Διασχίζοντας το στενό δρομάκι της γειτονιάς μου είδα ξάφνου ένα «χρωματιστό» βουνό. Μου έκαναν εντύπωση οι κούκλες με τις ξανθιές μπούκλες και τα πλαστικά καρεκλάκια, τα ροζ φορεματάκια και τα παραμύθια. ‘Ολα πεταμένα στην άκρη ενός κάδου απορριμμάτων. «Κάποιος έκανε ανακαίνιση το παιδικό δωμάτιο και τα ξεφορτώθηκε», σκέφτηκα…
Της Αναστασίας Καρυπίδου
Λίγα 24ωρα αργότερα διάβασα μια είδηση του δήμου Θέρμης για κάτοικο της περιοχής των Βασιλικών που πιάστηκε στα πράσα να πετάει στα σκουπίδια ποσότητα ρούχων που άγγιζε τα 200 κιλά! Και κάπου εκεί άρχισα να αναρωτιέμαι: πώς έχει αλλάξει η ζωή μας τόσο πολύ που «ελαφρά την καρδία» παρατάμε τα πάντα και μάλιστα τόσο εύκολα;
Από τις μπλούζες που ένα φεγγάρι ήταν οι αγαπημένες μας κι ανυπομονούσαμε να πλυθούν για να τις ξαναφορέσουμε, από τα άνετα αθλητικά που βόλταραν με φίλους και από τις γόβες που άντεξαν τον χορό στο γάμο του συναδέλφου. Από βιβλία που δεν διαβάστηκαν ποτέ γιατί δεν είχαμε τον ελεύθερο χρόνο, από έπιπλα που αντικαταστάθηκαν με καινούργια τα οποία βρήκαμε σε τιμή ευκαιρίας επάνω σε ένα «σερφάρισμα» ή τα κουβερτάκια του μωρού που τόσο γρήγορα μεγάλωσε.
Πλέον, νιώθω, πως περάσαμε στο άλλο άκρο. Ρούχα και αντικείμενα που μας βόλεψαν, που μας έκαναν να αισθανθούμε όμορφα, που γέμισαν τη ζωή μας με αναμνήσεις να βρίσκονται πεταμένα στα σκουπίδια αντί να δοθούν σε κοινωνικές δομές ή φιλανθρωπικές οργανώσεις, να χαριστούν σε συνανθρώπους μας με οικονομικές δυσκολίες ή να τοποθετηθούν στους ειδικούς μωβ κάδους ανακύκλωσης.
Πράγματα που για κάποιους άλλους θα μπορούσαν να αποδειχθούν πολύτιμα, καταλήγουν στις χωματερές χωρίς καμία περιβαλλοντική συνείδηση. Οι εποχές αλλάζουν, όλα έχουν γίνει fast fashion. Μάλλον είμαστε στη φάση που πετάμε εύκολα αν και στην καθημερινότητα μας περνάμε δύσκολα.
Και σκέφτομαι εάν έχει να κάνει και με τις αξίες μας. Με τη μεζούρα της ηθικής μας. ‘Ισως να έχουμε το αίσθημα του ανικανοποίητου και ενδεχομένως το «Ferto» του Ακύλα, που εστιάζει στην απληστία και τον υπερκαταναλωτισμό, να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Διότι μιλάει για τη διαρκή ανάγκη του ανθρώπου να επιζητά πάντα περισσότερα και στο τέλος να νιώθει και πάλι άδειος. Μέχρι να γεμίσουν, λοιπόν, οι ψυχές ας σκεφτούμε ξανά: πως κάτι που θεωρούμε εμείς σκουπίδι για άλλους είναι «θησαυρός». Έτσι, έλεγαν οι παλαιότεροι και σίγουρα κάτι παραπάνω ήξεραν… ‘Αρα ας μην το πετάξουμε, ας το μοιραστούμε, ας το χαρίσουμε.
