Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος «Koza Mostra», Ηλίας Κόζας, μιλάει στην «Karfitsa» για την αγάπη του για το τραγούδι, για τα φοιτητικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη ως μουσικός, καθώς και για τη συνεργασία και τη σχέση του με τα μέλη του συγκροτήματος.
Συνέντευξη στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΛΑΔΑ
Το ελληνικό συγκρότημα ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη, την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου στο πλαίσιο του Balkan Festival. Αποτελείται από τους Ηλία Κόζα, Σταύρο Αποστολίδη, Τάσο Γκέντζη, Στέλιο Φράγκο, Γιάννη Μπέλλο, Δημήτρη Ράπτη και συνδυάζει σκα, πανκ και έθνικ – ροκ μουσική μαζί με το στυλ της Βαλκανικής λαϊκής μουσικής, όπως το ρεμπέτικο. Ξεχωριστό αποτελεί το νέο άλμπουμ τους, που ακούει στο όνομα «BILIO» και πάει κόντρα σε όλα τα στερεότυπα του παρελθόντος αλλά και του παρόντος, ειδικά σήμερα που η γυναικεία φύση δέχεται απανωτά χτυπήματα με όλα αυτά τα κρούσματα κακοποίησης.
Από πότε ξεκίνησε η αγάπη σας για τη μουσική γενικότερα και για το τραγούδι ειδικότερα;
Η αγάπη μου για τη μουσική ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία ύστερα από σπουδές που έκανα στο πιάνο, αλλά και από τις επαφές που είχα με συμμαθητές που έπαιζαν και αυτοί μουσικά όργανα και «ψαχνόμασταν» γενικότερα μουσικά. Στην αρχή, στα συγκροτήματα που ήμουν μέλος έπαιζα πλήκτρα, ενώ μετά από κάποια χρόνια, όταν ήρθα φοιτητής στη Θεσσαλονίκη και με τις συναναστροφές που είχα με άλλους μουσικούς, άρχισα σιγά σιγά να τραγουδάω κιόλας.
Στα φοιτητικά σας χρόνια στη Θεσσαλονίκη υπήρχε κάποια σημαντική μουσική περίοδος που σας έμεινε ανεξίτηλη;
Το 2002 που είχα έρθει φοιτητής υπήρχαν κάποια μαγαζιά που ήταν αρκετά σημαντικά για εμάς, διότι αποτελούσαν το «εύκολο» χρήμα για νεαρούς μουσικούς. Κάποια από αυτά ήταν στην Βύρωνος όπως το «Παπαγάλος», το «Funky», το «Inside» και το «Malt n’ Jazz». Οπότε θα πω ότι εκείνη ήταν μια σημαντική μουσική περίοδος όπου προσπαθούσαμε να εξελιχθούμε και να αποκτήσουμε κοινό μέσω της μουσικής που κάναμε. Το να πηγαίνεις σε μία πόλη όπου υπάρχουν μαγαζιά που σου δίνουν ευκαιρία να παίξεις και να σε ακούσει κόσμος και να υπάρχει και το ανάλογο κοινό, είναι πολύ σημαντικό.
Πώς προέκυψε η ονομασία του συγκροτήματός σας «ΚΟΖΑ ΜΟΣΤΡΑ»;
Ουσιαστικά είναι ένα λογοπαίγνιο, το οποίο προκύπτει από το επίθετό μου «Κόζας» και έχει να κάνει με την ιταλική μαφία «Κόζα Νόστρα», παραπέμποντας και καλά σε μία ελληνική «μαφία» μουσικής.
Πώς θα περιγράφατε τη συνεργασία και τη σχέση σας με τα μέλη του συγκροτήματος;
Γενικώς τα συγκροτήματα στην Ελλάδα είναι δύσκολα, διότι δύσκολα βιοποριζόμαστε από αυτό. Αν έχεις σωστή συνεννόηση όμως με τα μέλη και η αύρα μεταξύ μουσικών είναι καλή, τότε τα πράγματα κυλάνε όμορφα. Αυτό γίνεται τώρα με τα συγκεκριμένα μέλη του συγκροτήματος, διότι μέσα σε δέκα χρόνια έχουν αλλάξει τα μέλη. Οι συνθήκες που επικρατούν και οι συνεργασίες είναι οι καλύτερες που έχουν υπάρξει μέχρι στιγμής. Επίσης, η φιλία είναι μία σημαντική αρετή που συμβαδίζει με την ομαλότητα σε ένα συγκρότημα, και βρισκόμαστε σε μία ηλικία όπου είναι πολύ σημαντικό αυτό για να προχωρήσει μία τέτοια συνεργασία.
Τί θεωρείτε αναγκαίο για να κρατήσει χρόνια ένα συγκρότημα;
Το να ξέρουν τουλάχιστον ένα ή δύο άτομα τί τους γίνεται και τί θέλουν.
Το 2013 είχατε εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Eurovision. Θα ξαναπερνούσατε από αυτή την εμπειρία αν είχατε την ευκαιρία;
Θεωρώ πως όχι, διότι προσωπικά πιστεύω ότι είναι μία εμπειρία που κάνεις μία φορά και καλά, έτσι ώστε να την θυμάσαι στο μέλλον.
Τί σας δίνει έμπνευση για να γράψετε ένα τραγούδι;
Κυρίως η καθημερινότητα και οι καταστάσεις που βιώνουμε μέσα σε αυτήν. Τα περισσότερα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από εμπειρίες που ζούμε όλοι, και εμείς αλλά και εσείς. Ένας προβληματισμός που μπορεί να έχουμε, άγχη, χαρές κλπ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
