Συνέντευξη στην Αγγελική Κριαρίδου
Για το ρόλο του θεάτρου και γενικότερα της τέχνης στη διαμόρφωση της κοινωνίας, αλλά και το πώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αναπαράγουν στερεοτυπικές αντιλήψεις, παραχώρησε συνέντευξη στην Καρφίτσα ο σκηνοθέτης, Στάθης Μαυρόπουλος, με αφορμή την παράσταση «Η Απειλή». Ο σκηνοθέτης κάνει λόγο για ένα έργο «σχεδόν προφητικό», που άπτεται κοινωνικών ζητημάτων, με την τηλεόραση να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαμόρφωση της πλοκής.
Ποια η αφορμή για την παράσταση «Η Απειλή»; Πώς συνδέεται με την εποχή μας;
Το έργο το είχα πρωτοδιαβάσει το 2013 και από τότε μου είχε κάνει πολλή εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο η Άρτεμις Μουστακλίδου έθιγε άμεσα τόσο σοβαρά ζητήματα σε μια κωμωδία που έφτανε στα όρια του παραλόγου. Μετά την μεγάλη άφιξη των μεταναστών το 2016 σκέφτηκα ότι το έργο ήταν πολύ επίκαιρο και μετά και την έναρξη της πανδημίας το 2019 κατάλαβα ότι είναι όχι απλά επίκαιρο αλλά σχεδόν προφητικό. Εγκλεισμός, ρατσισμός, ξενοφοβία, έλλειψη αλληλεγγύης, ενδοοικογενειακή βία και ο ρόλος των ΜΜΕ και κυρίως της τηλεόρασης είναι τα βασικά θέματα που συνδέουν το έργο με την εποχή μας.
Με ποιες «απειλές» έρχεστε αντιμέτωπος καθημερινά;
Η μεγαλύτερη απειλή είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Πρέπει να τον φροντίσουμε, να κρατάμε το μυαλό μας καθαρό και ανοιχτό, να μάθουμε να ακούμε τους άλλους να αποκτήσουμε την περίφημη ενσυναίσθηση, να μην ζούμε σαν να είμαστε το κέντρο του κόσμου.
Θεωρείτε πως τα ΜΜΕ συμβάλλουν στην αναπαραγωγή στερεοτυπικών αντιλήψεων;
Κυρίως. Και ιδιαίτερα η τηλεόραση που ακόμη και σήμερα σε κάποιες ηλικίες είναι σχεδόν το αποκλειστικό μέσο ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Το χειρότερο είναι ότι το κάνουν ύπουλα σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Ακόμη και ένας τίτλος στο δελτίο ειδήσεων, μια λέξη σε μια εκπομπή, ή ένα αστείο στο σενάριο μιας σειράς, μπορούν να περάσουν μηνύματα που καταγράφονται ως «κανονικά». Και οποιαδήποτε παρέκκλιση από αυτά μη αποδεκτή. Κάπως έτσι οι «πρόσφυγες» γίνονται «λαθρομετανάστες», οι «γυναικοκτονίες» γίνονται «εγκλήματα πάθους» και «η έλλειψη ενσυναίσθησης και κοινωνικής αλληλεγγύης» γίνονται «είμαι νοικοκύρης άνθρωπος και κοιτάω το σπίτι μου και τη δουλειά μου». Και για να μην παρεξηγηθώ, η κριτική που κάνω με συμπεριλαμβάνει. Κάνω και εγώ την αυτοκριτική μου γιατί βλέπω πολλή τηλεόραση και πέφτω πάρα πολλές φορές στις παγίδες της.
Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σας, ο ρόλος του θεάτρου αλλά και γενικότερα της τέχνης στη διαμόρφωση της κοινωνίας;
Να θέτει τα μεγάλα ερωτήματα. Να μην τα σκεπάζει κάτω από το χαλί. Να τα φωτίζει, να τα βροντοφωνάζει.
Πρόκειται για μια παράσταση που καταπιάνεται με πολλά κοινωνικά ζητήματα. Τι θα θέλατε να αποκομίσουν οι θεατές;
Αυτό. Να αναρωτηθούν για το καθένα ξεχωριστά. Να ορίσουν, αν μπορούν, τη θέση τους σε σχέση με αυτά και αν νιώσουν την ανάγκη να αναθεωρήσουν. Φυσικά θέλω να περάσουν καλά, γιατί μην ξεχνάμε πως το έργο είναι μια μαύρη κωμωδία!
Ποιος/-οι σκηνοθέτης/ες έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης για εσάς και γιατί;
Ως μέλος της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης από το 1994, είχα τη χαρά και την τύχη να έρθω σε επαφή με σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Νίκος Χουρμουζιάδης, ο Νίκος Αρμάος, η Έρση Βασιλικιώτη και αυτοί είναι φυσικά και οι πρώτοι που με επηρέασαν . Ο τρόπος που δούλευαν με τα κείμενα και τους ηθοποιούς, οι τεχνικές τους, μου δίδαξαν πολλά και αποτέλεσαν μια βάση χωρίς όμως να το έχω συνειδητοποιήσει μιας και δεν σκεφτόμουν ότι θα σκηνοθετήσω και εγώ κάποια στιγμή. Τώρα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώ τους νεότερους σκηνοθέτες που ευτυχώς έχουμε πολλούς και ταλαντούχους που έχουν να μας δώσουν φρέσκιες ιδέες, ταλέντο και γνώση.
Info: «Η Απειλή» στο Θέατρο Τ από τις 4 Φεβρουαρίου
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ Karfitsa
