Το μπαράκι πάνω από την Εγνατία στα δεξιά της Ροτόντας. Είναι self service και είναι βροχερό απόγευμα Κυριακής. Μια κοπέλα κάθεται σ΄ένα τραπέζι και πλέκει, ενώ ένας ερασιτέχνης ντι τζέι παίζει μουσικές από βινύλια. Το Ηλεκτρον παίζει γενικά μουσικές μόνο από βινύλια.
Το μπαράκια πάνω στη θάλασσα, λίγο κιτς, αλλά κεφάτα. Ανήκει σε κάποιον και πολύ συχνά παίζει μουσική ερασιτεχνικά μία φίλη μου. Γίνεται πάρτι κάθε φορά που παίζει. Κυρίως ξεφαντωμένες πενηντάρες χωρισμένες.
Το Μπερλίν. Πάντα εκεί. Με άπειρες ιστορίες με τον Αγγελάκα, τον Παυλίδη, όλη την καλτίλα των έιτις να ξημεροβραδιάζεται εκεί. Και την πιο καλτ φιγούρα όλων, τον Παπαδόπουλο το Θόδωρο να πίνει καφέ σε κάποιο μπαρ του κέντρου, όχι το δικό του και να διηγείται με μοναδικό τρόπο ιστορίες. Τις ιστορίες της ζωής του.
Το de facto. Το πιο παλιό μπαρ της πόλης. Εκεί ερωτοτροπήσαμε όλοι στην εφηβεία μας, εκεί κριτικάρουμε τα τεκταινόμενα και τώρα. Οι φασέοι πενηντάρηδες και οι εναλλακτικές σαραντάρες μπλέκονται με τη gen z και τα βρίσκουν μεταμεσονύκτιες ώρες με τις μουσικές του Γιώργου.
Τα μπαρ της Παλαιών Πατρών. Κάποιοι κάνουν λόγο για αρχοντοχωριατιά. Άλλοι για το μεγάλο προξενιό της πόλης. Και από την άλλη τα καφέ της νεολαίας.
Τα μπαρ της Προξένου ΚΟρομηλά και η Υφήλιος. Με φωτάκια και λαμπιόνια τα χριστούγεννα γίνονται ένα πολύχρωμο χωριό από ποτά, φραπέδες και κοκτέιλ.
Τα μπαρ στα Λαδάδικα. Ένας άλλος κόσμος, μεταξύ ελληνάδικων και τσιφτετελομάγαζων, χάρμα οφθαλμών για τους τουρίστες. Μαστ η ψεύτικη γούνα. Γόβα απαραίτητη επίσης.
Τα μπαρ πάνω από την Εγνατία. Εκεί να πας να καταλάβεις τι σημαίνει decumanus maximus. Μία πόλη πάνω από την πόλη. Και μια γενιά να μπλέκεται με την άλλη διαφωνώντας.
Τα μπαρ στα Άνω Λαδάδικα. Στο όριο όλα. Λίγο σουβλάκι, λίγο μπίρα και πάρε με αγκαλιά με πίτσα λεπτή και ρόκα. Ποζέλι ο αρχιτέκτων, ποζέλι και η πιτσαρία.
Και ο καθένας με ένα δικό του μπαρ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
