, Δευτέρα
30 Ιανουαρίου 2023

Κώστας Σαντάς: Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που αγαπά το θέατρο

Ο Κώστας Σαντάς ερμηνεύει έναν υπέργηρο ποιητή 97 χρονών, στην παράσταση «Η νύχτα της ιγκουάνα», στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στη Θεσσαλονίκη.

Ο ήρωας του σε όλο το έργο προσπαθεί να συνθέσει τους τελευταίους στίχους ενός ποιήματος που αποτελεί και το κύκνειο άσμα του. «Μου αρέσει η πρόκληση πως νιώθεις όταν γίνεσαι 97 ετών εσωτερικά. Χωρίς τα εξωτερικά ψεύτικα χαρακτηριστικά, δηλαδή τρέμουλο χεριών, περίεργο περπάτημα, ψεύτικη φωνή», αναφέρει για τον ρόλο του ο Κ. Σαντάς, μιλώντας στην Karfitsa. Ωστόσο, δεν του αρέσει που ο ποιητής πεθαίνει στο τέλος. «Αλλά τι λέω; Οι ποιητές δεν πεθαίνουν ποτέ. Οι ποιητές είναι μεγάλοι θεραπευτές που θεραπεύουν πληγές και όλοι είμαστε πληγωμένοι», εξηγεί.

Συνέντευξη στη ΦΙΛΙΠΠΑ ΒΛΑΣΤΟΥ

Το έργο που συμμετέχετε καταπιάνεται και με το κομμάτι της ευτυχίας. Εσείς πως την ορίζετε;

Η ευτυχία ορίζεται από το βαθμό της εξέλιξης του πνεύματος και της ψυχής μας. Αντιλαμβανόμαστε τη ζωή, ζούμε σε μία πραγματικότητα και έχουμε μία ισορροπία με τον εαυτό μας και την ζωή ανάλογα με το πόσο έχουμε προχωρήσει πνευματικά και ψυχικά.

Έχετε διδάξει υποκριτική. Πως είναι από ηθοποιός να γίνεσαι δάσκαλος;

Η λέξη δάσκαλος προέρχεται από το αρχαίο ρήμα δάω, που σημαίνει φωτίζω (εξού και δάδα-δαδί). Δάσκαλος είναι αυτός που καλεί το φως της γνώσης για να φύγει το σκοτάδι της άγνοιας. Οι ηθοποιοί με την πολύχρονη δουλειά τους πάνω στην σκηνή σιγά σιγά θα γίνουν το φως της γνώσης.

Πιστεύετε μπορούν όλοι οι ηθοποιοί να γίνουν δάσκαλοι και να μεταφέρουν τις γνώσεις τους στους νεότερους;

Ο ηθοποιός είναι πάντα μαθητής μαθαίνει από την δουλειά που κάνει στους ρόλους του, από το κοινό, από τους συναδέλφους του, από το σκηνοθέτη, από την ζωή, από την πείρα, από την ψυχή του. Όλοι οι παλαιότεροι ηθοποιοί μπορούν να μάθουν κάποια πράγματα στους νεώτερους, αλλά οι δάσκαλοι ηθοποιοί μετριούνται πάντα στα δάχτυλα ενός χεριού.

Για εσάς ποιοι υπήρξαν «δάσκαλοι»;

O Ντάριο Φο, ο Μίνως Βολανάκης, ο Αντρέας Βουτσινάς, οι ρόλοι, το κοινό, τα χρόνια.

Έχετε ενσαρκώσει πάρα πολλούς ρόλους. Νιώθετε γεμάτος; Υπάρχει κάτι σας έχει ξεφύγει;

Γεμάτος όχι, ικανοποιημένος ναι. Μου έχουν ξεφύγει καμιά εκατό υπέροχοι ρόλοι που θα ήθελα να ταξιδέψω μαζί τους.

Όλα αυτά τα χρόνια θυμάστε κάποιο περίεργο περιστατικό να έχει συμβεί κατά την διάρκεια μιας παράστασης;

Παίζαμε το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ σε σκηνοθεσία Μίνως Βολανάκης στο Νταμάρι της Νεοχωρούδας το 1997. Στην πρεμιέρα του έργου στη μέση της παράστασης μια αλεπού με τα δύο αλεπουδάκια της περνούν μέσα από την σκηνή αργά αργά. Γυρίζω στο συμπρωταγωνιστή μου (εγώ έπαιζα τον Εστραγκόν) και του λέω: -Ντιντί!!!-Μήπως είναι ο Γκοντό;

Ποιος είναι ο ρόλος του θεάτρου στις μέρες μας;

Το θέατρο τώρα και πάντα είχε στόχο να δημιουργήσει ερωτηματικά και σκέψεις στο θεατή χωρίς να του κουνά διδακτικά το χέρι, αλλά να τον κάνει να αναρωτηθεί πολλαπλά για την περιπέτεια της ζωής και να τον αφυπνίσει. Το θέατρο μας απλώνει το χέρι και μας καλεί να κάνουμε ένα ταξίδι μέσα μας στο πνεύμα στην καρδιά και στην ψυχή μας. Εκεί που υπάρχει όλοι η ομορφιά και η δύναμη του κόσμου.

Επιμένετε Θεσσαλονίκη. Δραστηριοποιήστε αρκετά χρόνια εδώ. Πως θα περιγράφατε το θέατρο στην πόλη;

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που αγαπά το θέατρο και το στηρίζει παρ’ όλες τις συνθήκες της καθημερινότητας. Στηρίζει το ΚΘΒΕ από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του, εκτιμά τους θιάσους που έρχονται από την Αθήνα και ακόμη οι άνθρωποι της σέβονται τα άλλα θέατρα και τις ομάδες που λειτουργούν εδώ. Άμεση προϋπόθεση για αυτό φυσικά είναι να υπάρχει ένα ρεπερτόριο που αφορά τον κόσμο και τον κάνει να αφήσει το σπίτι του για να το παρακολουθήσει.

Το κοινό με τα χρόνια έχει αλλάξει; Έρχονται περισσότεροι νέοι; Το κοινό της πόλης στηρίζει τις παραστάσεις που ανεβαίνουν από τοπικούς φορείς και θεατρικές ομάδες;

Η πανδημία βοηθούσας της κρίσης που προϋπήρχε έκλεισε τον κόσμο στο σπίτι του και τον φόβισε σε πολλά επίπεδα. Όμως από τη στιγμή που τα θέατρα άνοιξαν πάλι είδα με χαρά μου τον κόσμο να επιστρέφει σε αυτά, με ανυπομονησία να γεμίζει τις σκηνές και να είναι περίεργο και έτοιμο για περισσότερες επιλογές και νέο υλικό που θα τον βοηθήσει να στοχαστεί και να ονειρευτεί.

Ο κόσμος πάντα θα έρχεται στο θέατρο γιατί ξέρει ότι ο ηθοποιός μεταφέρει ένα μήνυμα που ίσως σώσει τον κόσμο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA