Πώς ο άλλοτε μειλίχιος και χαμογελαστός πάντοτε, καθηγητής κτηνιατρικής αποτέλεσε τον άνθρωπο στη μέση μιας διελκυστίνδας την οποία τραβούσαν, από τη μια εκείνοι που χρόνια τώρα αποζητούσαν μια κανονικότητα στους χώρους της μεγαλύτερης πανεπιστημιούπολης της χώρας κι από την άλλη οι πρωταγωνιστές κάθε επετείου της 17ης Νοεμβρίου ή της 6ης Δεκεμβρίου
Σε μια από τις εμπορικότερες και πολυδιασκευασμένες νουβέλες του 20ου αιώνα, ο Ντόκτορ Τζέκιλ και ο Μίστερ Χάιντ, έχει περάσει στην σύγχρονη συνείδηση ως η απόλυτη μετάλλαξη της ανθρώπινης φύσης, από το καλό στο κακό. Για μια κάστα νεαρών, κυρίως, ατόμων, που γαλουχήθηκε με τους δεκάρικους των «φωνών» της μεταπολίτευσης, διασκευασμένες αν όχι αλλοιωμένες στους χώρους των πανεπιστημίων ως συνθηματολογία μπαχαλάκηδων, ο σημερινός πρύτανης του ΑΠΘ Νίκος Παπαϊωάννου αποτελεί την επιτομή του Μίστερ Χάιντ που πολεμά την … φοιτητιώσα νεολαία.
Από το 2019 όταν εξελέγη πρύτανης του ΑΠΘ, ο γεννημένος στα Τρίκαλα και μεγαλωμένος στην Κυψέλη από δασκάλους γονείς, Νίκος Παπαϊωάννου, ερωτεύτηκε τη Θεσσαλονίκη από την ημέρα που μπήκε στην Κτηνιατρική του Αριστοτελείου το 1982. Στη δεκαετία του ’80 που η φοιτητική ζωή ήταν άμεσα συννυφασμένη με το παρεΐστικο πνεύμα, των μαζώξεων στα σπίτια κυρίως για τους σπουδαστές που άφηναν την οικογένειά τους στην επαρχία, υπήρχαν ακόμη τα περιθώρια για συζητήσεις πάνω σε ζητήματα που αποτελούσαν ταμπού: Η αντιπαράθεση εστιαζόταν στον πολυθρύλητο νόμο 1268 του 82’ ο οποίος μπορεί να είχε ως στόχο τον εκδημοκρατισμό της πανεπιστημιακής λειτουργίας αλλά στην ουσία χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά. Η πολιτικοποίηση του φοιτητικού κινήματος των 70s σταδιακά εκκόλαψε εντός των πανεπιστημιακών χώρων μια κομματική παραταξιακή λογική που η κατάχρησή της παρέλυσε τα πάντα.
Προ τριετίας τέτοια, περίπου, εποχή, ως υποψήφιος πρύτανης ο Νίκος Παπαϊωάννου επιχείρησε να συμπυκνώσει τις προγραμματικές δηλώσεις του σε ένα τρίπτυχο: Ασφάλεια της πανεπιστημιακής κοινότητας, εξωστρέφεια, καινοτομία. Μια επωδός θα έλεγε κανείς, εγχειριδίου οποιουδήποτε μελλοντικού υποψηφίου για την πρυτανεία που σκάλωνε όμως πάντοτε στον πρώτο πυλώνα. Κι αν η εξωστρέφεια εμπεδώθηκε με την επέκταση του ΑΠΘ σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα και η ανάπτυξη και καινοτομία αναδείχθηκε με τις Spin off εταιρίες, τους τεχνοβλαστούς και, κυρίως, το πρωτοποριακό έργο της μέτρησης ιικού φορτίου μέσω των λυμάτων προσφέροντας στην πολιτεία ένα πολύτιμο εργαλείο για τη διαχείριση της πανδημίας, η ασφάλεια αποτέλεσε το σημείο τριβής με μια μερίδα φοιτητικής κοινότητας.
Η αφορμή δόθηκε παραμονές Πρωτοχρονιάς, όταν οργανώθηκε υπό άκρα μυστικότητα επιχείρηση εκκένωσης στο λεγόμενο «Στέκι Βιολογικού», χώρος στη Σχολή θετικών Επιστημών που τελούσε υπό κατάληψη για περίπου τρεις δεκαετίες και χρησιμοποιούνταν από φοιτητές, αλλά και εξωπανεπιστημιακούς. Η στάση του πρύτανη χειροκροτήθηκε από την κυβέρνηση, καθηγητές, φοιτητές ακόμη και από την πλειονότητα της κοινής γνώμης, ως απολύτως συμβατή απέναντι σε ένα καθεστώς ανομίας, ωστόσο για τους καταληψίες, αποτέλεσε casus belli. Οι δρόμοι της πόλης και κυρίως οι στάσεις των λεωφορείων πλημμύρισαν από … κηδειόχαρτα με τη μορφή του πρύτανη και συνθηματολογία μακάβρια και απειλητική προς το πρόσωπό του και αίφνης ο άλλοτε μειλίχιος και χαμογελαστός πάντοτε, καθηγητής κτηνιατρικής αποτέλεσε τον άνθρωπο στη μέση μιας διελκυστίνδας την οποία τραβούσαν, από τη μια εκείνοι που χρόνια τώρα αποζητούσαν μια κανονικότητα στους χώρους της μεγαλύτερης πανεπιστημιούπολης της χώρας κι από την άλλη οι πρωταγωνιστές κάθε επετείου της 17ης Νοεμβρίου ή της 6ης Δεκεμβρίου. Αλλά και η «ελληνική διανόηση» μοιράστηκε. Θα περίμενε κανείς καθολική στήριξη από τη συντριπτική πλειονότητα της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά η «λεγόμενη» προοδευτική … διανόηση, εκστόμισε στην καλύτερη των περιπτώσεων κάποιες χλιαρές κουβέντες καταδίκης.
Η κουβέντα για την πανεπιστημιακή αστυνομία ακόμη και σήμερα κι όχι μόνο για μια μειονότητα εξωπανεπιστημιακών αλλά και μετριοπαθών μελών της επιστημονικής κοινότητας αποτελεί αγκάθι. Ωστόσο, μετά οι φρικιαστικές εικόνες της επίθεσης αντιεξουσιαστών στον ομόλογό του πρύτανη της ΑΣΟΕΕ Δημήτρη Μπουραντώνη, αυτή η συζήτηση γύρω από τον τομέα της ασφάλειας στα Πανεπιστήμια έλαβε χαρακτηριστικά άτυπου δημοψηφίσματος: Τι πανεπιστήμια θέλουμε ; Πατώντας, στον ψηφισμένο νομο 4777 ο πρύτανης του ΑΠΘ δεν έκανε τίποτα περισσότερο από την πιστή εφαρμογή του, δημιουργώντας παράλληλα και μια ιδιωτική φύλαξη στο ΑΠΘ η οποία τουλάχιστο τα τελευταία χρόνια αποδίδει καρπούς.
Ενόψει εκλογών, το όνομά του στριφογυρίζει από Βρυξέλες, έως Βουλή και από αυτοδιοίκηση έως περιφέρεια. Οι σχέσεις του με τον πρωθυπουργό παραμένουν άριστες, ωστόσο, καμια κουβέντα που να μαρτυρά κάθοδό του στον πολιτικό στίβο υπό οποιαδήποτε ιδιότητα δεν επιβεβαιώνεται τουλάχιστο έως τώρα. Και σίγουρα όχι από τον ίδιο.
Ίσως η εικόνα ενός άτεγκτου και αυστηρού ανθρώπου να τον αδικεί ακόμη κι ο ίδιος αντιπαθεί να τον θυμούνται στην διάρκεια της θητείας του εν μέσω μάλιστα πανδημίας μόνο για την στάση του απέναντι στους καταληψίες: Εκτός πρυτανείας διαπιστώνει κανείς αυτό που απολάμβανε ο ίδιος ως φοιτητής των 80s : Τις συζητήσεις στα στέκια «Τα δέκα βήματα στην άμμο» και το «Διόνυσο» ώς τα ουζερί της Ανω Πόλης και της Καλαμαριάς κι όχι στο … Στέκι του Βιολογικού. Περισσότερο θα προτιμούσε κι ο ίδιος να τον μνημονεύουν για τους άλλους δυο πυλώνες των προγραμματικών υποσχέσεών του και κυρίως για την κατάταξη του ΑΠΘ ανάμεσα στα 500 κορυφαία πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου. Διατηρώντας την ιδιότητα μόνο του Δόκτωρα Τζέκιλ κι επουδενί ενός Μίστερ Χάιντ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ KARFITSA
