Η Θεσσαλονίκη έχει να αναδείξει πολλά αξιοθέατα, με το «στολίδι» να αποτελεί το Σιντριβάνι το οποίο στην αρχή του έρεε αντί για νερό… σιρόπι από κεράσι.
Η ιστορία πίσω από το σιντριβάνι και το Οθωμανικό δώρο
Η Θεσσαλονίκη την περίοδο του 19ου αιώνα βρισκόταν υπό Οθωμανική κατοχή και το 1889-1890 ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ αποφάσισε να κάνει δώρο στους πολίτες ένα Σιντριβάνι στα όρια της λεωφόρου Hamidye (σημερινή Εθνικής Αμύνης) μιας και είχε αποφασιστεί να αλλάξει το κέντρο της πόλης, καθώς η αποπνικτική ατμόσφαιρα του Θερμαϊκού εξαιτίας των κλειστών τειχών έφερνε αρρώστιες στην περιοχή, με τις πρώτες αντιδράσεις να μην ήταν θετικές ως προς αυτήν την προοπτική. Πληροφορίες από την εποχή, έλεγαν πως στα εγκαίνια αντί για νερό, από το συντριβάνι ανάβλυζε σιρόπι από κεράσι.
Το έργο αποτέλεσε γρήγορα τόπο συνάντησης των κατοίκων καθώς και κέντρο της κοινωνικής ζωής της πόλης.
Η «εξορία» και η επαναφορά στο φυσικό του περιβάλλον
Το 1936 ήταν η εποχή που διανοίχτηκε η Εγνατία Οδός και ο Δήμος Θεσσαλονίκης αποφάσισε εξαιτίας της κυκλοφορίας να μεταφέρει το Σιντριβάνι αρχικά στην ΧΑΝΘ, ενώ αργότερα ακολούθησε τον δρόμο της Τούμπας, όπου η περιποίηση του δεν ήταν η ανάλογη, αφήνοντας ένα αξιοθέατο της περιοχής χωρίς την απαραίτητη φροντίδα.
Η επανατοποθετησή του κοντά στην αρχική του (δίπλα) έγινε στις 20 Ιουλίου του 1977, επιστρέφοντας πίσω
Το ΚΣΝΜ (Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων) «ψήφισε» υπέρ του χαρακτηρισμού του σιντριβανιού ως μνημείου, ανταμείβοντας το έργο για τα έτη παρουσίας του στην πόλη αλλά και την λειτουργικότητα του.
Σήμερα το Σιντριβάνι συνεχίζει να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Θεσσαλονίκης, όπου τα χρόνια δεν φαίνεται πως «φθήρουν» αυτό το έργο-κληρονομιά που «στολίζει» την πόλη.
