Ο ηθοποιός Άγγελος Μπούρας πρωτοσυναντήθηκε με την «Ελένη» του Ευριπίδη πέρυσι, όταν ανέβηκε η ομώνυμη παράσταση από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Η παράσταση, της οποίας τη μετάφραση υπογράφει ο Παντελής Μπουκάλας αποτελεί μια πολύχρωμη γιορτή Ειρήνης, με συγκίνηση και χιούμορ και καταδεικνύει τη ματαιότητα του πολέμου, αφού τόσο για τους νικητές όσο και για τους νικημένους οι συνέπειές του διαχρονικά είναι εξίσου ολέθριες. Σε αυτήν ο Άγγελος Μπούρας ενσαρκώνει τον αγγελιοφόρο. Λίγο πριν ξεκινήσει η επίσημη πρεμιέρα και στη συνέχεια το ταξίδι της παράστασης με περιοδεία ανά την Ελλάδα, ο ηθοποιός μίλησε στην Karfitsa.
Συνέντευξη στη ΦΙΛΙΠΠΑ ΒΛΑΣΤΟΥ
Πώς προέκυψε η συμμετοχή σας στο έργο;
Με τον Βασίλη Παπαβασιλείου με συνδέει ένας ψυχοσυναισθηματικός δεσμός που δεν εξαντλείται μόνο στην θεατρική πράξη αλλά με ακολουθεί και στη ζωή. Συναντήθηκα μαζί του για πρώτη φορά στο Εθνικό θέατρο το 2011 και ήταν αυτός που ουσιαστικά κλόνισε μια στερεότυπη εικόνα που είχα τόσο για την ιδιότητα μου όσο και για τον εαυτό μου. Είναι ένας σκηνοθέτης που με εμπνέει, με καθοδηγεί, με μετακινεί και ως εκ τούτου σε κάθε κάλεσμα του είμαι παρών.
Ποιος είναι ο ρόλος σας και πώς τον προσεγγίσατε;
Ο ρόλος μου είναι ο αγγελιαφόρος, ο εξ Αιγύπτου αγγελιαφόρος, ο μόνος διασωθείς από την ήττα του στόλου. Ως άλλος ρεπόρτερ με σημερινούς όρους μεταφέρει τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν εν πλω και τον τρόπο με τον οποίο ο δόλιος Μενέλαος τους εξαπάτησε. Αυτή η αχθοφορία των αιματοβαμμένων λέξεων με φέρνει αντιμέτωπο κάθε φορά με το φόβο της απώλειας και βάσει αυτού προσεγγίζω πρώτα τον εαυτό μου και έπειτα το ρόλο. Με αφετηρία λοιπόν εμένα, ξεχωρίζω πως αυτός ο άνθρωπος που έχασε μπρος στα μάτια του όλους τους συντρόφους του, βρίσκει το κουράγιο να διηγηθεί και να σταθεί ως ίσος απέναντι στον βασιλιά του, δε ζητάει να τον λυπηθεί, ούτε να του εξηγήσει, μόνο να τον φέρει αντιμέτωπο με την ευθύνη του.
Έχετε συναντηθεί ξανά με το συγκεκριμένο έργο;
Tην παράσταση την παρουσιάσαμε πέρυσι, όχι δεν είχα συναντηθεί με το συγκεκριμένο έργο, είχα την τύχη όμως να συναντήσω το λόγο του Ευριπίδη στο παρελθόν και τη χαρά να μελετήσω ξανά ένα έργο του.
Ποιο μήνυμα περνάει η «Ελένη» στις μέρες μας;
Η «Ελένη» ξεχωρίζει από τις άλλες τραγωδίες χάρη στο ύφος της που σε πολλά σημεία μπορεί να χαρακτηριστεί ως ελαφρό… Πολύ σωστά ο Βασίλης Παπαβασιλείου ονομάζει το έργο ως τραγικοκωμωδία. Ο παραλογισμός και η ματαιότητα του πολέμου, αυτό το πάντα επίκαιρο μήνυμα είναι αυτό που κατά τη γνώμη μου κάνει το έργο, ειδικά σήμερα, πιο επίκαιρο από ποτέ.
Ποια σκηνή σας συγκινεί περισσότερο;
Δε θα μπορούσα να ξεχωρίσω μια σκηνή καθώς η παράσταση με αυτούς τους σπουδαίους συντελεστές και συναδέλφους είναι από μόνη της μια συγκινητική για μένα στιγμή. Η άνευ όρων εμπιστοσύνη και αγάπη για αυτή τη δουλειά μας έφερε τόσο κοντά που τέτοιες συναντήσεις σπάνια συμβαίνουν.
Πώς είναι θεατρικά το φετινό καλοκαίρι συγκριτικά με το περσινό λόγω κορονοϊού;
Αν εξαιρέσουμε την πληρότητα των θέσεων, δε ξέρω κατά πόσο έχει αλλάξει κάτι. Θέλω να πω πως ακόμα υπάρχουν κρούσματα που απειλούν τη διεξαγωγή των παραστάσεων, προσωπικά εξακολουθώ να φοράω μάσκα για να προστατεύσω όσο μπορώ τους συναδέλφους και την ίδια την παράσταση. Είμαστε συνεχώς με το φόβο ακύρωσης σε περίπτωση που κάποιος νοσήσει, αυτή η αόρατη απειλή σε ένα ούτως ή άλλως επισφαλές επάγγελμα με τρομάζει.
*H «Ελένη» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου, κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Δάσους (14 & 15 Ιουλίου)
