευγενικά τα σπίτια τους που ήταν ακατοίκητα, κάποιοι άλλοι έκαναν εθελοντικά τις απαραίτητες επισκευές σε βρύσες, καζανάκια και πατώματα και εδώ και λίγες ημέρες η περιοχή έχει πάρει διαφορετικό χρώμα… μπλε και κίτρινο, όπως τα χρώματα της Ουκρανικής σημαίας. Σε αυτά τα σπίτια που έως τώρα ήταν άδεια, έχουν ήδη εγκατασταθεί 23 Ουκρανοί πρόσφυγες, εκ των οποίων τα 13 είναι μικρά παιδιά, ενώ αναμένονται και άλλοι μέσα στο επόμενο διάστημα.
Η 3χρονη Σόνια, η 6χρονη Μάσα και η 11χρονη Κάτια είναι ορισμένα μόνο από τα πιτσιρίκια που άφησαν πίσω τα βομβαρδισμένα κτίρια της πατρίδας τους και τα καταφύγια και βρέθηκαν ξαφνικά σε μία ξένη χώρα, όπως η Ελλάδα. Οι ουκρανικές οικογένειες εγκατέλειψαν τα σπίτια τους στην Οδησσό και περιφερειακά του Κίεβο, έκαναν πολλά χιλιόμετρα με τα λιγοστά είδη μαζεμένα σε βαλίτσες. Και παρά την αρχική διστακτικότητα και τον φόβο που ήταν ζωγραφισμένος στα μάτια τους, οι ντόπιοι τους υποδέχτηκαν με ζεστή καρδιά και τους έκαναν να νιώσουν σαν στο …σπίτι τους.
Οι κάτοικοι του Μονοπήγαδου έσπευσαν να τους προσφέρουν τρόφιμα και ρούχα, να τους καλέσουν για φαγητό, να κάνουν πάρτι έκπληξη σ’ ένα παιδάκι που είδαν στο διαβατήριο του πως είχε γενέθλια, να τους ξεναγήσουν στην περιοχή, να φωνάξουν γιατρούς για την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη, ενώ σε συνεργασία με τον δήμαρχο Θέρμης, Θεόδωρο Παπαδόπουλο, τους εφοδίασαν με ελεύθερο δίκτυο wi-fi ώστε οι μαθητές να κάνουν διαδικτυακά τα μαθήματά τους.
Κι όσο για τη γλώσσα; Δεν αποτελεί πρόβλημα παρά το γεγονός ότι οι μεγαλύτερης ηλικίας κάτοικοι του Μονοπήγαδου δεν γνωρίζουν λέξη Ουκρανικά ή αγγλικά και οι πρόσφυγες δεν γνωρίζουν ελληνικά. Ας είναι καλά το …google translate, μία νύφη από την Ουκρανία που ζει μόνιμα στο χωριό και η γλώσσα του σώματος που φαίνεται πως ξεπερνούν κάθε δυσκολία στην επικοινωνία!
Πριν από λίγα 24ωρα και με την ευκαιρία της παρουσίας των πρώτων οικογενειών στο χωριό, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μονοπήγαδου διοργάνωσε και μία δενδροφύτευση στο κοντινό δάσος, όπου συμβολικά τα πρώτα δέντρα φυτεύτηκαν από τα μικρά παιδιά από την Ουκρανία ώστε να σταλεί ένα ισχυρό μήνυμα ειρήνης και φιλίας. Στις δράσεις συμμετέχουν και οι εθελοντικές ομάδες Θέρμης Τριαδίου και Βασιλικών, που βοήθησαν και στην αναβάθμιση των κατοικιών.
Ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου, Παναγιώτης Μπατατόλης, έκανε και ένα κάλεσμα μέσω της εφημερίδας «Karfitsa» ώστε το παράδειγμα του Μονοπήγαδου να το ακολουθήσουν και άλλες περιοχές της χώρας λέγοντας πως «πρέπει να ανοίξουν τα ακατοίκητα σπίτια τους και να δεχτούν τους πρόσφυγες, να βάλουν ψυχές μέσα, γιατί τα σκέτα ντουβάρια δεν έχουν καμία αξία».
‘Ολοι βέβαια στο χωριό εκφράζουν την αισιοδοξία να τελειώσει η αιματοχυσία το συντομότερο δυνατό και να μπορέσουν κάποια στιγμή να επιστρέψουν και πάλι στην πατρίδα τους οι οικογένειες από την Ουκρανία και να θυμούνται το Μονοπήγαδο και τους ντόπιους ως τους ανθρώπους που τους στήριξαν σε μία δύσκολη στιγμή.
Από τις ιστορίες, ωστόσο, που οι ντόπιοι δεν θα ξεχάσουν είναι αυτή που τους διηγήθηκε μία μητέρα δύο παιδιών μόλις πάτησε το πόδι της στο χωριό, το οποίο γνωρίζει στο «πετσί» του την προσφυγιά καθότι και οι κάτοικοι είναι Πόντιοι: «Πέρσι, το καλοκαίρι, κάναμε διακοπές στη Χαλκιδική με τον σύζυγό μου και τα παιδιά μας. Και φέτος, ήρθα στην περιοχή σας ως πρόσφυγας με μία βαλίτσα στο χέρι»…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ Karfitsa
