Κύλησε η μπάλα στο χορτάρι, την πρώτη αγωνιστική του νέου Πρωταθλήματος. Στη λογική του κάθε αρχή και δύσκολη, θα ήταν παράλογο να έχουμε την απαίτηση να δούμε αγώνες υψηλού ποδοσφαιρικού θεάματος.
Οι περισσότερες ομάδες ακόμη συμπληρώνουν τα ρόστερ τους και κάποιες άλλες χρησιμοποιούν ποδοσφαιριστές που δε γνωρίζουν ούτε τα ονόματα των συμπαικτών τους. Οπότε ας κάνουμε λίγη υπομονή. Αλλωστε μόνο ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός είχαν στο ενεργητικό τους τέσσερεις επίσημους αγώνες, λόγω της ευρωπαϊκής τους συμμετοχής. Οι υπόλοιπες προσπάθησαν να βρούνε ρυθμό με τους φιλικούς αγώνες.
Κάποια στιγμή οι ομάδες που επένδυσαν μεταγραφικά σε ποδοσφαιριστές από το πάνω ράφι, θα φθάσουν στον επιθυμητό βαθμό απόδοσης. Θεωρητικά βέβαια γίνεται αυτή η εκτίμηση. Εχοντας στο μυαλό μας την εξέλιξη του περσινού Πρωταθλήματος, το οποίο προσέφερε απίστευτο ανταγωνισμό, επίσης είναι λογικό, οι υγιείς φίλαθλοι να προσμένουν φέτος κάτι αντίστοιχο. Ένα Πρωτάθλημα το οποίο θα κριθεί στο τελευταίο λεπτό των πλέι οφ.
Πάντα όμως, σε όποια σχέδια κι αν γίνονται για το εγχώριο ποδόσφαιρο υπάρχουν αστερίσκοι, οι οποίοι αλλάζουν την ατζέντα της συζήτησης. Αποτέλεσμα; Να γίνεται πολύς λόγος όχι για θέματα αγωνιστικά, αλλά για την μεγάλη πληγή του ελληνικού ποδοσφαίρου, που είναι η διαιτησία.
Ο νέος πρόεδρος της ΕΠΟ Μάκης Γκαγκάτσης, στον χαιρετισμό του εν όψει του νέου Πρωταθλήματος προσπάθησε, με κύριο επιχείρημα την διαδικασία επιλογής των νέων μελών της ΚΕΔ, να μειώσει την καχυποψία. Αυτή η οποία έχει «τραυματίσει» το ελληνικό ποδόσφαιρο. Χρόνια τώρα δηλητηριάζεται το μυαλό των φίλων των ομάδων από σενάρια συνομωσιολογίας. Τα οποία γίνονται περισσότερο έντονα όταν η ομάδα που υποστηρίζουν οι φίλαθλοι, χάνει. Πάντα θα βρούνε ένα επιχείρημα για να στηρίξουν το αφήγημα τους που στόχο έχει να δικαιολογήσει την ήττα της ομάδας τους. Αλάνθαστος διαιτητής δεν υπάρχει, οπότε το ζήτημα είναι με πόση καχυποψία κρίνει κάποιος τις αποφάσεις τους. Πριν από χρόνια, μόνο ο Ντέμης Νικολαΐδης είχε το θάρρος να πει δημόσια ότι ένα πέναλτι του διαιτητή υπέρ της ομάδας του ήταν λάθος απόφαση. Οι παράγοντες σκούζουν όταν αδικούνται, επιστρατεύουν και τους επικοινωνιακούς τους στρατούς οι οποίοι ακολουθούν πρίμο-σεκόντο, αλλά ποτέ δεν είχαν τη γενναιότητα να παραδεχτούν ότι η ομάδα τους ευνοήθηκε.
Και επειδή όπως είπαμε η κοινωνία του ποδοσφαίρου είναι υποψιασμένη, αλλά και το δηλητήριο της καχυποψίας έχει ποτίσει το μυαλό της, ήδη από την πρώτη αγνωστική άρχισαν οι γκρίνιες. Και απ’ ότι φαίνεται έτσι θα κυλίσει η ιστορία, καθώς το δυσκολότερο στοίχημα είναι να ξορκιστεί η καχυποψία της αθλητικής κοινωνίας απέναντι στα διαιτητικά σφυρίγματα. Για να λέμε όμως όλη την αλήθεια, φταίνε και οι διαιτητές που οι φίλαθλοι τους αντιμετωπίζουν αρνητικά. Οι λόγοι είναι γνωστοί και κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
