Όταν εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλτ Τραμπ, διεθνή ΜΜΕ ανέλυαν -μεταξύ άλλων- την ουσιαστική επιρροή της Μόσχας στο αποτέλεσμα της αμερικανικής κάλπης. Ήταν, δηλαδή, σαφής και προφανής ο στόχος του Πούτιν να παρεμβαίνει υπέρ προσώπων και ηγετικών σχημάτων αρεστών στη ρωσική πολιτική και να διευκολύνει τον εξοβελισμό των μη αρεστών.
Της ΕΛΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Στην ΕΕ, οι πρώτες παρενέργειες έχουν ήδη καταγραφεί και είναι σοβαρές. Στη Γαλλία, πχ, ο Μακρόν στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές κατήγγειλε ευθέως τη Μόσχα για παρεμβάσεις. Εν συνεχεία, στη Γερμανία, η απουσία της επί δεκαετίες οικονομικής συνοδοιπόρου του Ρώσου προέδρου ΆνγκελαΜέρκελ προκαλεί σοβαρούς τριγμούς στην πιο σοβαρή οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου, εξαιτίας της ενεργειακής κρίσης. Στη Βρετανία, καταγράφηκαν σημαντικές ρωσικές παρεμβάσεις υπέρ της παραίτησης του Τζόνσον, ο οποίος εξαρχής είχε ταχθεί κατά του πολέμου στην Ουκρανία. Περίπου το ίδιο συνέβη και στην Ιταλία, μετο τράβηγμα του χαλιού στον Μάριο Ντράγκι από τον λαϊκισμό που είχε ταχθεί υπέρ Πούτιν και την άνοδο, κατά πάσα βεβαιότητα, του νεοφασισμού στην Ιταλία στις επικείμενες εκλογές. Ακόμα, όμως, και οι έντονες αντιδράσεις εναντίον της Φινλανδής πρωθυπουργού για τη συμμετοχή της σε ένα απλό πάρτι, κατά πολλούς, έχουν ως αφετηρία τη Μόσχα, λόγω της πορείας τής χώρας της προς το ΝΑΤΟ.
Η ρωσική σκιά πέφτει βαριά πάνω από τις περισσότερες, αν όχι όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Η Μόσχα εκβιάζει στυγνά τις χώρες της Γηραιάς Ηπείρου, κραδαίνοντας την απειλή του ολοκληρωτικού κλεισίματος της στρόφιγγας του ρωσικού φυσικού αερίου.
Προς ώρας, την ανοιγοκλείνει, ανεβάζοντας πυρετό στα ευρωπαϊκά νοικοκυριά που νιώθουν στον σβέρκο τους την ανάσα του κινδύνου να ξεχάσουν μέσα σε έναν χειμώνα όσα είχαν μάθει να θεωρούν δεδομένα και κατεκτημένα: Ένα ανεκτό επίπεδο διαβίωσης, με ανθρώπινες συνθήκες καθημερινότητας, άνετη πρόσβαση στο ζεστό νερό, τις κατάλληλες θερμοκρασίες περιβάλλοντος και την επάρκεια τροφίμων και γενικότερων καταναλωτικών αγαθών.
Δεν κλείνει, βεβαίως, τελείως τις στρόφιγγες, διότι αυτό θα προκαλούσε σημαντικές οικονομικές απώλειες, αλλά τις ανοιγοκλείνει, υποβάλλοντας κυβερνήσεις και λαούς στο μαρτύριο της σταγόνας και σε μια άνευ προηγουμένου αύξηση των τιμών στην ενέργεια, στην κατανάλωση, στις υπηρεσίες.
Ο φόβος,όμως, έχει ήδη απλωθεί παντού.
Η Βρετανία, η οποία σε παλαιότερες δεκαετίες υπήρξε μοντέλο φθηνής ενέργειας, σκέφτεται τώρα να επιστρέψει στην κρατικοποίηση των εταιρειών ενέργειας για να αναχαιτίσει τις υψηλές τιμές.
Η Γαλλία προετοιμάζεται ταχύτατα για το τέλος της ανεμελιάς και της αφθονίας.
Και η Γερμανία, η χώρα που ως «επικεφαλής» του ευρωπαϊκού Βορρά έλυνε κι έδενε για δεκαετίες, ορίζοντας τις μοίρες όλων ημών των υπολοίπων Ευρωπαίων, τώρα βρίσκεται αδύναμη και μοιραία υποταγμένη στην ενεργειακή κρίση. Περισσότερο από όλους.
Με σημαντική καθυστέρηση, η οποία εν πολλοίς οφείλεται στην άρνηση της Γερμανίας και των δορυφόρων της για κοινή ευρωπαϊκή διαχείριση, η ΕΕ αποφάσισε να σκύψει στα σοβαρά πάνω από το πρόβλημα και να αναζητήσει συγκλίσεις.
Το πρώτο σήμα δόθηκε από την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η οποία προανήγγειλε αλλαγές στο μέχρι σήμερα ενεργειακό μοντέλο.
Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι τι θα κάνει η ΕΕ. Αν, δηλαδή, θα τερματιστεί το υφιστάμενο μοντέλο λειτουργίας των χρηματιστηρίων ενέργειας στην ΕΕ, το οποίο σχεδιάστηκε σε άλλες εποχές και για την εξυπηρέτηση άλλων αναγκών και στόχων. Αν θα ενισχυθεί και πριμοδοτηθεί στην πράξη η λογική των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Και το κυριότερο: Αν θα μπειή όχι πλαφόν στις τιμές χονδρικής (ισχύει κατ’ εξαίρεση σε Ισπανία και Πορτογαλία), όπως ζητά ο ευρωπαϊκός Νότος, προεξάρχοντος του Έλληνα πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη, σχεδόν από την έναρξη του πολέμου.
Ο τόσο υποτιμημένος και συκοφαντημένος από τον Βορρά ευρωπαϊκός Νότος ζητά με ένταση εδώ και μήνες -έγκαιρα, δηλαδή- να επιβληθείανώτατο όριο τιμών σε όλη την Ευρώπη.Αυτή θα ήταν μια θεμελιώδης μεταρρύθμιση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.
Η ώρα της κρίσης φτάνει. Αν δεν ορθώσει άμεσα «φράγμα», τα απόνερα της ενεργειακής ακρίβειας δεν θα πνίξουν μόνο τους λαούς, αλλά και τις ηγεσίες τους. Και τότε, θα έχει επιτευχθεί σε τεράστιο βαθμό ο προφανής στόχος της ρωσικής ηγεσίας να διαλύσει την Ευρώπη.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
