Σήμερα θα σας διηγηθώ μια ιστορία από τα χείλη μιας Κύπριας ποιήτριας, φιλολόγου και ζωγράφου.
Η ευγενική Πόπη Μπίσσα με τα έργα της μας προσγειώνει γλαφυρά, παραστατικά στο σήμερα, στο τώρα, ωθώντας μας να διακριβώσουμε πού βρισκόμαστε, να ανακαλύψουμε και στοργικά να αγκαλιάσουμε τον δικό μας μεταφερόμενο παράδεισο. Με αισιόδοξη γραφή και τρυφερό ποιητικό πνεύμα έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι η ευτυχία βρίσκεται μέσα μας και ανθίζει, φουντώνει με τη θετική μας στάση και το ατόφιο ενδιαφέρον που δείχνουμε καθημερινά στις λεπτομέρειες της ζωής. Με ποιήματα και εικαστικά έργα, με λέξεις, με χρώματα και ζωντανά υλικά αναδεικνύει την επίκαιρη ανάγκη για ζωή, φιλία, αγάπη, ευτυχία, ευημερία, πίστη και ελπίδα, έχοντας βαθιά επίγνωση ότι ο καρπός της αισιοδοξίας έχει ευεργετικά αποτελέσματα στο σώμα και στη ψυχή. Άλλωστε η ίδια η τέχνη είναι ίαση προς πάσα κατεύθυνση. Να, εκεί στέκει η Πόπη Μπίσσα και το ταξίδι αρχίζει:
«Οι Αποτυπώσεις μου γεννήθηκαν σ’ ένα εργαστήρι τέχνης. Τότε που η εικόνα της θάλασσας δεν έλεγε να φύγει από το μυαλό μου. Τότε κατάλαβα πως έπρεπε να την ακολουθήσω, να κολυμπήσω στα κύματά της. Κι η θάλασσά μου θέριεψε. Κι έγινε κύμα, έγινε ήχος, έγινε σταγόνα, θύελλα, βυθός. Και βυθίστηκα μαζί της. Έγινα ένα με τη σαγήνη και την ομορφιά της. Άρχισα λοιπόν ν’ αποτυπώνω τις θαλασσινές μου εικόνες στον καμβά. Και κάθε που ατένιζα μια άλλη θάλασσα το χτυποκάρδι μου δεν έλεγε να σταματήσει. Έγινε η φωνή μου, η ματιά μου.
Με το πινέλο αποτύπωνα το τοπίο της. Άλλοτε τοπίο γαλήνιο κι άλλοτε τοπίο φουρτουνιασμένο. Και μαζί του ήχοι και λέξεις. Λέξεις που ξεδίπλωσαν κόσμους ονειρικούς. Με χρώματα κι αισθήσεις. Κι η ζεστή έμπνευση όλο και πλημμύριζε μ’ ένα αίσθημα ελευθερίας. Οι λέξεις έγιναν στίχοι που συνόδευαν το τοπίο του καμβά και «ξεδίπλωναν χρώματα και κόσμους που υπάρχουν για μένα μόνο». Στις θάλασσές μου αντίκριζα την ψυχή μου κι η ψυχή μου έβρισκε γαλήνη μονάχα στον καμβά και στο ποιητικό χαρτί.
Μα δεν έλεγε να κοπάσει η φουρτούνα της ψυχής αποτυπώνοντας τα θαλασσινά τοπία. Ανδρώθηκε σαν το κύμα της και φανέρωσε μια άλλη δυναμική. Τη δυναμική της επιφάνειας και του αέναου ήχου της. «Ήχοι από στάλες πράσινες και κόκκινες και μαύρες». Συνέχισαν οι Αποτυπώσεις μου ανιχνεύοντας τη δομή του νερού και της σταγόνας. Στον καμβά πρόσθεσα τη λέξη ως τη φωνή της θαλασσινής μου ελευθερίας. Και κάθε εικόνα πλέον ζωντάνευε με τον ήχο που δημιουργεί ο στίχος ως η ποιητική μου ταυτότητα. Περιδιάβαζα λοιπόν, για πολύ καιρό στις Θάλασσες του Κόσμου καταγράφοντας τις ζωγραφικές και λεκτικές μου εικόνες.
Και πλάι στο υδάτινό μου καταφύγιο υψώθηκαν κάποια ανύποπτη στιγμή πλαγιές, ασβεστώματα κι επιφάνειες. Και με παρέσυραν στο διάβα τους. Κι η ποιητική φωνή μέθυσε και πάλι με μια γήινη μέθη. Που άγγιξε τον ουρανό καθώς το βουνό μου υψώνεται από την αγαπημένη γη, σεμνό, κι ακουμπάει τον ουρανό. Και κοίταζα γύρω κι η ματιά μου αντίκρισε το φως, τα σύννεφα, το σπουργίτι και τη σιωπή. Συνέχισα λοιπόν τις Αποτυπώσεις μου με την ψυχή μου να περιδιαβάζει και να εστιάζει στη γαλήνη της ζωής. Συντροφιά με τα παιδιά μου που πλάτυναν γλυκά τον ποιητικό μου κόσμο. Κι η τόση ομορφιά γέννησε και πάλι στίχους.
Μα μια μέρα του Φλεβάρη, η ψυχή μου άκουσε τον «ήχο από σίδερα κι οχήματα που παλεύουν στο σκοτάδι». Ένα ήχο χωρίς τον ρυθμό της μουσικής. Τον ήχο που βίασε τις ζωές των ανθρώπων κι οδήγησε τον ποιητικό μου καμβά στη λάβα που έκαιγε τις ψυχές, σε μια γυναίκα μ’ ένα σκουφί στο χρώμα του αίματος. Τη γυναίκα της Μαριούπολης. Εικόνες τραγικές, εικόνες αληθινές.
Κι έγραψα για όσα η καρδιά μου στέναζε με την ελπίδα να βρω λυτρωμό. Αυτό αποζητάω σ’ αυτόν τον κόσμο. Να μιλάω για χρώματα κι αισθήματα με την ελπίδα η φωνή μου να ανατρέψει το σκοτάδι και να ανασύρει απ’ τα βάθη την πνοή.»
Τα ποιήματα της Μπίσσα είναι σε συνεχή διάλογο με τα δεκατέσσερα έργα τέχνης της ιδίας που κοσμούν τούτη την ποιοτική έκδοση. -«Κι ο προορισμός μας;» Φαίνεται να διερωτώνται καθώς προχωράμε μέσα στις σελίδες του έργου. – «Ποιος είναι; Προς τα που πάμε;» -«Μόνο οι αδύνατοι και οι βαρετοί του κόσμου ξέρουν πού πάνε», γράφει ο Τομ Ρόμπινς, «Κι ένα τέτοιο ταξίδι», λέει, «σπάνια αξίζει». -«Το ταξίδι είναι η μεγαλύτερή μας επιτυχία», καταλήγουν με χάρη και ελπίδα. -«Η επιτυχία του να μπορείς να το απολαύσεις – με αισιοδοξία και περιέργεια». -«Γιατί η επιτυχία δεν είναι δρόμος. Είναι τρόπος ζωής.» Ας ανοίξουμε τους ορίζοντές μας αγαπητοί αναγνώστες, αγαπητές αναγνώστριες, ας μεταλάβουμε το ζωογόνο μήνυμα της ανά χείρας ποιητικής συλλογής, κι ας βαδίσουμε με αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση τον δρόμο τον ανώτερο.
