Φέτος, η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου καλωσορίζει το φθινόπωρο, με την δράση “ ΣΙΝΕΜΑ ΞΑΝΑ” καλώντας τον κόσμο να παρακολουθήσει ελληνικό ( και όχι μόνο) σινεμά από τις 15 Σεπτεμβρίου έως τις 20 Οκτωβρίου, μέσα από έναν κύκλο προβολών περισσότερων από 50 σημαντικών ταινιών σε 8 πόλεις της Ελλάδας.
Γράφει ο Χρήστος Ασημάκης
Μυθοπλασία και ντοκιμαντέρ, από τη δεκαετία του 50 έως σήμερα, σε ένα εκλεκτικό πρόγραμμα 5 ενοτήτων υπό την επιμέλεια ξεχωριστών προσωπικοτήτων.
Στις 28/9 ώρα 19:30, η “Γλυκιά Συμμορία” του Νίκου Νικολαΐδη, επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη για να συνεχίσει να σκληραίνει κι να μαγεύει το κοινό με την τρυφερότητα της, στην αίθουσα του Village Makedonia Hall, στα πλαίσια της ενότητας «ΠΑΤΡΙΣ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ» με επίκεντρο την ελληνική ταυτότητα, από τη Μαρίσσα Τριανταφυλλίδη και την Εύα Σαμιώτη.
Η «Γλυκιά Συμμορία» μιλάει για μία κοινωνία σαπισμένη, η οποίααπαρτίζεται από ανθρώπους που αγαπούν με πάθος, αναζητούν, που η αγκαλιά τους είναι τόσο φλογερή όσο η ψεύτικη και πορσελάνινη είναι η νόρμα γύρω τους.
Ο Νίκος Νικολαΐδης με αυτό το φιλμ συνεχίζει την «τριλογία των περιθωριακών» («Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα», «Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα») με χαρακτήρες όχι απαραίτητα ομοϊδεάτες, αλλά ικανούς να συνυπάρχουν μεταξύ τους, έχοντας την κοινωνία να τους μετατρέπει είτε σε φαντάσματα είτε σε παράσιτα αναλόγως της στιγμής…Το παράδοξο είναι, πως καταφέρνει ο σκηνοθέτης να κάνει το κοινό να «ζηλεύει» τους καταραμένους ήρωες του.
Τέσσερις φίλοι , ερχόμενοι από ένα αρκετά ηλεκτρισμένο παρελθόν, μπλεγμένοι σε ληστείες και λοιπές παράνομες πράξεις ενώνονται και πάλι μετά την αποφυλάκιση του φίλου τους Αντρέα και μένουν μαζί σε μία αισθητικά καταπληκτική αλλά ετοιμόρροπη μονοκατοικία.
Ξεκινώντας για άλλη μία φορά να υπάρχουν αντισυμβατικοί στην καθημερινότητα τους και μαχόμενοι από αντιεξουσιαστικά πόστα, τραβάνε τα βλέμματα των αρχών και αντιμετωπίζουν μία στενή παρακολούθηση από έναν μαυροφορεμένο άντρα.
Το φιλμ είναι τρικυμιώδες, σαν μία σειρήνα ασθενοφόρου που διαρκεί δυόμιση ώρες, τα χρώματα τόσο έντονα και επικίνδυνα στην χρήση τους, που νιώθεις πως βλέπεις χρώματα πρώτη φόρα στην ζωή σου. Οι ήρωες γίνονται σκλάβοι για την μεταξύ τους προσοχή, η τραγική τους διάσταση τους κάνει τόσο ελκυστικούς, αισθηματίες αλλά και θλιβερά μοναχικούς. Έχουν μάθει να αγαπούν ερωτικά, φιλικά, η ζωή όμως τους έχει φέρει σε ένα συναισθηματικό αδιέξοδο… ψάχνουν κάτι να κρατηθούν, κάτι που θα άξιζε ακόμα και να πεθάνουν.
Στην σκηνή που ο Αντρέας (Τάκης Σπυριδάκης) βγαίνει από τη φυλακή και κοιτάζει τα φιλαράκια του, τρέχει κατά πάνω τους βγάζοντας τα ρούχα του ένα ένα από την χαρά και την αγανάκτηση του. Θα έλεγε κανείς πως κάτι τον άλλαξε εκεί μέσα, αλλά δεν αλλάζουν αυτοί που πιστεύουν μας λέει ο Νίκος Νικολαΐδης και έτσι μας φερνει στην τελευταία σκήνη…
Οι αρχές έχουν μπει μέσα στο σπίτι και έχουν σκοτώσει την Μαρίνα και την Σοφία, βρίσκουμε τους πρωταγωνίστες μας στον πάνω όροφο τρομαγμένους να αλληλοκοιτάζονται με ένα οπλό με την τελευταία φράση του φιλμ….«Μην τους αφήσεις τους γαμημένους να μπούνε μέσα… Μη ζήσουμε έτσι ρε φίλε.» Σε συνδιασμό της μουσικής του Γιώργου Χατζηνάσιου, αυτή η φράση θα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Θα προηγηθεί εισαγωγή και έπειτα Q&A με τη συμμετοχή των Μαρί Λουίζ Βαρθολομέου, σκηνογράφου και παραγωγού, Δωρας Μασκλαβάνου και του Άλκη Παναγιωτίδη.
Σενάριο, Σκηνοθεσία: Νίκος Νικολαΐδης
Ηθοποιοί: Δέσποινα Τομαζάνη, Δώρα Μασκλαβάνου, Τάκης Μόσχος, Τάκης Σπυριδάκης, Άλκης Παναγιωτίδης, Λένια Πολυκράτη
Έγχρωμη 152’
