Βαθιά συγκίνηση προκάλεσε στην οικογένεια του Γεωργίου Βέλλιου, με καταγωγή από το Παλαιοχώρι Χαλκιδικής, η είδηση ότι τα οστά του ταυτοποιήθηκαν, 85 χρόνια μετά τον θάνατό του στα βουνά της Αλβανίας.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΝΗΣ
Ο Χαλκιδικιώτης μαχητής είναι ο πρώτος από τους περίπου 8.000 πεσόντες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, των οποίων η ταυτότητα παραμένει ακόμη άγνωστη, που αναγνωρίστηκε με τη χρήση γενετικού υλικού. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί συγκίνηση και υπερηφάνεια στους συγγενείς του, ενώ ταυτόχρονα γεννά ελπίδες στις χιλιάδες οικογένειες που εξακολουθούν να αναζητούν τους δικούς τους ανθρώπους.
Ανάμεσα σε εκείνους που περίμεναν επί δεκαετίες μια απάντηση είναι ο 85χρονος γιος του πεσόντος, ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του, καθώς και ο εγγονός του. Και οι δύο φέρουν το όνομα Γεώργιος, ως ζωντανή ανάμνηση του ανθρώπου που έφυγε για το μέτωπο και δεν επέστρεψε ποτέ.
«Διαβάσαμε το όνομα ξανά και ξανά»
Ο εγγονός του ήρωα, Γιώργος Βέλλιος, πληροφορήθηκε αρχικά από δημοσιεύματα στο διαδίκτυο ότι ο παππούς που δεν γνώρισε ποτέ ήταν ο πρώτος πεσών του Έπους του 1940-41 που ταυτοποιήθηκε μέσω DNA.
«Όταν διαβάσαμε το όνομα του παππού μας, του Γεωργίου Βέλλιου του Αποστόλου, χρειάστηκε να το διαβάσουμε ξανά και ξανά, για να συνειδητοποιήσουμε ότι ήταν πράγματι εκείνος. Ήταν μια στιγμή βαθιάς συγκίνησης για όλη την οικογένειά μας, γιατί, έπειτα από 85 χρόνια, υπήρχε πλέον μια απάντηση για ένα κομμάτι της ιστορίας μας που παρέμενε ανοιχτό», περιγράφει στην «Κ».
Όπως λέει, τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα και ιδιαίτερα έντονα:
«Από τη μία αισθανθήκαμε βαθιά συγκίνηση και υπερηφάνεια, γιατί, ύστερα από περισσότερα από ογδόντα χρόνια, ο παππούς μας απέκτησε ξανά την ταυτότητά του. Από την άλλη, νιώσαμε συγκλονισμένοι, γιατί πίσω από ένα όνομα που γνωρίζαμε μόνο μέσα από τις οικογενειακές αφηγήσεις υπήρχε πλέον μια πραγματική και ιστορικά τεκμηριωμένη διαδρομή. Ήταν μια στιγμή δικαίωσης για όλη την οικογένειά μας».
Η διαδικασία της ταυτοποίησης
Η προσπάθεια για την ταυτοποίηση του Γεωργίου Βέλλιου άρχισε πριν από μερικά χρόνια, όταν η Ένωση Συγγενών Πεσόντων κατά το Έπος 1940-41 επικοινώνησε με τους απογόνους του και τους ζήτησε να δώσουν δείγματα γενετικού υλικού.
Ανάμεσά τους ήταν και ο μικρότερος από τα τρία παιδιά του ήρωα, ο 85χρονος σήμερα Γεώργιος Βέλλιος, ο μοναδικός που βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του, καθώς η μητέρα του ήταν έγκυος όταν έφτασαν στο Παλαιοχώρι τα τραγικά νέα από το μέτωπο.
«Μου έδωσαν το όνομά του για να τον θυμόμαστε. Και να που πρόλαβα στη ζωή μου να μάθω ότι αναγνωρίστηκαν τα οστά του. Είναι μια ανακούφιση», λέει συγκινημένος στην «Κ».
Το όνομα του πεσόντος φέρει και ο εγγονός του.
«Εκτός από τον θείο μου, φέρω κι εγώ το όνομα του παππού μου, γεγονός που έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για εμένα», αναφέρει ο Γιώργος Βέλλιος. «Παρότι γνωρίζαμε ότι επρόκειτο για μια δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία, δεν χάσαμε ποτέ την ελπίδα ότι κάποια ημέρα η επιστήμη θα έδινε την απάντηση που περίμενε η οικογένειά μας εδώ και δεκαετίες».
Ποιος ήταν ο Χαλκιδικιώτης ήρωας
Όταν ο Γεώργιος Βέλλιος επιστρατεύτηκε, άφησε πίσω του τη σύζυγό του, Αικατερίνη Χαλκιά, η οποία ήταν έγκυος στο τρίτο τους παιδί. Στο σπίτι βρίσκονταν ακόμη η κόρη τους, Θεοδώρα, περίπου έξι ετών, και ο γιος τους, Απόστολος, μόλις τριών ετών.
Σύμφωνα με όσα είχε διηγηθεί η σύζυγός του, αλλά και με τις μαρτυρίες συμπολεμιστών του που επέστρεψαν από το μέτωπο, ο Γεώργιος Βέλλιος τραυματίστηκε σοβαρά στην κοιλιακή χώρα από θραύσμα βράχου, έπειτα από βομβαρδισμό.
«Ο θάνατός του, όπως μας είχαν περιγράψει, δεν ήταν ακαριαίος», αφηγείται ο εγγονός του. «Οι συμπολεμιστές του προσπάθησαν να τον μεταφέρουν με τα χέρια, μέσα στα χιόνια, προς το πλησιέστερο στρατιωτικό νοσοκομείο. Κατά τη διαδρομή αναγκάζονταν πολλές φορές να τον αφήνουν στο χιόνι και να καλύπτονται, καθώς πάνω από τα κεφάλια τους πετούσαν εχθρικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα. Παρά τις προσπάθειές τους, δεν κατάφερε να επιζήσει. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 12 Μαρτίου 1941».
Η ταυτοποίηση έφερε ξανά στην επιφάνεια τις οικογενειακές αναμνήσεις για τον άνθρωπο που χάθηκε τόσο νωρίς.
«Τον γνώρισα μέσα από τις αφηγήσεις των μεγαλύτερων της οικογένειας», λέει ο Γιώργος Βέλλιος. «Ήταν αγρότης και παράλληλα διατηρούσε ένα καφενείο στην πλατεία του Παλαιοχωρίου, όπου ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους συγχωριανούς του. Ο πατέρας μου, ο Απόστολος, έλεγε ότι η μοναδική ανάμνηση που είχε από εκείνον ήταν πως του έδινε ένα λουκούμι μέσα στο καφενείο».
Αυτή η μικρή εικόνα παρέμεινε ζωντανή στην οικογένεια και αποτέλεσε τον πολυτιμότερο δεσμό της με τον άνθρωπο που δεν πρόλαβε να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν.
Ο Γεώργιος Βέλλιος είχε ακόμη έναν αδελφό και έξι αδελφές. Όταν έφτασε η είδηση του θανάτου του, ο πατέρας του, Αποστόλης Βέλλιος, στάθηκε στο πλευρό της νύφης του και βοήθησε ουσιαστικά στην ανατροφή των τριών παιδιών, ώστε η οικογένεια να μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Ελπίδα για τις οικογένειες των υπόλοιπων πεσόντων
Η πρώτη ταυτοποίηση πεσόντος του Ελληνοϊταλικού Πολέμου μέσω DNA ανακοινώθηκε από τον πρόεδρο της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αντιναύαρχο Παναγιώτη Παπαγεωργίου, κατά τη διάρκεια συνάντησής του με το διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης Συγγενών Πεσόντων κατά το Έπος 1940-41.
«Πρόκειται για ιστορικό γεγονός. Είναι η αποκατάσταση μιας μεγάλης ιστορικής και ανθρωπιστικής εκκρεμότητας», τονίζει ο πρόεδρος της Ένωσης, Γιώργος Σούρλας.
Όπως εξηγεί, η προσπάθεια άρχισε πριν από περίπου 20 χρόνια, με βασικό αίτημα την αναζήτηση και την περισυλλογή των οστών των Ελλήνων στρατιωτών από τα πεδία των μαχών.
«Είχαμε γίνει μάρτυρες της βαθιάς επιθυμίας των συγγενών των πεσόντων να δοθεί επιτέλους μια απάντηση. Πρόκειται για ένα ξεκίνημα και ευελπιστούμε ότι θα προχωρήσει γρήγορα η ταυτοποίηση και άλλων μαχητών», σημειώνει.
Σύμφωνα με τον κ. Σούρλα, η Ένωση συνεχίζει τον αγώνα της σε τρία βασικά μέτωπα: την περισυλλογή και τον αξιοπρεπή ενταφιασμό των οστών, την ταυτοποίησή τους μέσω γενετικού υλικού και την ανέγερση μνημείου προς τιμήν των πεσόντων.
Για την οικογένεια του Γεωργίου Βέλλιου, η πρώτη αυτή ταυτοποίηση δεν αποτελεί μόνο προσωπική δικαίωση, αλλά και αφετηρία ελπίδας για χιλιάδες άλλους συγγενείς.
«Αισθανόμαστε ιδιαίτερη τιμή που ο παππούς μας είναι ο πρώτος Έλληνας πεσών του Έπους του 1940-41 που ταυτοποιήθηκε με τη μέθοδο του DNA. Ευχόμαστε αυτή η πρώτη επιτυχία να αποτελέσει την αρχή, ώστε να ταυτοποιηθούν και οι υπόλοιποι πεσόντες. Κάθε οικογένεια αξίζει να γνωρίζει πού αναπαύεται ο άνθρωπός της και κάθε ήρωας αξίζει να επιστρέψει, έστω και συμβολικά, στο όνομά του και στη θέση που του ανήκει στην ιστορική μνήμη», καταλήγουν οι συγγενείς του.
Τα τρία “μέτωπα” για την αναγνώριση των άλλων μαχητών – Σε κοντέινερ τα οστά τους
Σύμφωνα με τον κ.Σούρλα αυτή την στιγμή η Ένωση αγωνίζεται για την αναγνώριση των πεσόντων σε τρία μέτωπα. Την περισυλλογή των οστών και τον ενταφιασμό, την αναγνώριση των οστών μέσω γενετικού υλικού και την ανέγερση μνημείου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
