Ο ηθοποιός Κωστής Κοσμίδης, μίλησε στην Karfitsa, για την παιδική παράσταση «Καρυοθραύστης» που πρωταγωνιστεί στο θέατρο «Metropolitan» στην Θεσσαλονίκη.
Παράλληλα είπε τι σημαίνουν τα Χριστούγεννα για τον ίδιο, αν πιστεύει ότι οι εποχές σε θέματα που αφορούν την φιλία, την αγάπη και την αποδοχή της διαφορετικότητας, έχουν γίνει καλύτερες αλλά και για το αν θεωρεί πιο δύσκολο κοινό τους μικρούς ή τους μεγάλους φίλους του θεάτρου.
Διαβάστε τη συνέντευξη
Τι σημαίνουν για σας τα Χριστούγεννα;
Χριστούγεννα για εμένα είναι μουσική, χρώματα, μυρωδιές, ζεστασιά, αντάμωμα με αγαπημένα πρόσωπα. Έχουμε ανάγκη να «μπούμε στο κλίμα των εορτών» και κάθε χρόνο αισθάνομαι ότι η εορταστική περίοδος ξεκινάει για μας όλο και πιο νωρίς. Μαζευόμαστε οι παρέες ή οι οικογένειες για να στολίσουμε, ψήνουμε γλυκά, παίζουμε επιτραπέζια, ανταλλάσσουμε δώρα και μόλις τελειώσουν οι γιορτές κάποιοι αργούμε να μαζέψουμε τα στολίδια για αρκετό καιρό. Αισθάνομαι ότι αυτές τις μέρες γινόμαστε πιο ανοιχτοί και γενναιόδωροι απέναντι στους άλλους, κυρίως συναισθηματικά. Αν μπορώ να κάνω μια ευχή, φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι, όλο τον χρόνο να ήταν «Χριστούγεννα» μέσα μας.
Συμμετέχετε στην παράσταση ενός διαχρονικού έργου που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές. Πώς νιώθετε για αυτό;
Πρώτη φορά είδα τον Καρυοθραύστη κάπου στα 6 μου χρόνια. Ήταν μια ταινία που είδα στην τηλεόραση. Μέχρι και πέρυσι που η σκηνοθέτης της παράστασης, η Ανδρονίκη Μαλακόζη, μου πρότεινε τον ρόλο, δεν είχα ξαναδεί τον Καρυοθραύστη. Κουβαλούσα λοιπόν για πολλά χρόνια εκείνες τις πρώτες μνήμες. Το να ζωντανέψει μέσα από τη δική μας ματιά για πρώτη φορά αυτή η ιστορία στα μάτια ενός παιδιού, είναι τεράστια τιμή και ευθύνη. Ο ενθουσιασμός, τα γέλια και τα γεμάτα περιέργεια βλέμματα των χιλιάδων παιδιών που είδαν τον Καρυοθραύστη αυτά τα 2 χρόνια είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή!
Το έργο μιλάει για την αγάπη, τη φιλία και την αποδοχή της διαφορετικότητας. Πιστεύετε υπάρχουν όλα αυτά στις μέρες μας ή θέλουμε ακόμα δουλειά;
Πιστεύω πως υπάρχουν, ναι. Τα παιδιά μαθαίνουν ευτυχώς από νωρίς για την αγάπη, τη διαφορετικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τουλάχιστον σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι τα μαθαίναμε εμείς πριν 20 χρόνια, και σε πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι τα μάθαιναν οι γονείς μας πριν 50 χρόνια. Οπότε είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον. Το σχολείο, τα παιδικά βιβλία, και φυσικά το θέατρο παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό, και θα διαμορφώσουν την επόμενη γενιά. Θέλει όμως ακόμη δουλειά και καρδιές ανοιχτές.
Πιστεύετε ότι πιο απαιτητικό κοινό είναι τα παιδιά ή οι ενήλικες;
Όταν ένας άνθρωπος (είτε παιδί, είτε ενήλικας) αφιερώνει 1-2 ώρες από τον προσωπικό του χρόνο για να έρθει στο θέατρο, περιμένει πολλά από εσένα! Ένα παιδί αυτό που θέλει κυρίως είναι να περάσει όμορφα, να τραγουδήσει, να γελάσει, κάποιες φορές ακόμη και να σηκωθεί για να κουνηθεί στον ρυθμό των τραγουδιών. Ένας ενήλικας, θέλει να τον “πείσεις” για αυτά που λες και κάνεις στην σκηνή, θέλει να τον συγκινήσεις και ενδεχομένως να τον βάλεις στην διαδικασία να σκεφτεί και να αναθεωρήσει. Θεωρώ λοιπόν πως και τα δύο κοινά είναι απαιτητικά με τον τρόπο τους. Απλώς τα παιδιά είναι πολύ πιο ειλικρινή και αυθόρμητα στις αντιδράσεις τους.
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: 7, 14, 21 & 28 Δεκεμβρίου στις 17:30, 22, 26, 27 & 29 Δεκεμβρίου στις 11:30 και τις 17:00
