Στο Τελ Αβίβ στρέφεται τη Δευτέρα 31 Αυγούστου το ενδιαφέρον για ένα από τα σημαντικότερα εξοπλιστικά προγράμματα της ελληνικής «Ατζέντας 2030».
Ελλάδα και Ισραήλ αναμένεται να υπογράψουν τις συμφωνίες για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», το ολοκληρωμένο, πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας που φιλοδοξεί να δημιουργήσει ένα ενιαίο δίκτυο προστασίας απέναντι σε αεροσκάφη, drones, πυραύλους και βαλλιστικές απειλές.
Η συμφωνία θα υπογραφεί μεταξύ της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας και της SIBAT, της Διεύθυνσης Διεθνούς Αμυντικής Συνεργασίας του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας. Στη συμφωνία συμμετέχουν επίσης ισραηλινοί αμυντικοί φορείς και εταιρείες που έχουν αναλάβει επιμέρους τμήματα του προγράμματος.
Πρόγραμμα άνω των 3 δισ. ευρώ

Το κόστος του βασικού προγράμματος αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας υπολογίζεται σε λίγο πάνω από 3 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σκέλη της ευρύτερης προσπάθειας εκσυγχρονισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και εντάσσεται στον σχεδιασμό για τη δημιουργία ενός δικτυοκεντρικού συστήματος άμυνας, αντί της λειτουργίας μεμονωμένων οπλικών συστημάτων.
Στον πυρήνα του προγράμματος βρίσκονται ισραηλινά συστήματα διαφορετικών εμβελειών, μεταξύ των οποίων τα SPYDER της Rafael, Barak MX της Israel Aerospace Industries (IAI) και David’s Sling της Rafael, τα οποία προορίζονται να λειτουργούν συμπληρωματικά και να δημιουργούν διαδοχικά επίπεδα προστασίας.
Παράλληλα, προβλέπεται η αξιοποίηση προηγμένων ραντάρ, συστημάτων διοίκησης και ελέγχου και τεχνολογιών αντιμετώπισης μη επανδρωμένων απειλών, ώστε οι διαφορετικές δυνατότητες να λειτουργούν ως ένα ενιαίο επιχειρησιακό δίκτυο.
Σε 35 μήνες η πλήρης ανάπτυξη
Το χρονοδιάγραμμα είναι ιδιαίτερα φιλόδοξο.
Ο Νίκος Δένδιας έχει αναφέρει ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα είναι πλήρως επιχειρησιακή μέσα σε 35 μήνες. Η παράδοση, ωστόσο, δεν θα πραγματοποιηθεί σε μία φάση, αλλά σταδιακά, με τα επιμέρους συστήματα να εντάσσονται προοδευτικά σε επιχειρησιακή λειτουργία.

Με την υπογραφή των συμβάσεων τη Δευτέρα ξεκινά ουσιαστικά η αντίστροφη μέτρηση για την υλοποίηση του προγράμματος.
Κλειδί η συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχόλησαν τις διαπραγματεύσεις Ελλάδας και Ισραήλ ήταν η συμμετοχή της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.
Η Αθήνα έχει θέσει ως βασική προϋπόθεση τη συμμετοχή ελληνικών εταιρειών σε ποσοστό τουλάχιστον 25% της αξίας του προγράμματος. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, οι σχετικές εκκρεμότητες έχουν αντιμετωπιστεί και η ελληνική βιομηχανική συμμετοχή αποτελεί πλέον μέρος της συμφωνίας.
Το στοιχείο αυτό θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως προμήθεια έτοιμων οπλικών συστημάτων, αλλά ως επένδυση που μπορεί να ενισχύσει τις τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητες της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Ένα νέο μοντέλο αεράμυνας
Η βασική φιλοσοφία του προγράμματος είναι η δημιουργία πολλαπλών και αλληλοεπικαλυπτόμενων επιπέδων προστασίας, ώστε διαφορετικά συστήματα να μπορούν να αντιμετωπίζουν διαφορετικού τύπου και εμβέλειας απειλές.

Το νέο δίκτυο θα πρέπει να λειτουργεί συνδυαστικά με τα υφιστάμενα μέσα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, μεταξύ των οποίων και οι συστοιχίες Patriot, δημιουργώντας ένα ευρύτερο πλέγμα αντιαεροπορικής, αντιβαλλιστικής και αντι-drone άμυνας.
Η ανάγκη για μια τέτοια αρχιτεκτονική έχει ενισχυθεί από την εξέλιξη των σύγχρονων συγκρούσεων, όπου drones, περιφερόμενα πυρομαχικά, πύραυλοι cruise και βαλλιστικοί πύραυλοι αποτελούν πλέον μέρος του ίδιου επιχειρησιακού περιβάλλοντος.
Το «πράσινο φως» από το ΚΥΣΕΑ
Το πρόγραμμα εγκρίθηκε από το ΚΥΣΕΑ στις 23 Ιουλίου 2026, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου πακέτου αμυντικών προμηθειών που εντάσσεται στην «Ατζέντα 2030» για τον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων.
Η συμφωνία της Δευτέρας αποτελεί πλέον το επόμενο καθοριστικό βήμα: από την πολιτική έγκριση περνά η «Ασπίδα του Αχιλλέα» στη φάση της υλοποίησης.
Για την Αθήνα, πρόκειται για μια επένδυση που αλλάζει τη φιλοσοφία της αεράμυνας, με στόχο ένα ενιαίο, διασυνδεδεμένο και πολυεπίπεδο σύστημα, ικανό να αντιμετωπίζει το πλήρες φάσμα των σύγχρονων εναέριων απειλών.





