Για να ξεκαθαρίσω από την αρχή δεν μιλάω για τις εθνικές εκλογές, αυτές θα γίνουν όποτε αποφασίσει ο πρωθυπουργός, αλλά για τις αυτοδιοικητικές οι οποίες είναι σίγουρο πως θα διεξαχθούν τον Οκτώβριο του 2028. Δηλαδή σε δυόμισι χρόνια από τώρα θα βρεθούμε ξανά στις κάλπες για να επιλέξουμε δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους.
Της Αναστασίας Καρυπίδου
Παρ’ όλα αυτά παρατηρώ τελευταία δημοσκοπήσεις να εμφανίζονται σε διάφορα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με τους πολίτες να αξιολογούν τα προβλήματα στην καθημερινότητά τους. Αυτές αφορούν, κυρίως, τον δήμο Θεσσαλονίκης εκεί όπου μπορεί να χαμογελάει έστω και κρυφά η δημοτική αρχή του Στέλιου Αγγελούδη αφού τα στοιχεία που προκύπτουν, μέχρι σήμερα, είναι ενθαρρυντικά.
Τι γίνεται, όμως, με τους υπόλοιπους δήμους του νομού Θεσσαλονίκης; Βλέπω και διαβάζω υποψήφιους μνηστήρες να κάνουν σταδιακά την εμφάνισή τους. Κάποιοι ανακοίνωσαν στα social media την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν την ψήφο των δημοτών, άλλοι άρχισαν να ανεβάζουν τους τόνους ασκώντας έντονη κριτική ενώ κάποιοι τρίτοι εντέχνως αφήνουν να διαρρεύσουν πληροφορίες γύρω από το όνομα τους σε μία προσπάθεια να «ζυγίσουν» τι ψάρια πιάνουν!
Η αλήθεια είναι πως οι 30 μήνες μιας δημαρχιακής θητείας είναι ένα ικανό χρονικό διάστημα να καταλάβει ο πολίτης εάν μία δημοτική αρχή είναι σταθερή σε αυτά που υποσχέθηκε προεκλογικά, εάν έχει τη δυνατότητα να λύνει τα όποια προβλήματα χωρίς να τα αφήνει να σέρνονται ή εάν ακούει και κατανοεί τα παράπονα.
Επομένως, για κάποιον υποψήφιο που θέλει να το πάρει «ζεστά», μάλλον, δεν είναι και τόσο νωρίς να κάνει την εμφάνισή του στο προσκήνιο. ‘Αλλωστε, έχει αρκετό δρόμο να διανύσει, πρέπει να ανεβάσει την αναγνωρισιμότητά του, να ορίσει το όραμα της παράταξης αλλά και να χτίσει την ομάδα του, να επιλέξει τους ανθρώπους με τους οποίους θα πορευτεί προς τη διεκδίκηση.
Όπως έχουν αρχίσει να «μετρώνται» και οι δήμαρχοι για το έργο τους. Κάποιοι χάνουν στελέχη, δεν τα πηγαίνουν και τόσο καλά, υπάρχει γκρίνια που μπορεί να αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, αυτές που γίνονται κάτω από το τραπέζι και δεν δημοσιοποιούνται.
Διότι είναι διαφορετικό για κάποιον να τολμήσει κάθοδο στις εκλογές όταν η δημοφιλία του νυν δημάρχου είναι στο 60% – 70%. Αυτό σημαίνει πως έχει την αποδοχή του κόσμου, επομένως το έργο του για ανατροπή θα είναι ιδιαίτερα ζόρικο. Αντίθετα, εάν η δημοφιλία είναι πεσμένη, κάτω από τη βάση, τότε «ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν». Το σίγουρο είναι πως όλα σιγά σιγά στην πόλη θα αποκτούν «άρωμα» προεκλογικό. Μην πείτε ότι δεν σας το ‘πα. Το είπα!
