Πριν από 4 χρόνια στη Δράμα, σ’ ένα Σαββατοκύριακο αναψυχής με τις φίλες μου είχαμε γνωρίσει μία παρέα ελληνοαμερικανών. Για την ακρίβεια οι δύο ήταν αμιγώς αμερικανοί και ο τρίτος, ελληνοαμερικανός με καταγωγή από τη Δράμα.
Γράφει η Σύνθια Σάπικα*
Δούλευαν και οι τρεις ως πιλότοι στη Σίσκο και στο ρεπό τους αποφάσισαν να επισκεφτούν το οινοποιείο. Γνωριστήκαμε, φάγαμε μαζί, ήπιαμε μαζί και την επομένη, οι τρεις πιλότοι και εμείς ήπιαμε και πρωινό καφέ πριν να φύγουν πετώντας πίσω για την Αμερική.
Με τον ελληνοαμερικανό διατηρήσαμε επαφή, ξαναήρθε στην Ελλάδα και η λάμψη του, η καλωσύνη του και η ενσυναίσθηση του, που όπως λέει ο ίδιος την κληρονόμησε από την ελληνίδα μάνα του μας έγινε σταδιακά απαραίτητη. Ο Κώστας- διότι έτσι τον λένε, είναι χωρισμένος, έχει 4 παιδιά και πλέον 2 εγγόνια.
Είναι μάλλον ο καλύτερος άνθρωπος για να μιλήσεις γιατί ακόμα και στο τηλέφωνο, ακόμα και από την Αμερική, το πρώτο πράγμα που με ρωτούσε ήταν πώς πήγε η εβδομάδα μου, και εάν του έλεγα πως μου συνέβη κάτι δυσάρεστο το πρώτο πράγμα που απαντούσε ήταν «πολύ λυπάμαι για την δυσκολία, ή για την στεναχώρια σου». Όπως όλοι οι ελληνοαμερικανοί που έφυγαν παιδιά από το χωριό τους μιλάει κάπως με διάλεκτο, ας πούμε δεν λέει «ήμουν» λέει «ήμανε» και εμείς τον πειράζαμε με αγάπη.
Ο πιλότος μου πέρσι μου έστειλε ένα μήνυμα στο messenger πως αρρώστησε. Είχε πλέον εκτός από όγκο στο κεφάλι και ένα δεύτερο εγγονάκι, την τρισχαριτωμένη Έλα. Φέτος κόντρα σε όλες τις προφητείες ήρθε ξανά στην Ελλάδα και μου ζήτησε την βοήθεια μου για να συμμετάσχει σε μία κλινική μελέτη για διατροφή ΚΕΤΟ σε καρκινοπαθείς.
Τον συνάντησα στη Χαλκιδική και ήταν πιο όμορφος από ποτέ. Με κοιτούσε και πάλι βαθιά μέσα στα μάτια, λίγο λυπημένα λίγο με ελπίδα. Στην κλινική μελέτη τον δέχτηκαν και λίγες ώρες μετά μας επισκέφτηκε στο σπίτι μας στο πρώτο πόδι για να το γιορτάσουμε μαζί. Ουσιαστικά μου είπε πως ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο για να αποχαιρετίσει τους φίλους του σε περίπτωση που δεν τα καταφέρει. Ανακοίνωσε στα παιδιά του πως δεν θα τον δουν άρρωστο.
Έχει συμφωνήσει μαζί τους, όταν θα καταλάβει πως αρρωσταίνει σοβαρά θα πάει ένα χάπι και θα τελειώσει. Ως τότε όμως αποφάσισε να μην γκρινιάζει και να εκμεταλλευτεί το χρόνο που του έμεινε. Δεν λέει χρόνο, λέει «ώρα» προφανώς μεταφράζοντας το time. Λέει στη μαμά μου που πέρασε επίσης μία περιπέτεια με την υγεία της:. «Έχω καλά παιδιά, είδα εγγόνια, δεν πειράζει να πεθάνω.Μέχρι τότε βοηθάω εθελοντικά καρκινοπαθείς και πάω ταξίδια με τα παιδιά μου»
Όταν συζητάω μαζί του και με την κόρη μου ένα πρόβλημα που έχουμε με συμβουλεύει να μην μιλάει όταν τα παιδιά μου μου λένε τα προβλήματα τους, αλλά απλώς να ακούω. Στην κόρη μου λέει να πει σε αυτόν με τον οποίο έχει το πρόβλημα απλώς ότι τον αγαπάει. Και της ζητάει να μεταφέρει στον αδερφό της πως «η ζωή δεν ξέρουμε πώς θα πάει. Και ότι η ζωή είναι κοντή».
Υ.Γ. Τον είδα σε φωτογραφίες στο facebook από την επίδειξη μόδας που διοργάνωσε με καρκινοπαθείς και ο ίδιος ήταν ένα από τα μοντέλα. Ο πιλότος μου.
* Η Σύνθια Σάπικα είναι δημοσιογράφος της ΕΡΤ3
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
