Η δολοφονία του Άλκη, ανέδειξε ένα πρόβλημα το οποίο γνωρίζαμε όλοι: Ότι ανάμεσα στα μέλη των συνδέσμων, παρεισφρέουν στοιχεία που επεκτείνουν την νοσηρή δραστηριότητά τους χωρίς όμως ομογενοποιημένο ιστό
Είμαστε μπροστά σε κάτι καινούργιο. Εμφανίστηκε πριν μερικά χρόνια και συνεχώς γιγαντώνεται. Δεν έχουμε να κάνουμε με συμπλοκές οπαδών, ούτε καν ραντεβού ξύλου κι ας σε «παγώνουν» οι μαρτυρίες νεαρών παιδιών μπροστά στην κάμερα της δημόσιας τηλεόρασης «πάμε όλοι μαζί, τους χτυπάμε για να δείξουμε ποιος κάνει κουμάντο στο χώρο». Σαν αγέλη από ύαινες που επιτίθενται για να κυριαρχήσουν στην πεδιάδα. Η δολοφονία του Άλκη, ήταν προμελετημένη για να ικανοποιηθούν δολοφονικά ένστικτα. Για να πάψει η πόλη να αναπνέει. Για να τρομοκρατείται.
Η δολοφονία κατέρριψε μύθους. Ο μύθος ότι οπαδικά επεισόδια γίνονται σε απαξιωμένες συνοικίες όπου η φτώχεια και η ανέχεια ενθαρρύνουν την παραβατικότητα. Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2021. Είκοσι «νταήδες» στην πεζογέφυρα του Μακεδονία Παλλάς την πέφτουν σε ένα ανυπεράσπιστο 14χρονο με τη συνήθη αφορμή: «Τι ομάδα είσαι;». Αν δεν προσέτρεχαν υπάλληλοι του ξενοδοχείου θα ήταν νεκρό… Που; Σε μια από τις τρεις ακριβότερες και πολυτελείς περιοχές του Δ. Θεσσαλονίκης. Είναι οπαδική βία αυτό;
Λένε, ότι λύση είναι η διάλυση των συνδέσμων. Πράγματι, οι πρόσφατες επιχειρήσεις και τα ευρήματα με τα ρόπαλα, τα μαχαίρια επιβεβαιώνουν αν μη τι άλλο ότι μέσα σ’ αυτούς εκκολάπτονται τέρατα. Οι σύνδεσμοι του ’80 και του 90’ δεν έχουν καμία σχέση με τους σημερινούς. Ουσιαστικά, η δολοφονία του Άλκη, ανέδειξε ένα πρόβλημα το οποίο γνωρίζαμε όλοι: Ότι ανάμεσα στα μέλη τους, παρεισφρέουν στοιχεία που επεκτείνουν την νοσηρή δραστηριότητά τους χωρίς όμως ομογενοποιημένο ιστό: Θα τους συναντήσεις σε φασιστικές και νεοναζιστικές πορείες αλλά την ίδια ώρα θα δηλώνουν antifa και αναρχικοί πιθανώς να τους δεις και σε πορείες αντιεξουσιαστών. Ακόμη και τα ίδια τα μέλη συνδέσμων, παλαιότερα κυρίως αλλά ταυτισμένα με μια άδολη αγάπη για την ομάδα τους (κι όμως υπάρχει κι αυτή) επιχείρησαν να τους διώξουν κατανοώντας ότι το πράγμα δεν ελέγχεται: Πριν από δυο μήνες στα γραφείο του συνδέσμου που φερόταν να ανήκει ο 23χρονος φερόμενος δράστης της δολοφονίας του 19χρονου Άλκη, έπεσε ανελέητο ξύλο ανάμεσα σε μέλη του ίδιου συνδέσμου. Τους «κακοποιούς» και τους «παραδοσιακούς». Κάποιος, παλιός συνδεσμίτης των δεκαετιών 80 και 90 μου έλεγε ότι «με την ανομοιογένεια ανάμεσα στα μέλη, δε χρειάζεται να παρέμβει κανείς. Θα διαλυθούν μόνοι τους γιατί αυτοί που θα φύγουν θα είναι όσοι αγαπάνε πραγματικά την ομάδα τους και μισούν τη βία και θα αφήσουν το χώρο στους … μαχαιροβγάλτες. Και να ξέρεις τότε όλοι μας θα παρακαλάμε να τους ξαναϊδρύσουμε έτσι όπως τους ξέραμε στο παρελθόν».
Ένας γνώστης των οπαδικών συμπεριφορών έλεγε ότι το περιστατικό με τη δολοφονία δεν υπήρξε τυχαίο: Τα μαχαιρώματα και μάλιστα στο γλουτό είναι όλο και πιο συνηθισμένα γιατί οι δράστες «ηδονίζονται» (!!!) με το αίμα. Νιώθουν ότι έτσι ανεβαίνουν στην οπαδική ιεραρχία». Τρέμω στην ιδέα της «φιλοδοξίας» που μπορεί να τρέφουν αυτοί οι 20χρονοι εκκολαπτόμενοι φονιάδες να φτάσουν στην κορυφή μιας τέτοιας φρικιαστικής ιεραρχίας.
Διάβασα τις ανακοινώσεις όλων… Σε όλες διέκρινες μιαν αμηχανία, λογικό. Η σκληρότητα του εγκλήματος, σοκάρει, δεν έχεις μυαλό να επιλέξεις λέξεις που άλλωστε δεν υπάρχουν για να αποτυπώσεις συναισθήματα παρηγοριάς στους τραγικούς γονείς του Άλκη. Άλλωστε για την καλλιέργεια του μίσους επενδύονται χρήματα, προσλαμβάνονται επικοινωνιολόγοι που σκοπός τους είναι να συντηρούν την ένταση. Οι ίδιες οι ΠΑΕ δέχονται ξεκάθαρα ότι το να ρίχνεις λάδι στη φωτιά, αν αυτό εξυπηρετεί, είναι απαραίτητο. Ξέρουμε πως υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνονται – ασφαλώς μηδέ των δημοσιογράφων εξαιρουμένων – για να πείθουν ότι οι ομάδες δεν έχουν αντιπάλους αλλά εχθρούς. Τουλάχιστον μπροστά σε ένα νεκρό παιδί ας σιωπούσαν…
Στο τέλος της τραγωδίας μένει αυτό το νεκρό παιδί. Τον έλεγαν Άλκη. Δεν ήταν από εδώ αλλά σπούδαζε και ζούσε εδώ. Στην πόλη που ονειρευόταν να μεγαλουργήσει. Στην πόλη όπου εδώ και μια εβδομάδα μένει σιωπηλή από ντροπή.
