Στον τρόπο με τον οποίο το κοινωνικό σύνολο συμπεριφέρεται στο αδύναμο μέλος του εστιάζει η οπτική της παράστασης «Μήδεια», όπως την διασκεύασαν o Αιμίλιος Χειλάκης και ο Μανώλης Δούνιας.
Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού
«Πιο αδύναμο μέλος από μια ξένη γυναίκα δεν υπάρχει. Ο προβληματισμός μας δεν είναι καθόλου λογοτεχνικός, αλλά καθαρά πολιτικός και δεν αναφέρομαι σε κόμματα, αλλά για το πώς το μέρος της πόλης που κατοικούμε συμπεριφέρεται στους πιο αδύναμους ανθρώπους», εξηγεί σε συνέντευξη του στην Karfitsa ο Αιμ. Χειλάκης.
Η έννοια του αδύναμου στην ελληνική κοινωνία που διακατέχεται ακόμη από αναχρονιστικές αντιλήψεις καθρεφτίζει τις γυναίκες, όπως επίσης και τους μετανάστες. «Βλέπεις ανθρώπους που δεν θα πήγαινε καν το μυαλό σου να βρίσκονται στο ακροδεξιό φάσμα και να μιλάνε τόσο υποτιμητικά για αδύναμους ανθρώπους όπως είναι οι πρόσφυγες. Βλέπεις πώς συμπεριφέρεται ακόμα το φαλλοκρατικό κομμάτι του μυαλού μας στην είδηση ότι μια γυναίκα ή ένα αγόρι βιάστηκε ή όταν συμβαίνει μια γυναικοκτονία.
Πρέπει να μπεις σε μια διαδικασία να καταλάβεις ότι αυτό είναι ένα τεράστιο έγκλημα, που σοφά ονομάζεται γυναικοκτονία, γιατί δεν είναι απλά ότι δολοφονείται ένας άνθρωπος, αλλά ότι δολοφονείται λόγω της ιδιότητας του. Σε ένα φαλλοκρατικό περιβάλλον το οποίο αναγκαστικά εφόσον ωθεί τον θύτη να έχει την δύναμη το θύμα αναλαμβάνει τους περιορισμούς της ιδιότητας του. Άρα δεν μπορείς να μην δώσεις την ιδιότητα στο έγκλημα. Η Μήδεια που ανεβάζουμε εμείς έρχεται σαν μια μελέτη σε όλα αυτά», εξηγεί ο ηθοποιός.
«Η Μήδεια που βλέπουμε εμείς δεν είναι η γυναίκα που σκοτώνει τα παιδιά της γιατί ζηλεύει και έχει προδοθεί από τον άνδρα της, αλλά μια γυναίκα που ξέρει ότι τα παιδιά της θα τα σκοτώσουν οι επόμενοι και προτιμάει η ίδια να το κάνει. Να δώσει τέλος στα σπλάχνα της παρά να το κάνουν οι άλλοι», αναφέρει ο κ. Χειλάκης και συμπληρώνει «ερχόμαστε στο σημείο που γίνεται μια οικτρή πράξη, που αντηχεί στους αιώνες και αναρωτιέσαι αν φταίει η Μήδεια ή όλο το σύστημα που την οδήγησε να το κάνει. Γιατί οι ακραίες πράξεις δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα μιας συμπεριφοράς, αλλά είναι αποτέλεσμα συνισταμένων».
Τι είναι «επιτυχία»
Ο Αιμίλιος Χειλάκης έχει διανύσει αρκετά χρόνια στον χώρο της υποκριτικής. Τον ρωτήσαμε αν έχει καταφέρει όλα όσα ονειρευόταν ως νέος ηθοποιός όταν μπήκε στον χώρο και απάντησε ότι «ένα παιδί που ξεκινάει 18 ετών στον χώρο θέλει να παίξει όλους του μεγάλους ρόλους όπως Άμλετ, Οιδίποδας, Ορέστης, Οθέλος, ο ενήλικος όμως επαγγελματίας πρέπει να ψάχνει συνεργασίες, δηλαδή με ποιους συνεργάτες θα κάνει όλα αυτά τα ‘’θαύματα’’.
Από μικρός, από την πρώτη δεκαετία της επαγγελματικής μου ζωής ήδη είχα καταλάβει ότι οι συνεργασίες είναι ο παράδεισος ή η κόλαση μας, αλλά όταν γίνουν ο παράδεισος μας είναι πολύ ευτυχές γεγονός. Άλλωστε επιτυχία για εμένα είναι να θέλουν οι συνεργάτες μου να δουλέψουν ξανά μαζί μου».
Για αυτό ο ίδιος προσπαθεί να δουλεύει όσο το δυνατόν περισσότερες φορές με τους ίδιους συνεργάτες. «Η Μήδεια είναι αποτέλεσμα της διαρκούς συνεργασίας που έχω με τον Μανώλη Δούνια και την Αθηνά Μαξίμου, την Εύα Νάθενα, τον Δημήτρη Καμαρωτό και την Πατρίσια Απέργη. Είμαστε γνωστοί από καιρό και σημαίνει ότι κάτι ‘’αναπνέουμε’’ από κοινού». Μάλιστα, όπως τονίζει «αυτό που λέω συχνά είναι ‘’όχι γιατί έγινες ηθοποιός, αλλά γιατί συνεχίζεις να είσαι;’’ και η απάντηση είναι ‘’οι συνεργασίες’’».
*Μήδεια του Ευριπίδη, στο θέατρο Συκεών «Μάνος Κατράκης» την Πέμπτη 14 Ιουλίου
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
