Πρόσφατα έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Σουφλιάς. Σημαντικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, ικανότατος, ευπρεπής, με θετική δημόσια παρουσία και προσφορά. Μπορεί να μην εξελέγη αρχηγός της παράταξης. Μπορεί να διεγράφη – κακώς, κάκιστα – από τον τότε αρχηγό της. Όμως δεν δημιούργησε εσωκομματικά προβλήματα. Επέστρεψε, παρά τη δεδομένη ανθρώπινη πικρία του, και συνέχισε στο κόμμα, στην κυβέρνηση, στο Κοινοβούλιο.
Του Κώστα Δημ. Χρονόπουλου
Αυτό λέγεται πολιτικό ήθος. Είδος, δυστυχώς, εν ανεπαρκεία.
Δεν ακολούθησε τον δρόμο άλλων πολιτικών, στη Νέα Δημοκρατία αλλά και σε άλλους κομματικούς χώρους, που με αποχωρήσεις, διασπάσεις και προσωπικές στρατηγικές προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα όχι μόνο στα κόμματά τους, αλλά και στο πολιτικό σύστημα συνολικά.
Με αφορμή, λοιπόν, την πολιτική του στάση, αξίζει να τεθεί ένα ευρύτερο ζήτημα: η υπό συζήτηση Συνταγματική Αναθεώρηση. Ο αρθρογράφος, ο αναλυτής, ο πολίτης που παρακολουθεί τα δημόσια πράγματα δεν αρκεί να διαπιστώνει τα προφανή. Οφείλει να αναζητεί τα αίτια των δυσάρεστων φαινομένων και, ει δυνατόν, τρόπους αποτροπής τους.
Ας αναρωτηθούμε: διαθέτουν πράγματι τα κόμματα ουσιαστική ταυτότητα; Ή μήπως οι αναφορές σε συνοχή, ψυχή, ιδεολογία, συντροφικότητα και υψηλές στοχεύσεις είναι απλώς έπεα πτερόεντα, αμετροέπειες για κομματικό χορτασμό και φανατισμό των «πιστών»;
Αν οι κομματικοί σχηματισμοί είχαν γνήσια ταυτότητα, με ποιο επιχείρημα θα αποχωρούσε ο κάθε χολωμένος βουλευτής, υπουργός ή πρώην πρωθυπουργός, βλάπτοντας κόμμα, κυβέρνηση ή χώρα; Και, αντιστρόφως, με ποια δημοκρατική λογική ο κάθε αρχηγός θα διέγραφε όποιον διαφωνεί μαζί του;
Τι είδους ιδεολογική ταυτότητα διαθέτουν οι ανενδοίαστα μετακινούμενοι βουλευτές και πολιτευτές από κόμμα σε κόμμα; Και γιατί τους υποδέχονται τα δήθεν «κόμματα αρχών»;
Το ίδιο ισχύει και για την περίφημη «κομματική γραμμή». Στην πράξη λειτουργεί ως μηχανισμός ακύρωσης της προσωπικότητας του βουλευτή. Όποιος διαφωνεί απειλείται με επίπληξη, πειθαρχική ποινή ή διαγραφή. Έτσι, η ελευθερία γνώμης, την οποία όλοι επικαλούνται, καταλήγει διακοσμητικό στοιχείο.
Μήπως, λοιπόν, η Αναθεώρηση πρέπει να τολμήσει περισσότερα; Να καταργηθεί η κομματική γραμμή ως υπέρτατη δύναμη. Να κατοχυρωθεί πραγματικά η ελευθερία βούλησης και ψήφου των βουλευτών. Να καταργηθούν οι κατάπτυστες ασυλίες και παραγραφές. Να μη πέφτουν εκλεγμένες κυβερνήσεις επειδή κάποιοι κυβερνητικοί βουλευτές διαφώνησαν σε ένα νομοσχέδιο. Να απαγορευθούν οι μυστικές ψηφοφορίες, ώστε ο πολίτης να γνωρίζει τι πρεσβεύει εκείνος που εξέλεξε.
Επίσης, οι ηγεσίες σε κρίσιμους θεσμούς – Ένοπλες Δυνάμεις, Δικαιοσύνη και αλλού – δεν πρέπει να καθορίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Τέως στρατιωτικοί, δικαστικοί και συνδικαλιστές δεν θα έπρεπε να πολιτεύονται πριν παρέλθει εύλογο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον πενταετία. Και στα υπουργικά συμβούλια, όταν συζητούνται ειδικά ζητήματα, οφείλουν να συμμετέχουν εκπρόσωποι των αντίστοιχων κλάδων.
Αν θέλουμε λιγότερες διασπάσεις, λιγότερα προσωπικά παίγνια και περισσότερη δημοκρατική ευθύνη, ας πάψουμε να θεραπεύουμε τα συμπτώματα. Ας αγγίξουμε επιτέλους τις αιτίες.
Ο Κώστας Δημ. Χρονόπουλος είναι Ιατρός
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
