Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Σχολικού Εκφοβισμού, υπενθυμίζει κάτι που η καθημερινότητα έτσι κι αλλιώς δεν επιτρέπει σε κανέναν να ξεχάσει. Αυτό δεν είναι άλλο από την βία μεταξύ ανηλίκων και την επιβολή των νταήδων στους κοινωνικά (;) ευάλωτους μαθητές.
«Σχολικός» κι «εκφοβισμός» δύο λέξεις που δεν γίνεται να πορεύονται μαζί. Το σχολείο σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραπέμπει σε ένα περιβάλλον στο οποίο κυριεύει ο φόβος κι η ανασφάλεια. Όμως καλούμαστε να αναγνωρίσουμε κάτι. Κάθε μέρα, κάθε παιδί που ξυπνάει για να πάει στο σχολείο του, κουβαλάει μαζί του εκτός από τα σχολικά του αντικείμενα και την ψυχή του, τα τραύματά και τα βιώματά του.
Τι έιναι μία τάξη; Ένα σύνολο από ακροατές που περιμένουν να ακούσουν μια διάλεξη ενός ή περισσότερων δασκάλων; Σαφώς και όχι! Αντιθέτως, είναι ένα σύνολο από αθώες ψυχές που εκτίθενται σε έναν κόσμο που πεισματικά πολεμάει αυτήν ακριβώς την αθωότητα. Κάθε παιδί, μα κάθε παιδί, κάτι φοβάται και κάποιον φόβο παλεύει να νικήσει, μικρό ή μεγαλύτερο. Ο δάσκαλος οφείλει να είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης για κάθε μαθητή και όχι επιλεγμένα. Τα δύο μεγαλύτερα στρατηγικά λάθη από πλευράς του σχολείου θα είναι αφενός να επιτρέψει την διαιώνηση του διαχωρισμού των παιδιών σε θύματα και θύτες καθώς επίσης και στην οικειοποίηση της θυματοποίησης ως ευρύτερη νοοτροπία.
Όσον αφορά την μορφή του εκφοβισμού, μπορεί να παρουσιάζεται με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά και σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να δώσουμε ισότιμη σημασία – από το λεκτικό «πειράγμα» μέχρι τη σωματική βία. Όμως, η κοινή τους εκδήλωση είναι η επιθετικότητα που στοχεύει στην απομόνωση του θύματος από την κοινωνική ομάδα. Ένα παιδί που υποφέρει από σχολικό εκφοβισμό αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μεταξύ άλλων και τον ψυχολογικό πόνο της απόρριψης και του αποκλεισμού. Ωστόσο, η παράλογη αυτή διάσταση μεταξύ του «σχολικού» και του «εκφοβισμού» δεν πρέπει να παραμένει αναλλοίωτη. Η εκπαιδευτική κοινότητα, σε συνεργασία με γονείς και κοινωνικούς παράγοντες, έχει το καθήκον να επεμβαίνει ενεργά για να ανατρέψει αυτή την τάση.
Μέσω της ενίσχυσης της ενσυνείδησης και της δημιουργίας μιας νέας κουλτούρας σεβασμού, μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι το σχολείο θα είναι ένας ασφαλής χώρος που θα ευνοεί θετικά συναισθήματα. Ο σχολικός εκφοβισμός δεν πρέπει να είναι μια αποδεκτή πρακτική στο σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα. Και ενώ οι δύο λέξεις αυτές μπορεί να φαίνονται ασύνδετες, η αλήθεια είναι ότι η καταπολέμηση του σχολικού εκφοβισμού απαιτεί από όλους μας να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να δημιουργήσουμε ένα πιο φιλικό και συμπονετικό περιβάλλον εκπαίδευσης.
