Ο πλαστικός χειρουργός και Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου που «ξεκουράζεται» όταν χειρουργεί, που τα βάζει με τους απανταχού αρνητές εμβολιασμού και που δε θα χειρουργούσε ποτέ μόνο ένα πρόσωπο στον κόσμο…
Του: ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΡΑΓΩΓΙΑ
Εάν υιοθετούσαμε ποδοσφαιρική ορολογία στην περίοδο της πανδημίας επιλέγοντας τη βασική ενδεκάδα των υγειονομικών που αναδύθηκαν στη δημοσιότητα, ο σημερινός πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Αθανάσιος Εξαδάκτυλος έχει καπαρωμένη θέση. Με συνθήκες των 80s ο ρόλος του λίμπερο θα του ήταν πιο ταιριαστός από αυτού του σέντερ φορ για τον οποίο θα διαγκωνίζονταν λοιμωξιολόγοι σαν τον Σωτήρη Τσιόδρα ή επιδημιολόγοι σαν τον Γκίκα Μαγιορκίνη.
Ίσως γιατί θα του έδινε μια ελευθερία κινήσεων και λόγου αποδεσμευμένος από την ξύλινη – πολλές φορές – γλώσσα ενός πολιτικού. Άλλωστε η ειδικότητα του επί επταετίας εκλεγμένου προέδρου του ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης ως πλαστικού χειρουργού, στην υπεραπλουστευμένη λογική θα παρέπεμπε σε έναν ονειρικό κόσμο με κινηματογραφικό σκηνικό: Στην εποχή όπου τα μπότοξ και οι ρινοπλαστικές αποτελούν τα «πρέπει» του ευ ζην μιας μεσήλικος, ο Αθανάσιος Εξαδάκτυλος σπεύδει να αποκαταστήσει τη «φήμη» της ειδικότητάς του…«Η πλαστική χειρουργική είναι μια ειδικότητα που δε γεννήθηκε για τους πλούσιους ούτε για αυτούς που έχουν τη ματαιοδοξία να διατηρηθούν νέοι. Γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη αποκατάστασης της φυσιολογικής εικόνας του ανθρώπου».
Όλα όμως, θα μπορούσαν να κυλήσουν διαφορετικά, αν η βιολογική ανάπτυξή του ήταν λιγότερο φρενήρης.
Βλέποντας στα 59 του χρόνια τον κόσμο από τα 192 εκατοστά, το μπόι αλλά και η αυξημένη μυωπία του ήταν απαγορευτικά για την είσοδό του στην σχολή ικάρων – ιπτάμενων, που αποτελούσε μία από τις πρώτες επιλογές του έτσι κι αλλιώς αριστούχου αποφοίτου του πειραματικού σχολείου το οποίο είχε μακρά παράδοση στους επίλεκτους άρρενες μαθητές. Ο παππούς του και συνονόματος Αθανάσιος Εξαδάκτυλος ήταν αγροτοσυνδικαλιστής στην Καραμανλική ΕΡΕ.Ο πατέρας του Ανδρέας Εξαδάκτυλος προτού εκλεγεί βουλευτής στις διπλές εκλογές του 1989 στη Β’ Θεσσαλονίκης και θητεύσει την τριετία 1990-93 Νομάρχης Λάρισας είχε προλάβει να γράψει ιστορία μαζί με άλλους διακεκριμένους αξιωματικούς της αεροπορίας στη θρυλική 348 Μοίρα Τακτικής Αναγνωρίσεως ως πιλότος των μυθικών RF-4ΕκαιRF-84Fπου για 35 χρόνια έσκιζαν τους ελληνικούς ουρανούς.
Κι αν από εκείνον ο Θανάσης πήρε την σιδηρά, στρατιωτική πειθαρχία από την μητέρα πήρε την στωικότητα αλλά και αφοσίωση: Η Παναγιώτα Εξαδακτύλου ήταν η γυναίκα που άπλωσε το δέρας της Αμάλθειας στον Θανάση και την μικρότερη αδερφή του Δέσποινα όλον τον καιρό που ο Ανδρέας Εξαδάκτυλος καλούνταν στο καθήκον. Ίσως αυτό να αποτέλεσε και την γενεσιουργό αιτία για την μεγάλη αδυναμία που της έτρεφε ανέκαθεν και ήταν το μοναδικό πρόσωπο που δε θα αναλάμβανε ποτέ να χειρουργήσει: «Όταν χειρουργώ αποβάλλω κάθε συναίσθημα και βλέπω μόνο μια μύτη ενός ασθενούς ή κάποιο άλλο όργανο που χρίζει αποκατάστασης. Δε θα μπορούσα να μπω στη διαδικασία να χειρουργήσω την μητέρα μου θα την έστελνα ευχαρίστως σε κάποιο συνάδελφο γιατί θα ήταν το μοναδικό άτομο από το οποίο θα μπορούσα να επηρεαστώ συναισθηματικά» μου είχε εκμυστηρευτεί πριν μερικά χρόνια.
Το βαρύ βιογραφικό του, οι σπουδές και η εργασία επί σειρά ετών στην Αγγλία τον κατέστησαν εξέχων στέλεχος της ιατρικής κοινότητας στη Θεσσαλονίκη, αλλά και οι μαθησιακές επιδόσεις του στην Ιατρική σχολή στην Ελλάδα της Αλλαγής συνυπήρξαν επιτυχώς με μια πλούσια δραστηριότητα στη ΔΑΠ του 81 που τότε άρχισε δειλά δειλά να διατρανώνει παρουσία στα Πανεπιστήμια…Και λίγο αργότερα, στην εποχή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ, του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στην ΟΝΝΕΔ, τον βρίσκει στην ίδια πάνω κάτω φουρνιά με το Νίκο Ταχιάο, τον Γιώργο Τσαμασλή, και άλλους νεολαίους εκείνων των συναρπαστικών χρόνων.
Φάνηκε όμως, ότι η ιατρική τον κέρδισε περισσότερο από την πολιτική ώστε να προτιμήσει την κεντρική σκηνή από την επιστήμη. Ακόμη και στις δεύτερες εκλογές του 2015 με τη λίστα προτίμησε να συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο σε μη εκλόγιμη θέση «τρέχοντας» όμως περισσότερο από τους αιρετούς προς συσπείρωση ενός ταλαιπωρημένου εκλογικού σώματος εν μέσω της λαίλαπας του ΣΥΡΙΖΑ.
Ως πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης συνεργάστηκε με πέντε κυβερνήσεις και έχει παραδεχθεί ότι την καλύτερη συνεννόηση είχε με τον Χρήστο Κίττα στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παναγιώτη Πικραμμένου και τη χειρότερη επί υπουργίας Ανδρέα Ξανθού και Παύλου Πολάκη! «Για να συναντηθώ με τον κ. Κίττα μεσολαβούσαν μόνο δυο γραμματείς. Δυστυχώς με τους υπόλοιπους έως και είκοσι!», δήλωνε ο εύστροφος και ετοιμόλογος πάντα πρόεδρος του ΠΙΣ με ένα φλεγματικό χιούμορ που όμως φρόντισε να «σκοτώνει».
Όπως στην περιβόητη αντιπαράθεση εμβολιαστών – αρνητών όταν όντας καλεσμένος σε τηλεοπτική εκπομπή δε δίστασε να τα βάλει με όσους επιμένουν να αρνούνται να προστατεύσουν την υγεία τους με βάση τις συμβουλές όχι των γιατρών αλλά των ιερέων: «Όποιος για τον εμβολιασμό του συμβουλεύεται τον πνευματικό του, έχει πιθανότητα να συναντήσει πιο σύντομα τον Δημιουργό του!». Ή και με τον δημοφιλέστατο και κατά τα άλλα συμπαθέστατο Άρη Σερβετάλη που εν μία νυκτί κατέστη «είδωλο» των πάσης φύσεως αρνητών με την συμβολική αποχώρησή του από την παράσταση «Ρινόκερος» λέγοντας ότι αδυνατεί να μετέχει «σε ένα “πιστοποιημένο” ντάνιασμα ανθρώπων», για να εισπράξει την οργισμένη απάντηση του Αθανάσιου Εξαδάκτυλου: «Αυτή τη στιγμή, έχουμε ντάνιασμα στις εντατικές… Εδώ και αρκετό καιρό 500-600 άνθρωποι ντανιάζονται εκεί».
Οι κακές γλώσσες λένε ότι έχει έρθει σε συνεννόηση με το Μαξίμου έτσι ώστε να διεκδικήσει εκ νέου την προεδρία του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου. Αυτό πιθανότατα θα το έκανε με ή και χωρίς συνεννόηση. Το σίγουρο είναι ότι δύσκολα θα επέλεγε μια θέση στη βουλή αφήνοντας την επιστήμη που όχι μόνο αγαπά και λατρεύει αλλά και η οποία – όπως αποκαλύπτει – τον ξεκουράζει περισσότερο από οποιεσδήποτε άλλες ώρες της ημέρας: Στο χειρουργείο και στο ιατρείο…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
