ΡΕΠΟΡΤΑΖ Κώστας Καντούρης
Η Σβέτλα κάθεται και παρατηρεί τα δύο αγόρια της, στον κεντρικό σταθμό της Λβιβ. Παίζουν με έναν σβώλο. Έχουν ξεχάσει ότι λίγα εικοσιτετράωρα νωρίτερα κατάφεραν και οι τρεις να ξεφύγουν από το μαρτυρικό Νικολάεβ. Την πόλη της νότιας Ουκρανίας, όπου δεκάδες άμαχοι έπεσαν νεκροί από την επίθεση των ρωσικών δυνάμεων. Η Σβέτλα θα συνεχίσει το ταξίδι της στην Πολωνία. Ελπίζοντας πως εκεί θα βρει ασφάλεια από τα πυρά των Ρώσων, όπως και ότι κάποτε θα ανταμώσει πάλι με τον σύζυγό της, ο οποίος έμεινε πίσω για να υπερασπιστεί τη χώρα του.
Η γυναίκα που έχει πάρει τους δύο προέφηβους γιους της, κρατάει μια τσάντα και κάτι σακούλες. Είναι τα μοναδικά που πήρε φεύγοντας από το σπίτι της. Είναι αυτή που σηματοδοτεί το νέο κύμα προσφύγων που κατακλύει την Ευρώπη. Αυτή τη φορά, έχοντας στη μεγάλη πλειοψηφία γυναίκες και παιδιά. Μανάδες, γιαγιάδες και τα παιδιά.
«Είναι αλήθεια ότι η Ευρώπη ήταν έτοιμη να δεχτεί ένα τέτοιο κύμα». Η Όλια, εργάζεται σε μία μη κυβερνητική οργάνωση που υποδέχεται τους πρόσφυγες στην Πολωνία. Είχε κάνει το ίδιο στη Γερμανία, όταν τη διετία 2015 – 16 η χώρα της υποδεχόταν περισσότερους από 1 εκατομμύριο πρόσφυγες από τη Συρία και το Ιράκ. Γνωρίζει πως οι μηχανισμοί υποδοχής των προσφύγων στη χώρα της ενεργοποιήθηκαν αυτόματα, καθώς οι υπάλληλοι που διαχειρίστηκαν το μεγάλο προσφυγικό κύμα της προηγούμενης δεκαετίας, δεν χρειάστηκε να απομακρυνθούν από τις θέσεις τους.
Στην περίπτωση των Ουκρανών προσφύγων οι οποίοι άρον άρον εγκαταλείπουν τη χώρα τους ξεφεύγοντας από τα ρωσικά πυρά, οι διαδικασίες ευτυχώς κινήθηκαν ταχύτατα στην Ευρώπη. Τα προσφυγόπουλα άμεσα οδηγήθηκαν στις τάξεις σχολείων και με τη βοήθεια διερμηνέων κάνουν μάθημα. Οι μητέρες ενδεχομένως να ξεκινήσουν να εργάζονται εφόσον βρεθεί εργασία. Όπως και οι άντρες, οι ελάχιστοι και αυτοί που δεν επιτρέπεται λόγω οικογενειακής κατάστασης να στρατευτούν, για τους οποίους εκδηλώθηκε μεγάλη προσφορά εργασίας.
Μέχρι και στις χώρες οι οποίες δεν είχαν καμία εμπειρία από πρόσφυγες των τελευταίων χρόνων, όπως ήταν η Μολδαβία, ανταποκρίνονται, έστω και με δυσκολία. Μπορεί να έστησαν δεκάδες ράντζα σε κλειστά γήπεδα και εκθεσιακά κέντρα, όμως γρήγορα ενεργοποιήθηκε η ηλεκτρονική φόρμα για την καταγραφή των προσφύγων από τη μία και αμέσως κινητοποιήθηκαν εθελοντές για την προσφορά των πρώτων αναγκαίων ειδών.
Το παράδειγμα της Ελλάδας
Η Πολωνία, η οποία αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο προσφυγικό κύμα από την Ουκρανία και φιλοξενεί τους πρόσφυγες με τον καλύτερο δυνατό τρόπου που επιλέγει, έχει ως «μπούσουλα» την Ελλάδα και την εμπειρία που διαθέτει. Από τους περίπου 3,5 εκατομμύρια πρόσφυγες που σύμφωνα με τον ΟΗΕ βγήκαν από τα σύνορα της Ουκρανίας, περισσότεροι από 2 εκατομμύρια κατευθύνθηκαν στην Πολωνία. Οι πολωνικές αρχές βασίζονται στο μοντέλο που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα, όσον αφορά τη φιλοξενία και την τακτοποίηση των προσφύγων.
Με τον τρόπο μετά τους πρώτους υποδοχής που δημιούργησαν, για την προσωρινή φιλοξενία των χιλιάδων προσφύγων ακόμη και σε ράντζα μέσα σε κλειστά αθλητικά στάδια, θα προχωρήσουν στις οργανωμένες δομές. Σε αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε ήδη η Μολδαβία, που είναι η τρίτη χώρα υποδοχής Ουκρανών προσφύγων, καθώς σε μικρή απόσταση από τα μολδαβοουκρανικά σύνορα έχει στηθεί ένας καταυλισμός με σκηνές και θέρμανση.
Και η Ελλάδα όμως, που διαθέτει την εμπειρία και τις υποδομές, προχωράει ταχέως στην τακτοποίηση αυτού του πληθυσμού που έχει φτάσει σε ελληνικό έδαφος. Έτσι μπαίνει σε εφαρμογή η ηλεκτρονική πλατφόρμα για την καταγραφή των Ουκρανών, ενώ ήδη έχει ξεκινήσει προσπάθεια να βρεθούν εργασίες. Κι στην περίπτωση αυτής της χώρας, όπως έγινε με τη Συρία και το Ιράκ, οι πρόσφυγες δεν έχουν διάθεση για πολλές κουβέντες. Μόνον περιμένουν να ξεκινήσουν μία άλλη ζωή.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ Karfitsa
