Την τέχνη του ευ ζην μέσα από το φλαμένκο διδάσκει στους μαθητές της η κα. Αρετή Κουτσιαλή, δείχνοντας τον τρόπο για μια ζωή με πνευματικότητα και σωματική υγεία, εστιάζοντας στην ψυχή.
Ρεπορτάζ: Ελίνα Τουκουσμπαλίδου
Η wellness trainer έχοντας ασχοληθεί με πολλά είδη χορού, ξεκινώντας από το κλασσικό μπαλέτο στην ηλικία μόλις των τεσσάρων ετών, κατέληξε στο ότι η γήινη και συνάμα φλογερή φύση του φλαμένκο μπορεί να οδηγήσει με μία ολιστική προσέγγιση για την ευεξία του σώματος αλλά και της ψυχής.
«Στο φλαμένκο πολλά στοιχεία είναι αρχέγονα. Το φλαμένκο δεν είναι ισπανικό, αλλά τσιγγάνικο. Οι ρίζες του είναι στην Ινδία από τον αρχαίο χορό Κάτακ, με χτυπήματα των ποδιών και περίτεχνες κινήσεις των χεριών. Είναι ο λαϊκός ινδικός χορός, σαν τα δικά μας παραδοσιακά. Το Κάτακ είναι σαν να χτυπάς τη γη για να ανυψωθείς. Στο φλαμένκο είσαι χορευτής και μουσικός. Την ώρα που χορεύεις παράγεις και μουσική. Επειδή είναι πάρα πολύ ιδιαίτερο ως είδος τον ρυθμό τον έχεις μέσα σου. Είναι λίγο σαν τη τζαζ όπου ο μουσικός αυτοσχεδιάζει. Το ίδιο και ο χορευτής», αναφέρει μιλώντας στην Karfitsa.
Η ίδια διδάσκει σε περιοχές της βόρειας Ελλάδας τα τελευταία δέκα χρόνια και βλέπει ότι αυτό που κερδίζει τους μαθητές της είναι ο ρυθμός και το πάθος του φλαμένκο. Κάνει μάλιστα λόγο για «ψυχοθεραπεία» μέσα από τα μαθήματα χορού και τονίζει τη σημασία του να γνωρίζει ο κάθε μαθητής το σώμα του για να έχει τον έλεγχό του. Ειδικότερα: «Οτιδήποτε μας συμβαίνει “κάθεται” στο σώμα και έχει συγκεκριμένο σημείο. Δηλαδή όταν λέμε “έχω βάρος στους ώμους”, οι ευθύνες “κάθονται” στους ώμους. Ή όταν λέει κάποιος “μου λύθηκαν τα γόνατα”. Ο φόβος είναι ακριβώς πίσω από τα γόνατα. Αυτό διδάσκω στα μαθήματά μου. Μια ολική γνώση του πώς λειτουργεί το σώμα μας. Το σώμα είναι ένα εργαλείο».
Και προσθέτει: «Είχα μαθήτριες γύρω στα 60 οι οποίες μου έλεγαν ότι δεν είχαν πουθενά στο σώμα τους πόνους, ούτε στα γόνατα, ούτε στην πλάτη. Εγώ γενικά συστήνω στους ανθρώπους την άσκηση με τον τρόπο που τους ταιριάζει. Μπορεί κάποιος να περπατάει ή μπορεί ένας παππούς να φροντίζει τον μπαχτσέ του. Είναι μια μορφή άσκησης. Απλά ο χορός έχει μέσα του την τέχνη».
Τονίζει ότι έτσι ο καθένας αναζωογονεί το πνεύμα του. «Η ψυχή μας χρειάζεται τροφή όπως και το σώμα μας. Πρέπει να κάνουμε πράγματα για αυτή. Τροφή για την ψυχή είναι για παράδειγμα μια βόλτα με έναν φίλο, το διάβασμα ενός καλού βιβλίου, το να πάμε σε μια συναυλία ή να δούμε μια έκθεση τέχνης», εξηγεί.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
