Νέα Υόρκη. Δυτική συνοικία. Ένα ερωτικό τρίγωνο γεννιέται μεταξύ των Γκρεγκ, Κέιτ και της Σύλβια που είναι… σκυλί. Ναι, καλά διαβάσατε.
Ο Γκρεγκ και η Κέιτ έχουν κενά στη ζωή τους, που προσπαθούν να γεμίσουν με διαφορετικό τρόπο. H Kέιτ αφοσιώνεται στην δουλειά της ενώ ο άντρας της βρίσκει νέες ελπίδες στην σκυλίσια συντροφιά.
Έξυπνη, παιχνιδιάρικη, εκλεπτυσμένη, ασεβής και περιστασιακά σκληρή, η «Σύλβια» του A.R. Gurney είναι μια κωμωδία για τις σχέσεις, τη φύση και τη μοναξιά.
Μιλώντας με την Ανδομάχη Μπάρδη, ηθοποιό που συμμετέχει στην παραγωγή του έργου των MONKS, προσπαθήσαμε να καταλάβουμε καλύτερα τα νοήματα που μάς μεταδίζει η «Σύλβια», καθώς και να σκιαγραφήσουμε τον χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας, ο οποίος διαταράσει τις ισορροπίες του ζευγαριού.
Ποιοι είναι οι κύριοι θεματικοί άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται το έργο;
«Η ρουτίνα της καθημερινότητας, το άγχος της επιτυχίας, της φαινομενικής αρτιότητας στα επαγγελματικά και στις διαπροσωπικές σχέσεις, μας ρουφάνε σαν κινούμενη άμμος και πριν το καταλάβουμε χάνουμε την αναπνοή μας.
Ξεχνάμε τον λόγο για τον οποίο δρούμε, τον λόγο για τον οποίο ξεκινήσαμε, χάνουμε τον άξονά μας. Το θέμα του έργου είναι η μοναξιά, ως αποτέλεσμα της ανάγκης μας για τελειότητα. Πρέπει να εμφανιστεί ένα ομιλούν σκυλί για να μας υπενθυμίσει ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλον; Και ότι στο κάτω κάτω το εγώ μας είναι σαθρό και οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, στην αποξένωση από όλα τα αληθινά στη ζωή»;
Πώς θα χαρακτηρίζατε την προσωπικότητα της Σύλβια;
«Η Σύλβια για ‘μένα είναι ένα παιδί. Ένα παιδί υπερκινητικό, ένα παιδί λίγο πριν την εφηβεία. Τα παιδιά δεν έχουν δεύτερες σκέψεις και ερμηνεύουν τον κόσμο γύρω τους με μια απίστευτη ελαφρότητα και αθωότητα. Η Σύλβια είναι ένα σκυλί. Αν τα σκυλιά ήταν άνθρωποι, σίγουρα θα ήταν άνθρωποι στην παιδική ηλικία.
Η Σύλβια, λοιπόν, αγαπάει έντονα και ειλικρινά, απαιτεί με την παρόρμηση ενός παιδιού, θέλει να παίξει και παίζει, θέλει να φύγει και φεύγει, είναι αυτό το «Άλλο», όπως λέει κι η ίδια. Αυτό το «Άλλο» που ήμασταν κάποτε και έχουμε πάψει να είμαστε πια ή, μάλλον, αυτό που ηθελημένα ή αθέλητα έχουμε θάψει και ποδοπατήσει βαθιά μέσα μας με όλη την ενήλικη δύναμή μας.
Η Σύλβια είναι ο παρορμητισμός, η άνευ όρων χαρά για την ζωή, για το να ζεις και μόνο. Έρχεται σε μια βαρετή καθημερινότητα να ταράξει την ισορροπία και τους προαποφασισμένους, επιβαλλόμενους ρυθμούς. Να γελάσει με αυτά που οι ενήλικες θεωρούν σοβαρά και υψίστης σημασίας. Να αμφισβητήσει τα δεδομένα της σύγχρονης ζωής».
Πώς διατηρείται η ισορροπία στον ρόλο της Σύλβια ανάμεσα στο «ανθρώπινο» και το «σκυλίσιο» μέρος του χαρακτήρα;
«Η ισορροπία ανάμεσα στα «σκυλίσια» και τα «ανθρώπινα» χαρακτηριστικά είναι ένα στοίχημα για την ηθοποιό που ερμηνεύει τον ρόλο της Σύλβια, αλλά και για εμάς που αντιμετωπίζουμε ως ρόλοι το φαινόμενο Σύλβια. Πρακτικά είναι δύσκολος ρόλος, καλείσαι να κανείς κάτι παραπάνω από ό, τι συνήθως: δεν είσαι απλώς κάποιος άνθρωπος με τα τάδε χαρακτηριστικά, ανήκεις σε ένα άλλο είδος.
Πρέπει, λοιπόν, να βρεις κοινές συνισταμένες, κοινά συναισθήματα που ενδεχομένως να έχεις εσύ, ως άνθρωπος, με ένα άλλο ζώο. Πιστεύω πως η απάντηση σε αυτό το μυστήριο της ισορροπίας είναι η λέξη αθωότητα. Το σκυλί είναι αθώο, αθώο εξ ολοκλήρου, ψυχικά και σωματικά. Οι άνθρωποι σίγουρα δεν είναι, αλλά με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι έχουμε υπάρξει αθώοι. Όταν αναζητήσεις μέσα σου αυτήν την ποιότητα αθωότητας, νομίζω ότι μπορείς να φτάσεις σε κάποιου είδους ισορροπία τα χαρακτηριστικά αυτού του ρόλου.
Ο Γκέρνυ έχει βάλει στο έργο το σκυλί να μιλάει και να επικοινωνεί σαν άνθρωπος. Αυτό είναι κατά την γνώμη μου και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του έργου που το κάνει απίστευτα ενδιαφέρον. Από εκεί και πέρα, εγώ πιστεύω ότι το σκυλί-Σύλβια, δεν είναι ένα ομιλούν σκυλί. Είναι απλώς ένα σκυλί, με το οποίο η Kέιτ και ο Γκρεγκ (το ζευγάρι του έργου) έχουν ανάγκη να επικοινωνήσουν ή το οποίο προσπαθούν να εξανθρωπίσουν μέσω της ομιλίας, φέρνοντάς το στα μέτρα τους. Μόνο αυτοί οι δυο το ακούν να μιλάει. Ο Γκρεγκ συνομιλεί με την Σύλβια σε μια προσπάθεια του για ουσιαστική επαφή με την ίδια τη φύση και τη ζωή, και η Kέιτ γιατί δεν ξέρει άλλον τρόπο να διαχειριστεί την ύπαρξη της Σύλβια.
Το γεγονός ότι το σκυλί συνομιλεί μαζί τους, τονίζει και την απέλπιδα ανάγκη τους για βαθύτερη επικοινωνία. Τα σκυλιά δεν μιλούν σαν άνθρωποι, αλλά για φαντάσου πώς θα ήταν αν μιλούσαν. Τι άραγε θα μας έλεγαν; Έχει ενδιαφέρον να το αναρωτηθούμε»…
Τι θέλει να μας μεταδώσει το έργο σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις και πώς ο ρόλος ενός σκύλου παρεμβαίνει σε αυτές;
«Η σχέση του Γκρεγκ με την Κέιτ είναι εκ πρώτης όψεως μια ήρεμη και ισορροπημένη σχέση. Με την εμφάνιση της Σύλβια συνειδητοποιούν σταδιακά ότι δεν καταλαβαίνουν πια ο ένας τις ανάγκες του άλλου. Στην πορεία της σχέσης τους οι στόχοι τους έχουν αλλάξει; Στον βωμό των απαιτήσεων της σύγχρονης κοινωνίας έχουν χάσει τους εαυτούς τους; Ενδεχομένως, ναι. Τίθεται λοιπόν το δίλημμα, κάτω από την ένταση που προκαλεί το σκυλί (Σύλβια), αν θέλουν να συνεχίσουν να είναι μαζί ή αν πρέπει να χωρίσουν.
Η Σύλβια μοιάζει να είναι η αιτία της απόστασης ανάμεσά τους, όμως στην πραγματικότητα είναι η αφορμή για τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης τους. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μεγάλο μυστήριο. Οι άνθρωποι, τα περίπλοκα αυτά όντα, έχουν χιλιάδες εαυτούς μέσα τους, δεν είναι ένα και μόνο πράγμα, δεν είναι ποτέ ο «εαυτός» τους. Το κλασικό παράδειγμα: αλλιώς νευριάζω με τον σύντροφο μου, αλλιώς νευριάζω με τον εργοδότη μου. Οι αντιδράσεις μου διαφέρουν, έχω τεράστια γκάμα συμπεριφορικών και κοινωνικών ταυτοτήτων.
Με τα σκυλιά τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά: με ταΐζεις; Σε αγαπώ. Με τσιγκλάς; Θα σε δαγκώσω. Δε λογαριάζουν και δε ζυγίζουν ποιος είναι απέναντί τους, δεν έχουν ανάγκη να το κάνουν, κάνουν αυτό που αισθάνονται, χωρίς πίσω κείμενο. Είναι απόλυτα ειλικρινή τα σκυλιά. Αυτό, λοιπόν, έρχεται να μας ξυπνήσει μέσα μας η άφιξη της Σύλβια: την κοιμωμένη ειλικρίνεια στις διαπροσωπικές μας σχέσεις».
Η «Σύλβια» κάνει την πρεμιέρα της στις 11 Νοεμβρίου 2024, στο Θέατρο Τ, με τους : Ανδρομάχη Μπάρδη, Γιώργο Κωνσταντίνου, Ιωάννη Καμπούρης, Σπυρέλα Γενιτσαρίδου.
