Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει. Και, για μία φορά, ο Θεσσαλονικιός δεν υπερβάλλει. Δεν υπάρχει εύκολα άλλος τόπος όπου το πεύκο κατεβαίνει σχεδόν μέχρι τη θάλασσα, το νερό αλλάζει τρεις αποχρώσεις μέσα σε λίγα μέτρα και ο ήλιος, την ώρα που δύει, σε κάνει να συγχωρείς προσωρινά ακόμη και την επιστροφή της Κυριακής.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΡΑΓΩΓΙΑ
Η Χαλκιδική είναι η μεγάλη θερινή μας αδυναμία. Η οικογενειακή μας παράδοση, η εφηβική μας ανάμνηση, η κυριακάτικη ταλαιπωρία που επαναλαμβάνουμε με θρησκευτική προσήλωση. Είναι τα πρώτα μπάνια, οι τελευταίες βουτιές, τα καρπούζια στο μπαλκόνι, τα κουνούπια στο υπνοδωμάτιο και η μόνιμη βεβαιότητα πως, όσο κι αν γκρινιάξουμε, την επόμενη Παρασκευή θα είμαστε πάλι εκεί.
Είναι ένας ευλογημένος τόπος.
Τόσο ευλογημένος, ώστε προφανώς δεν χρειάζεται και υποδομές.
Το 2026, στη Χαλκιδική, το να πραγματοποιήσεις μια απλή τηλεφωνική κλήση εξακολουθεί να απαιτεί καλή φυσική κατάσταση, γεωγραφικό ένστικτο και κάποια εμπειρία σε τελετουργίες επίκλησης. Βγαίνεις από το σπίτι, σηκώνεις το κινητό ψηλά και αρχίζεις να περιφέρεσαι στην αυλή σαν ραβδοσκόπος που αναζητά υπόγεια ύδατα.
Σε μια γωνία πιάνει μία γραμμή. Δύο μέτρα πιο πέρα εξαφανίζεται. Αν ανέβεις σε καρέκλα, μπορεί να εμφανιστεί 4G. Αν ανέβεις σε πεύκο, ίσως ακούσεις καθαρά και τον συνομιλητή σου. Αν φυσά βοριάς, δεν αποκλείεται να συνδεθείς με πάροχο της Τουρκίας και να χρεωθείς περιαγωγή χωρίς να έχεις εγκαταλείψει ούτε την αυλή σου.
Η συζήτηση στη Χαλκιδική δεν έχει πια αρχή, μέση και τέλος. Έχει μόνο:
—Με ακούς;
—Τώρα;
—Μισό λεπτό, μην κλείσεις.
Και βεβαίως κλείνει.
Το ίντερνετ, από την άλλη, υπάρχει. Το αναφέρουν με υπερηφάνεια ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και εξοχικές κατοικίες: «Δωρεάν Wi-Fi». Πράγματι, δωρεάν είναι. Ακριβώς όπως δωρεάν είναι και το οξυγόνο. Μόνο που το οξυγόνο λειτουργεί.
Συνδέεσαι στο δίκτυο, εμφανίζονται όλες οι παύλες και νιώθεις για λίγα δευτερόλεπτα πολίτης μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας. Ύστερα πατάς να ανοίξει μια σελίδα και προλαβαίνεις να κάνεις ντους, να κόψεις σαλάτα και να συζητήσεις τις ελληνοτουρκικές σχέσεις πριν φορτώσει η πρώτη φωτογραφία.
Η τηλεργασία στη Χαλκιδική δεν είναι μορφή απασχόλησης. Είναι δοκιμασία χαρακτήρα. Μπαίνεις σε τηλεδιάσκεψη, λες «καλημέρα» και παγώνεις στην οθόνη με μια έκφραση υπαρξιακής αγωνίας. Οι συνάδελφοι σε βλέπουν ακίνητο επί δεκαπέντε λεπτά και υποθέτουν ότι διαφωνείς σιωπηρά.
Όσο για την τηλεόραση, εκεί η τεχνολογία συναντά τη λαογραφία. Ο ένας περιστρέφει την κεραία, ο δεύτερος φωνάζει από το σαλόνι και ο τρίτος λειτουργεί ως αγγελιαφόρος ανάμεσα στους δύο.
—Τώρα έπιασε;
—Έπιασε!
—Καθαρά;
—Πεντακάθαρα. Μόνο που ο παρουσιαστής έχει μείνει ακίνητος από το προηγούμενο δελτίο.
Και αμέσως μετά:
Τα ελληνικά κανάλια εμφανίζονται ανάλογα με την ώρα, τη φορά του ανέμου και την καλή διάθεση της κεραίας. Άλλο έχει ήχο χωρίς εικόνα, άλλο εικόνα χωρίς ήχο και άλλο μεταδίδει τον παρουσιαστή σε μικρά ψηφιακά τετραγωνάκια, σαν να έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία κάποιος κυβιστής ζωγράφος.
Το παράδοξο είναι εντυπωσιακό. Μιλάμε για έναν από τους πιο εμβληματικούς τουριστικούς προορισμούς της χώρας. Για μια περιοχή που κάθε καλοκαίρι γεμίζει ασφυκτικά, αποφέρει τεράστια έσοδα και διαφημίζεται ως διεθνής προορισμός υψηλών απαιτήσεων. Οι τιμές έχουν φτάσει προ πολλού στο 2026. Οι υποδομές, όμως, σε αρκετές περιοχές αναζητούν ακόμη το 2006.
Πληρώνεις διαμονή Μυκόνου, καφέ Παρισιού και ξαπλώστρα μικρού οικοπέδου. Μόνο το σήμα παραμένει αυθεντικά παραδοσιακό.
Και το πρόβλημα δεν είναι πια γραφικό. Δεν αφορά μόνο εκείνον που θέλει να ανεβάσει μια φωτογραφία από την παραλία. Αφορά επαγγελματίες, κατοίκους, επιχειρήσεις, τουρίστες, οικογένειες και, κυρίως, περιπτώσεις ανάγκης. Διότι το «δεν έχει σήμα» μπορεί να είναι αστείο όταν δεν στέλνεται ένα βίντεο. Παύει να είναι αστείο όταν πρέπει να καλέσεις βοήθεια.
Η Χαλκιδική δεν χρειάζεται άλλα διαφημιστικά σλόγκαν. Τα τοπία της κάνουν μόνα τους καλύτερη διαφήμιση από οποιαδήποτε καμπάνια. Χρειάζεται σοβαρότητα, επενδύσεις και υποδομές αντάξιες της φήμης, της επισκεψιμότητας και των χρημάτων που παράγει.
Γιατί πράγματι, σαν τη Χαλκιδική δεν έχει.
Αλλά δεν γίνεται, σε έναν τόπο που μοιάζει με επίγειο παράδεισο, για να βρεις σήμα να πρέπει να πλησιάσεις περισσότερο προς τον ουρανό.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
