Σε μια γυναικοκτονία που έγινε πριν από 18 χρόνια και συντάραξε όλη την Ελλάδα αναφέρεται το έργο «Συνεργός», του Γιώργου Χριστοδούλου, που θα ανέβει στην σκηνή του θεάτρου Αμαλία, στη Θεσσαλονίκη.
Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού
Από την περίληψη του έργου, αν και δεν αναφέρεται το όνομα της, καταλαβαίνουμε ότι είναι η ιστορία της δολοφονίας της Κικής Κούσογλου, που είχε γίνει στην Βέροια. Η Κική δολοφονήθηκε από τον σύντροφο της, ο οποίος στη συνέχεια εξαφάνισε το σώμα της και δήλωνε συντετριμμένος. Μάλιστα «έπαιζε» θέατρο αναζητώντας την σε τηλεοπτικές εκπομπές, όπως στο «Φως στο Τούνελ», της Αγγελικής Νικολούλη. Το έργο, όμως, επικεντρώνεται στην ιστορία του συνεργού του δράστη. Ο συνεργός ήταν συγγενείς του θύτη, ένας ξάδελφος του.
Ρίχνοντας «φως» στον χαρακτήρα του συνεργού ο Γιώργος Χριστοδούλου θέλει να παρουσιάσει την ευρύτερη στάση που έχει η κοινωνία μας απέναντι σε εγκλήματα και κακοποιήσεις. «Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το πως αντιμετώπισε την κατάσταση αυτή ο ξάδερφος του θύτη. Στο πρόσωπο και στη απόφαση του είδα την στάση μιας ολόκληρης κοινωνίας», λέει στην Karfitsa ο Γιώργος Χριστοδούλου, ο οποίος βρίσκεται πίσω από το κείμενο και την σκηνοθεσία του έργου. «Σχεδόν ολόκληρο το έργο είναι μυθοπλαστικό. Δεν ήθελα να εκθέσω ή να υποβάλλω την οικογένεια να δει την ζωή της στο θέατρο. Πήρα τα στοιχεία και την πορεία της υπόθεσης και τα έδεσα σε ένα θεατρικό έργο», εξηγεί.
Ταύτιση και ερώτημα
Η επιλογή του ξαδέρφου του θύτη να γίνει συνεργός σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα προκάλεσε στον Γιώργο Χριστοδούλου μια μεγάλη περιέργεια και ήθελε να μάθει πώς ένας άνθρωπος έφτασε σε αυτό το σημείο. «Δεν είχα έτοιμες τις απαντήσεις όταν καταπιάστηκα με αυτό το έργο. Μπορώ να υποπτευτώ τις βίαιες τάσεις που μπορεί να έχει κάποιος, όμως δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάποιος γίνεται συνεργός υπό αυτές τις συνθήκες. Για αυτό μέσα στην παράσταση θέτω το ερώτημα ‘’αν ερχόταν ένας συγγενείς σας εξ’ αίματος και σας έλεγε ότι έχει κάνει ένα έγκλημα πως θα αντιδρούσατε;’’».
Ο σκηνοθέτης επιδιώκει ο κόσμος να ταυτιστεί με τον συνεργό. «Δεν είναι δύσκολο κάποιος να φτάσει σε αυτό το σημείο. Μέσα από την ιστορία του αποκαλύπτονται παθογένειες της κοινωνίας μας, μέσα στην οποία μεγαλώσαμε. Προβληματικές αντιλήψεις και στερεότυπα που έχουν ως επίκεντρο την γυναίκα».
Γαλούχηση με λάθος νοοτροπία
Ο Γιώργος Χριστοδούλου μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη, σε ένα χωριό της Κορίνθου, πιστεύει ότι το πρόβλημα της πατριαρχίας και της επιβολής στερεοτύπων στις γυναίκες δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά μόνο την επαρχία, απλώς σε τέτοιες περιοχές είναι πιο εμφανές. «Μεγαλώνουμε με συγκεκριμένες εικόνες και με ένα συγκεκριμένο σύστημα εκπαίδευσης, που κατά την γνώμη μου προάγει την πατριαρχία. Έτσι κουβαλάμε αυτή την κακή νοοτροπία. Ακόμη και στον χώρο του θεάτρου, όπου η τέχνη προσπαθεί να έχει μια φιλελεύθερη οπτική, βλέπουμε ότι υπάρχουν στοιχεία πατριαρχίας. Είναι γεγονός ότι οι γυναίκες αμείβονται λιγότερο από τους άνδρες ηθοποιούς. Στο θέατρο οι ευκαιρίες για τους άνδρες είναι περισσότερες συγκριτικά με εκείνες των γυναικών. Από την αρχή του θεάτρου, αν το παρατηρήσει κανείς, τα περισσότερα έργα είναι γραμμένα με άνδρες πρωταγωνιστές. Δεν μιλάμε, λοιπόν, για ένα φαινόμενο της εποχής, αλλά για ένα παγόβουνο που έχει πολύ βαθιές ρίζες κάτω από το νερό».
Κοινωνία και συνεργός
Στο έργο τόσο ο Γιώργος Χριστοδούλου, όσο και οι ηθοποιοί της παράστασης προσπαθούν να κατανοήσουν το πώς ένας άνθρωπος, μια ολόκληρη κοινωνία , γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη συνεργός. «Η κοινωνία γίνεται συνεργός μέσω της σιωπής και της αδιαφορίας, αλλά κατά την γνώμη μου δεν σταματάει εκεί», αναφέρει ο σκηνοθέτης και προσθέτει «βαθύτερα μέσα μας, υπάρχει η ιδέα ότι η γυναίκα είναι υποδεέστερη του άνδρα. Δυστυχώς, αυτό είναι στην αντίληψη πολλών και την μεταφέρουν στις ανθρώπινες σχέσεις τους. Έχουμε μεγαλώσει με λανθασμένα πρότυπα και στερεότυπα. Χρειάζεται μια εκ βάθρων αλλαγή. Μια ριζική αλλαγή που θα ξεκινάει από τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά και τι ερεθίσματα παίρνουν». Για αυτό τον λόγο ο σκηνοθέτης επέλεξε να εντάξει στην παράσταση διαφημίσεις που προβάλλονταν παλαιότερες εποχές και έδειχναν το πρότυπο του ισχυρού άνδρα και την γυναίκα ως νοικοκυρά. «Στην παράσταση παρουσιάζουμε διαφημίσεις που προβάλλονταν την εποχή που έγινε η γυναικοκτονία στη Βέροια, οι οποίες προάγουν το πρότυπο της πατριαρχίας παρουσιάζοντας τον άνδρα πετυχημένο επαγγελματικά και την γυναίκα – σύζυγο που πλένει πιάτα στην κουζίνα».
*«Ο Συνεργός», στο θέατρο Αμαλία, στις 3, 4, 5 Μαρτίου
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
