Η «αποτυχία » των Ελληνόπουλων στις εξετάσεις του προγράμματος PISA 22 πήρε διαστάσεις ομηρικής τραγωδίας. Ρίχνοντας μια ματιά στους τίτλους των sites σκιάχτηκα: «Πατώσαμε! Ελληνική τραγωδία! Εθνική ήττα!» ήταν μόνο μερικά από όσα μπορούσες να διαβάσεις προτού κουκουλωθείς ξανά στην κουβέρτα της υποκρισίας.
Όταν άρχιζα τη δημοσιογραφία ένας «δάσκαλος» διευθυντής που είχα σε εφημερίδα με βαρύ όνομα μου είχε πει «σημασία έχει ποιος γράφει τι κι όχι τι γράφει ποιος». Εννοώντας, ότι έχει νόημα ποιος λέει αυτό που ακούς, ή γράφει αυτό που διαβάζεις. Η «αποτυχία» των ελληνόπουλων στις εξετάσεις του προγράμματος PISA 22, στην κατανόηση κειμένου και στα μαθηματικά, αντιμετωπίζεται ως εθνική… ταπείνωση από τα ίδια Μέσα που κομπορρημονούσαν για το επίπεδο των ελλήνων μαθητών που διαπρέπουν στο εξωτερικό ως επιστήμονες. Και ως χώρα της υπερβολής σπεύδουμε πάντα να καταδικάζουμε το μπουκάλι κι όχι το κρασί, ανακαλύπτοντας αίφνης το τραγικό εκπαιδευτικό σύστημά μας που βγάζει αποφοίτους κουμπούρες. Τελικά, πότε είχαν δίκιο; Τότε, ή τώρα;
Αν υπάρχει κάποια «τραγωδία» είναι όμως ακριβώς αυτή η στάση των Media. Πριν από λίγο καιρό είχα επισημάνει από τούτη τη στήλη κάποιες από τις παθογένειες του εκπαιδευτικού μας συστήματος, περιορίζοντάς τις σε θέματα όπως η παπαγαλία, ή η προχειρότητα με την οποία διδάσκεται η ελληνική λογοτεχνία και τα αρχαία. Ανάλογη συζήτηση είχα με τους γιους μου 19 και 17 ετών, όταν τους άκουσα στην δική τους αργκό να συνεννούνται με συνομηλίκους τους κόβοντας τις λέξεις: «Μπρο, μην αγχώ και προχώ…». «Ρε σεις, γιατί κόβετε τις λέξεις; Πως συννενοείστε; » ήταν η … εσφαλμένη όπως αποδείχθηκε αφορμή μιας «αντιπαράθεσης» που δεν έβγαλε πουθενά… Στην προσπάθειά μου να τους πείσω ότι τα αρχαία τα μιλούν στην καθημερινότητά τους γιατί όταν τους πονέσει το μάτι θα επισκεφτούν τον οφθαλμίατρο κι όχι τον … ματογιατρό, μου αντιπαρέθεσαν τα δικά τους επιχειρήματα, ότι «η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός και εξελίσσεται ή μεταλλάσσεται».
Το κακό είναι ότι παντού συμβαίνει το ίδιο. Τις «κομμένες» λέξεις τις χρησιμοποιούν και οι Βρετανοί: Αλλιώς μιλούσαν στα 70s, αλλιώς σήμερα. Φυσικά δεν έχω την απαίτηση να ζητά ο πιτσιρικάς ένα … σταχτοδοχείο λέγοντας «μπορείτε να μου φέρετε … ένα τεφροπινάκιο», ούτε να μεταφράζει την καφενειακή οπαδική διάλεκτο «ρε σκοτάδι σύρε πάνω στης Κομοτηνιάς και δώστου το λαιμάρι στο χέρι» σε ένα ντέρμπι ΑΕΚ – Αρη βλέποντας τον Ζαν Ζουλ και τον Μάνταλο, ως άλλος Ζουράρις: «Ω σκότος, όδευε εις τον Θράκα και δίδε τον λάρυγγα εις τα χείρας του», ή «Θράκα τις εθεάθη μετά λάρρυγγος ανά χείρας» (και να με συμπαθάνε οι φίλοι μου φιλόλογοι για το αδόκιμον της μετάφρασης). Πάει; Δεν πάει…
Όσο όμως, πιέζουμε τη νεολαία να μαθαίνει παπαγαλία ανούσιες ημερομηνίες στην ιστορία κι όσο περιλαμβάνονται στα Νέα Ελληνικά περικοπές από κείμενα ελλήνων λογοτεχνών στα οποία ζητάς να ερμηνεύσεις αποσπασματικά, μισές δουλειές θα κάνουμε. Όσο συνεχίζουμε να απαξιούμε τη δουλειά εκείνων των εκπαιδευτικών που όντως ενδιαφέρονται για την εξέλιξη του εκπαιδευτικού συστήματός μας και τους δίνουμε μισθούς πείνας που δε φτάνουν να περάσουν ούτε μια εβδομάδα σε κυκλαδίτικο νησί το χειμώνα, τόσο η παραπαιδεία θα γιγαντώνεται και οι ιδιοκτήτες ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων θα θεωρούν ότι διαθέτουν το αποκλειστικό προνόμιο εξαγωγής αριστούχων. Κι όσο τα media θα κουνούν το δάκτυλο στην πιτσιρικαρία επιβραβεύοντας εξυπνακισμούς των αρμόδιων Υπουργών ως δήθεν μεταρρυθμίσεις, τόσο η γλώσσα μας θα κόβεται ολοένα και περισσότερο μέχρι να φτάσουμε να συνενοούμαστε με νοηματική. Αλλά κι αυτή η ρημάδα, εκπαίδευση θέλει ανάθεμά την…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
