Ήταν Απρίλιος του 1955, όταν ο σπουδαίος Γάλλος συγγραφέας, φιλόσοφος, λογοτέχνης επισκέφτηκε την Αθήνα, κατόπιν πρόσκλησης του Άγγελου Κατακουζηνού.
Την περίοδο εκείνη, η Ελλάδα ζούσε με νωπές ακόμη τις μνήμες από τον εφιάλτη του Εμφυλίου, την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη βίωνε την αγωνία ενός νέου πολέμου, αυτή τη φορά «ψυχρού». Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο, ο πνευματικός κόσμος επιδιώκει να δει με μια περισσότερο ψύχραιμη ματιά τα γεγονότα προσπαθώντας να θέσει την συζήτηση γύρω από την κρίση στην Ευρώπη, στις σωστές βάσεις. Αυτή η συζήτηση για πολλούς, αποδείχτηκε τελικά προφητική.
Ο διάσημος ψυχίατρος της εποχής Άγγελος Κατακουζηνός σε απόλυτη συννενόηση με την Ελληνογαλλική Πολιτιστική Ένωση, αποφασίζει να προσκαλέσει τον Αλμπέρ Καμύ σε μια συζήτηση για το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Συνομιλητές του Καμύ, ήταν μεταξύ άλλων, οι Ευάγγελος Παπανούτσος, Κωνσταντίνος Τσάτσος, Γεώργιος Θεοτοκάς, Φαίδων Βεγλερής και Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας. Το Γαλλικό Ινστιτούτο γέμισε με κόσμο, μια τρανή απόδειξη πως το ελληνικό κοινό λαχταρούσε να ακούσει τον εμπνευσμένο Γάλλο στοχαστή και τους, όπως αποδείχτηκε, απόλυτα άξιους συνομιλητές του οι οποίοι προσέγγισαν το θέμα μέσα από μια ουσιαστική και βαθιά ανάλυση. Παράλληλα δε, η μεταπολεμική γαλλική διανόηση στάθηκε στο ύψος της λεπτής αυτής περίστασης αναλύοντας κρίσιμα φιλοσοφικά ζητήματα όπως μεταξύ άλλων, οι κίνδυνοι από την τεχνοκρατία και η εναρμόνιση της επιστήμης με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ο Καμύ στον λόγο του, απαντάει με αισιοδοξία σε όλα όσα διχάζουν τον κόσμο αναφορικά με το μέλλον της Ευρώπης. Φαίνεται μάλιστα να υποστηρίζει πως η Ευρώπη δεν έχει να φοβάται την ανάπτυξη της τεχνολογίας αλλά τις παρωχημένες ιδεολογίες. Μάλιστα, η πίστη του γύρω από την αναδημιουργία της Ευρώπης μετά τα δεινά που προξένησε ο πόλεμος, διακαιώνεται δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1957, με την περίφημη συνθήκη της Ρώμης η οποία αποτέλεσε την αρχή της ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ).
