Του Θωμά Μίχου
Τα όριά του τα ξεπέρασε προ πολλού. Ο Μάριος Γιαννάκου δεν είναι ένας απλός αθλητής. Είναι ένας υπεραθλητής που με τα επιτεύγματά του συγκινεί, ενθουσιάζει και παραδειγματίζει. Ο νεαρός Δραμινός υπερδρομέας, που έχει διακριθεί μεταξύ άλλων σε αγώνες εκατοντάδων χιλιομέτρων στη ζούγκλα, στην έρημο και στους πάγους, έβγαλε με επιτυχία το πιο μεγάλο challenge της ζωής του τερματίζοντας τον αγώνα Lapland Arctic Ultra, κρατώντας με υπερηφάνεια την ελληνική σημαία στους ώμους του. Και για να έχετε εικόνα γιατί αγώνα μιλάμε: Περπάτησε μέσα σε οκτώ ημέρες 500 χιλιόμετρα στην Αρκτική, σέρνοντας μαζί του ένα έλκηθρο (το είδε δεμένα στην πλάτη του) που μέσα είχε όλα τα απαραίτητα σύνεργα για να επιβιώσει στη διαδρομή του αυτή.
Για όσους δεν τον γνωρίζουν ο Μάριος Γιαννάκου δεν είναι και ο πιο συνηθισμένος τύπος. Ακούγοντας ή μαθαίνοντας για τα επιτεύγματά του το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον θαυμάζεις. Και το πιο εντυπωσιακό στην ιστορία του είναι το γεγονός πως δεν ήταν από μικρός ένα παιδί που αγαπούσε τον αθλητισμό. Κάθε άλλο. Ήταν και υπέρβαρος και μανιακός καπνιστής. Και όλα αυτά μέχρι την ηλικία των 23 ετών. Μέχρι που ένα πρόβλημα υγείας του πιο κοντινού του φίλου ήταν το έναυσμα της αλλαγής στη μέχρι τότε στάση ζωής που είχε. Μια αλλαγή που δεν έμεινε απλώς στον τρόπο ζωής, αλλά εξελίχθηκε σε μία ανεξάντλητη δύναμη που μέχρι και σήμερα αδυνατεί και ο ίδιος να καταλάβει πως την αντλεί.
Τον Φεβρουάριο του 2018 πήρε μέρος σε έναν αγώνα 150 χιλιομέτρων στην Αρκτική, έναν χρόνο αργότερα έλαβε μέρος σε άλλον αγώνα 270 χιλιομέτρων στην έρημο. Τον Φεβρουάριο του 2020 ολοκλήρωσε αγώνα 250 χιλιομέτρων σε ζούγκλα της Κεντρικής Αμερικής. Θαυμασμός και μόνο γι’ αυτόν τον σπουδαίο αθλητή. Μέσα σε όλα αυτά τα επιτεύγματά του, συμπεριλαμβάνεται και αυτό της ανάβασης στον Όλυμπο, κουβαλώντας στην πλάτη του, σε ειδικά τροποποιημένο σακίδιο, την 22χρονη Ελευθερία που είχε κινητικά προβλήματα.
Αγάπη για τη φύση
Και αν κανείς νομίζει πως όλα αυτά τα κάνει για να αποκτήσει ίσως χρήματα ή χορηγούς, πλανάται πλάνην οικτρά. Το μεγαλύτερο κίνητρό του είναι η αγάπη του για τη φύση και η ευαισθησία που έχει με την κλιματική αλλαγή και τις καταστροφές στο περιβάλλον. Αυτός είναι και ο λόγος που θεωρεί πως η δημοσιότητα που παίρνει ως υπεραθλητής μπορεί στο τέλος να ωφελήσει την κοινωνία και να παρακινήσει και άλλους νέους να τρέχουν για κάποιον ιερό σκοπό.
«Ο αγώνας αυτός ήταν μακράν η δυσκολότερη προσπάθεια που έχω κάνει μέχρι σήμερα», εξηγεί λέει λίγες ώρες μετά τον τερματισμό του. Σε ένα άλλο σημείο των όσων είπε εξομολογείται: «Είναι ένα “ταξίδι” που ξεκινάει πολλά χρόνια νωρίτερα. Προετοιμαζόμουν πολλά χρόνια γι’ αυτόν τον αγώνα, ένας αγώνας τον οποίον σκεφτόμουν καθημερινά: πότε θα έρθει, πότε θα βρεθώ στην εκκίνηση… οπότε κάθε μέρα εδώ και χρόνια το ζούσα καθημερινά. Τώρα απλώς ήταν αυτή η στιγμή που έπρεπε να μπω μέσα και να αποδείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω». Διαβάζοντας κανείς τα όσα ο ίδιος έγραψε στο προσωπικό του προφίλ λίγη ώρα αφότου είχε τερματίσει απλά υποκλίνεται στη ψυχή αυτού του παιδιού. «Πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωσα την ψυχή μου να βγαίνει έξω από το σώμα μου. Υπήρξε ένα σημείο του αγώνα όπου για να συνεχίσω την προσπάθεια έπρεπε να πείσω τον εαυτό μου να μην σκέφτεται σαν άνθρωπος. Σαν άνθρωπος που πονάει, κλαίει, απογοητεύεται και υποφέρει. Έπρεπε να εξαλείψω κάθε αδυναμία. Πολλές φορές τα κατάφερνα και άλλες φορές έρχονταν η σωματική και κυρίως η εσωτερική συντριβή από την οποία δε μπορεί να ξεφύγει κανείς. Όλα κυλούσαν πολύ αργά εκεί έξω, μαρτυρικά αργά. Είδα αθλητές να καταρρέουν, είδα εμένα να καταρρέω και να προσπαθώ να πιαστώ από κάπου. Το έλκηθρο ένιωθα να μου ξεριζώνει την πλάτη κάθε μέρα λίγο λίγο και οι υποθερμίες μέσα στον αγώνα αμέτρητες. Με ρωτάτε πόσο βαρύ ήταν το έλκηθρο. Το μεγαλύτερο βάρος το είχε η ελληνική σημαία η οποία αποτέλεσε μαζί με τα δικά σας μηνύματα το μεγαλύτερο κίνητρο για να συνεχίσω. Θέλω να ξέρετε ότι τα καταφέραμε όλοι μαζί. Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας πει ποτέ ότι δε μπορείτε να τα καταφέρετε κάτι γιατί είστε φτιαγμένοι για να καταφέρνετε τα πάντα. Ευχαριστώ όσους δε πίστεψαν σε μένα, μου έμαθαν να μετακινώ βουνά, ευχαριστώ όσους πίστεψαν σε μένα που με βοήθησαν να τα ανεβαίνω». Αυτός είναι ο Μάριος Γιαννάκου. Ο δικός μας… σούπερμαν. Ο Έλληνας υπεραθλητής ζωής!
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ KARFITSA
